Masalı sesli dinleyin:

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde; her köşesi kitaplarla, haritalarla ve renkli kalemlerle dolu kocaman bir evde yaşayan akıllı mı akıllı bir kız varmış. Herkes ona Sindirella dermiş. Ancak bu Sindirella, eski masallardaki gibi sadece balo hayalleri kuran biri değilmiş; o, yeni şeyler öğrenmeyi, deneyler yapmayı ve doğayı keşfetmeyi çok severmiş.

Sindirella’nın iki üvey ablası varmış. Bu ablalar kötü kalpli değillermiş ama bütün günlerini sadece tablet ekranlarına bakarak ve oyun oynayarak geçirirlermiş. Ne odalarını toplarlar, ne de bir kitabın kapağını açarlarmış. Bir gün, şehre büyük bir haber gelmiş: “Büyük Bilim ve İcat Şenliği” düzenlenecekmiş! Bu şenlikte çocuklar kendi icatlarını sergileyecek, dünyanın en büyük teleskopuyla yıldızlara bakılacakmış.

Sindirella bu habere o kadar sevinmiş ki hemen hazırlıklara başlamış. Ancak üvey annesi ona, “Evdeki tüm sorumluluklarını yerine getirmeden, odanı toplamadan ve ödevlerini bitirmeden hiçbir yere gidemezsin,” demiş. Ablaları ise şenliğe gitmek bile istememiş, “Orada sadece kitaplar ve icatlar var, biz evde kalıp ekran izleyeceğiz,” diyerek odalarına çekilmişler.

Sindirella pes etmemiş. Zamanını o kadar iyi planlamış ki, işlerini sıraya koymuş, ödevlerini dikkatlice bitirmiş ve odasını pırıl pırıl yapmış. Ancak işlerini bitirdiğinde şenliğe giden son otobüsü kaçırdığını fark etmiş. Bahçedeki bir ağacın altına oturup üzüntüyle beklerken, ağacın dalları arasından kocaman gözlüklü Bilge Baykuş süzülerek yanına inmiş. Ağlama akıllı kız,” demiş Bilge Baykuş. “Sorumluluklarını bilen ve öğrenmeyi bu kadar çok seven bir çocuğun şenliği kaçırmasına izin veremem!”

Bilge Baykuş kanatlarını çırpmış ve Sindirella’nın bahçedeki eski bisikletini, güneş enerjisiyle çalışan harika ve güvenli bir bisiklete dönüştürmüş. Kafasına da yıldız desenli sağlam bir kask takmış. “Fakat unutma Sindirella,” diye uyarmış Baykuş. “Saat tam 21:00’de evde olmalısın. Çünkü büyüyen çocukların zihinlerinin dinlenmesi için uykularını iyi almaları gerekir. Sihir değil, sağlıklı bir uyku seni yarına hazırlar!”

Sindirella şenliğe vardığında gözlerine inanamamış. Her yerde deney tüpleri, robotlar ve hikaye kitapları varmış. Hemen yarışma alanına gidip evde atık malzemelerden yaptığı “Kuş Yemliği Robotu”nu jüriye sunmuş. Herkes bu çevre dostu icada hayran kalmış. Şenliğin başkanı olan Bilim İnsanı Prens, bu icadın sahibini tebrik etmek için yanına gelirken, saatin 21:00’e yaklaştığını duyan Sindirella hemen harekete geçmiş.

Verdiği sözü tutmak ve uyku saatini kaçırmamak için hızla bisikletine koşmuş. Ama o kadar acele ediyormuş ki, icadının çalışma planlarını çizdiği mavi kapaklı not defterini masada unutmuş.

Ertesi gün Bilim İnsanı Prens, elinde mavi kapaklı not defteriyle tüm şehri dolaşmaya başlamış. “Bu defterdeki çevre dostu planları çizen akıllı çocuğu arıyorum, onu baş asistanım yapacağım!” diyormuş. Sıra Sindirella’nın evine geldiğinde, üvey ablaları hemen öne atılmış. “O defter bizim!” demişler. Ancak Prens defterdeki matematik formüllerini ve doğa notlarını sorunca, bütün gün sadece ekran izleyen ablalar tek bir soruya bile cevap verememişler.

O sırada Sindirella merdivenlerden inmiş ve defterdeki formülün eksik kalan kısmını ezberden, teker teker saymış. Hatta defterden kopardığı diğer eskiz kağıdını da cebinden çıkarıp Prens’e göstermiş. Prens, aradığı akıllı ve çalışkan çocuğu bulduğu için çok sevinmiş.

O günden sonra Sindirella, Prens’in laboratuvarında şehre faydalı icatlar yapmaya başlamış. Ablaları mı? Onlar da Sindirella’nın ne kadar mutlu ve başarılı olduğunu görünce tabletleri bir kenara bırakmış, kitap okumaya ve doğayı keşfetmeye başlamışlar.

Bu masaldan anlıyoruz ki;

En büyük sihir; gösterişli kıyafetler değil, aklımız ve bilgimizdir.

Zamanı iyi kullanmak ve sorumlulukları yerine getirmek, bizi her zaman başarıya götürür.

Dünyadaki en güzel maceralar ekranların içinde değil, okuduğumuz kitaplarda ve keşfettiğimiz doğadadır.

Ve her ne kadar eğleniyor olsak da, sağlıklı büyümek için vaktinde uyumak en önemli kurallardan biridir.

Bir varmış, bir yokmuş. Yeşilin binbir tonunu barındıran, rüzgar estikçe yaprakların neşeyle fısıldaştığı Neşeli Orman’da, Orman Okulu’nun son günü gelip çatmış. Minik Sincap Ceviz ve arkadaşları, o sabah erkenden büyük bir heyecanla uyanmışlar. Çünkü bugün, bütün bir kış boyunca verdikleri emeklerin karşılığı olan “Bahar Karnesi”ni alacakları günmüş.

Ceviz okula vardığında, tahtadan yapılmış geniş sınıfın içi cıvıl cıvılmış. Zıpzıp Tavşan, Yavru Ayı Balpençesi ve Minik Kuş Pırpır çoktan yerlerini almışlardı. Birazdan öğretmenleri Bilge Baykuş içeri girmiş. Kocaman, yuvarlak gözlüklerinin üzerinden gülümseyerek öğrencilerine bakmış ve üzerinde palamut damgaları olan karneleri sırayla dağıtmaya başlamış.

Karneler dağıtıldığında sınıfta büyük bir sevinç yaşanmış. Zıpzıp Tavşan “Engel Atlama” dersinden, Balpençesi ise “Orman Meyvelerini Tanıma” dersinden tam not almış. Ceviz’in karnesi de harikaymış; “Hızlı Tırmanma”, “Kışlık Erzak Saklama” ve “Orman Kuralları” derslerinin hepsi yıldızlı pekiyiymiş!

Ancak bu büyük sevincin ortasında Ceviz’in aklına bir soru takılmış. Parmağını kaldırıp heyecanla sormuş: — “Bilge öğretmenim, karnelerimizi aldık ve artık okulumuz kapanıyor. Peki biz bu upuzun yaz tatilinde ne yapacağız? Sadece uyuyup boş boş mu oturacağız? Ben okulda sizinle yeni şeyler öğrenmeyi çok seviyordum, sıkılmaktan korkuyorum.”

Bilge Baykuş şefkatle gülümsemiş ve kanatlarını çırparak yavaşça Ceviz’in yanına yaklaşmış: — “Sevgili yavrularım,” demiş gür ama yumuşak bir sesle, “Okul binaları kapanabilir ama öğrenmek asla bitmez! Yaz tatili, hayatın en büyük, en eğlenceli okuludur. Size bu yaz için çok özel bir ödev veriyorum: Doğa Ana’nın sırlarını keşfedeceksiniz. Kitaplardan okuduğunuz her şeyi, şimdi yaşayarak, eğlenerek deneyimleyeceksiniz. Bol bol dinlenin, yeni oyunlar icat edin ve bolca anı biriktirin.”

Bu sözler Ceviz’in içini ferahlatmış. O gün okul zili son kez çalmış ve orman halkı için unutulmaz yaz tatili başlamış.

Tatil boyunca orman, Ceviz ve arkadaşları için kocaman bir oyun parkına dönüşmüş. Günler o kadar dolu dolu geçiyormuş ki Ceviz sıkılmaya hiç fırsat bulamamış. Sabahları Neşeli Dere’nin serin sularında yüzme yarışları yapmışlar. Akşamüstleri en yüksek meşe ağacına tırmanıp batan güneşi izlemişler. Yavru Ayı Balpençesi onlara dağ çileklerinin en kırmızısını nasıl seçeceklerini öğretirken, Pırpır gökyüzündeki bulutların şekillerinden hikayeler uydurmayı göstermiş.

Ceviz ise dere kenarında bulduğu ince dallardan minik tekneler yapıp suya bırakmış; böylece suyun nasıl aktığını, rüzgarın yaprakları nasıl ittiğini kendi gözleriyle öğrenmiş. Geceleri ise hep birlikte ateş böceklerinin ışığında çimenlere uzanmışlar, gökyüzündeki parlak yıldızları sayıp birbirlerine hayallerini anlatmışlar.

Yaz tatilinin sonlarına doğru Ceviz anlamış ki; Bilge Baykuş çok haklıymış. Okulda öğrendikleri bilgileri yaz tatilinde doğada yaşayarak pekiştirmişler. Üstelik doyasıya oynamış, güneşin, temiz havanın ve arkadaşlığın tadını çıkarmışlar. Yaz tatili, bedeni dinlendirmek, ruhu neşelendirmek ve yeni bir yıla enerji toplamak için verilen sihirli bir molaymış.

Günler günleri kovalamış, sonbahar rüzgarları hafiften esmeye başladığında okul zili tekrar çalmış. Minik Sincap Ceviz, bu kez okula çok daha mutlu, çok daha güçlü ve anlatacak bir sürü yeni hikayeyle dönmüş.

Gökten üç palamut düşmüş; biri karnesini alıp yaz tatilinin tadını doyasıya çıkaran tüm çocukların başına, biri çocuklara bu güzel oyun alanlarını sunan doğa ananın başına, diğeri de dinlenmenin ve oyun oynamanın en az ders çalışmak kadar önemli olduğunu bilen güzel okurların başına!

Bir varmış, bir yokmuş. Ay ışığının usulca süzüldüğü, sıcacık ve ahşap çatılı bir odada Eren adında bir çocuk yaşarmış. Eren, dünyadaki her şeyden çok oyun oynamayı severmiş. Odası; üst üste dizilmiş rengarenk ahşap bloklar, labirent gibi kutu oyunları, pofuduk ayılar ve irili ufaklı oyuncaklarla dolu kocaman bir krallıkmış. Gündüzleri bu odadan kahkahalar, araba sesleri ve neşeli şarkılar hiç eksik olmazmış.

Fakat havanın iyice soğuduğu, yıldızların gökyüzünde titrediği bir kış gecesi, Eren desenli yorganının altına girdiğinde odasında tuhaf bir sessizlik fark etmiş. En sevdiği oyun tahtasının renkli taşları birbirine karışmış ve matlaşmış. O çok sevdiği, gökyüzüne kadar uzattığı ahşap kulesi sanki boynunu bükmüş gibi duruyormuş. Her zaman cıvıl cıvıl olan odası, o gece nedense çok yorgun ve hüzünlü hissettiriyormuş.

Eren yataktan kalkıp en sevdiği oyun taşını hareket ettirmeye çalışmış ama taş yerinden kımıldamamış. “Oyunlarım bozulmuş,” diye fısıldamış üzüntüyle. Kıvırcık kahverengi saçları, odasını aydınlatan o minik, oymalı gece lambasına değmiş. Yuvarlak penceresinden gökyüzündeki kocaman, gümüş hilale bakıp oyunlarının tekrar neşelenmesini dilemiş.

Tam o sırada, omzunun hemen yanında altın rengi, minicik bir ışıltı belirivermiş. Bu, yıldız uçlu kanatlarıyla usulca kanat çırpan Ay Perisi’ymiş.

“Eren,” demiş peri, gümüş bir çan gibi çınlayan incecik sesiyle. “Krallığın bozulmadı, sadece çok yoruldu. Oyunların ve oyuncakların da tıpkı senin gibi dinlenmeye, uyumaya ihtiyacı vardır. ‘Gündüz Telaşı’ onları çok yormuş. Onları iyileştirmek için Oyunca Diyarı’na gidip ‘Mırıldanan İpek’i bulmalısın. O ipekle oyuncaklarına bir huzur battaniyesi örebiliriz.”

Oyunlarını kurtarmaya kararlı olan Eren, hemen perinin peşine takılmış. Ay Perisi, ateşböceği gibi parlayarak pencereden dışarı süzülmüş. Eren de sihirli bir rüzgârın yardımıyla havalanıp onun peşinden yıldızlı geceye doğru uçmuş. Renkli bulutların, ışıldayan mantarların arasından geçerek çok uzaklara gitmişler.

Sonunda, devasa ve parlayan yapı taşlarından oluşan, labirent gibi karmaşık bir kapıya ulaşmışlar. Burası “Oyunca Diyarı”nın efsanevi kapısıymış! Fakat kapı sımsıkı kapalıymış ve etrafı, Gündüz Telaşı’nın bıraktığı dikenli, huzursuz ve kaotik sarmaşıklarla sarılıymış. Kapının tam önünde ise birbirine karışmış oyun taşlarından, zarlardan ve pürüzlü bloklardan oluşmuş devasa bir canavar titreyerek nöbet tutuyormuş.

“Gündüz Telaşı’yla kılıçla ya da güçle savaşamazsın,” diye fısıldamış Ay Perisi. “Kalbinin yumuşaklığını kullanmalısın.”

Eren derin bir nefes almış ve o korkutucu, karışık canavara doğru yavaşça yaklaşmış. Canavar hırlayacak gibi olmuş ama Eren ona sıcacık bir gülümsemeyle bakmış. “Biliyorum, çok yorgunsun,” demiş Eren yumuşak bir sesle. “Sen de tıpkı benim oyuncaklarım gibi dinlenmek ve huzur bulmak istiyorsun. Artık nöbet tutmana gerek yok.”

Bu şefkatli sözleri duyan canavarın o sert ve dikenli taşları birdenbire çözülmüş. Karmaşık parçalar, yumuşacık ve renkli peluş minderlere dönüşmüş. Canavar gülümsemiş ve kenara çekilmiş. O çekilir çekilmez Oyunca Diyarı’nın kapıları ardına kadar açılmış. İçeriden göz kamaştırıcı, huzurlu bir ışık ve rüya gibi bir manzara taşıyormuş. Tam ortada ise altın ve gümüş renklerinde, kendi kendine tatlı ninniler mırıldanan o sihirli “Mırıldanan İpek” yumağı duruyormuş.

Eren ipeği nazikçe kucağına almış. Ay Perisi’nin yardımıyla hızla odasına geri dönmüşler. Perinin sihirli dokunuşlarıyla, Mırıldanan İpek’ten görünmez, sıcacık bir battaniye örüp odadaki tüm oyuncakların üzerine örtmüşler. O yorgun oyun tahtaları, birbirine girmiş taşlar ve boynu bükük bloklar aniden derin bir “oh” çekmiş. Odanın içini pamuk şekerinden daha yumuşak bir huzur kaplamış.

Eren kendi yatağına uzanmış, desenli yorganını çenesine kadar çekmiş. Gözleri yavaşça kapanırken, oyuncaklarının da onunla birlikte huzurla uykuya daldığını biliyormuş. Ay Perisi pencerenin kenarından ona el sallamış ve gökyüzüne karışmış.

Yarın sabah güneş doğduğunda tüm oyuncaklar yepyeni bir enerjiyle uyanacakmış ama şimdi, her şeyin dinlenme vaktiymiş. İyi uykular cesur Eren, iyi uykular Sessiz Oyuncaklar Krallığı…