Kaya Ormanı’nda çok fazla yağmur yağıyordu. Ormanda yaşayan hayvanların kullandığı Zeytin Köprüsü adını verdiği köprü yıkılmak üzereydi. Köprü çok eskimişti; ayakta durmakta zorlanıyordu. Eskiden yaşamış olan tüm hayvanlar el birliği ile bu köprüyü kurmuşlardı. Fırtına şiddetliydi; köprüyü ayakta tutan büyük odun parçası yerinden çıkacak gibiydi. Sular taşıyor, çalılar, bitkiler ve ağaçlardan düşen odun parçaları yerlerinden kopmuş köprüye çarpıyordu. Kaya Ormanı’nda yaşayan tüm hayvanlar evlerine sığınmıştı, ellerinden hiçbir şey gelmiyordu; sadece izlemekle yetiniyorlardı, çünkü başka bir şansları yoktu. Ertesi sabah olduğunda köprüyü yıkılmış halde buldular. İki nehrin arasındaki bu köprü hayvanlar için bir geçitti. Şimdi ise ne yapacaklarını kara kara düşünüyorlardı. Kaya Ormanı’nın reisi Koca Ayı, güneşin doğuşunda toplantı yapacaktı; vakit gelmişti.

Koca Ayı, “Dostlarım,” diye seslendi, “Doğanın güzelliklerini kullanarak atalarımız bize bu köprüyü yaparak miras bırakmıştı. Biz bunu koruyamadık diye üzülmeyin; köprüyü baştan inşa edeceğiz. Hazırlıklara hemen başlayalım. Bu süre zarfında zürafalar, sizleri boyunlarının uzunluğu sayesinde karşıdan karşıya geçirecek.” Koca Ayı’nın bu sözleri Kaya Ormanı’nda yankılandı. Hayvanlar, reislerinin kararlılığı ve cesareti karşısında yeniden umut buldular. Herkes, atalarından miras kalan Zeytin Köprüsü’nü tekrar inşa etmek için iş birliği yapmaya hazırdı. Koca Ayı, görev dağılımını anlatmaya başladı: Kunduzlar ve sincaplar, güçlü ağaç dalları ve odun parçalarını seçmek ve taşımakla görevlendirildi. Ormandaki en sağlam ağaçları bulup kesmeden önce doğaya zarar vermemeye özen göstereceklerdi. Filler ise kesilen odun parçalarını toplayacaktı. Pandalar ve koalalar, planlayıp kuşlara ve maymunlara parçaları nereye koyması gerektiğini gösterecekti. Köprü tamamlanana kadar zürafalar, boyunlarının uzunluğunu kullanarak hayvanları güvenli bir şekilde nehrin bir yakasından diğerine taşıyacaktı.

Koca Ayı’nın liderliğinde tüm hayvanlar, sabahın ilk ışıklarından gece karanlığına kadar çalıştılar. Arılar, yapıştırıcı olarak kullanılacak doğal bitkiler topladı. Kaplumbağalar, köprünün temellerini sağlamlaştırmak için denizin altına taşları yerleştirdi. Yağmur dinmese bile, fırtına dünkü gibi değildi; Kaya Ormanı’ndaki hayvanlar çalışmaya devam etti.

Bir hafta içinde Zeytin Köprüsü’nün temelleri sağlam bir şekilde oturtulmuştu. Baykuş, köprüyü daha dayanıklı hale getirmek için suyun akışını engellemeyen bir tünel sistemi önerdi. Köprünün arasından su rahatça akabilecek ve köprüye baskı yapmayacaktı. Sonunda köprü tamamlandı. Tüm hayvanlar, ilk kez yeni köprüden geçmek için toplandılar. Koca Ayı, “Bu köprü sadece nehirlerimizi birleştiren bir köprü değil, atalarımızın emanetidir,” dedi. Herkes gurur duydu ve mutlulukla alkışladı. Koca Ayı, “Ben köprüden en son geçeceğim,” dedi, “Sizin emekleriniz sayesinde bu köprü yapıldı. Önce siz, dostlarım, geçin,” dedi. Herkes, Koca Ayı’nın ismine yakışır ve ormanın reisi olduğunu tekrardan görmüş oldu. En önde pandalar, zürafalar ve diğer hayvanlar dans ederek köprüden karşıya geçti.

Yeni köprü, daha sağlam ve görkemliydi. Zeytin Köprüsü’nün hatırası yaşatılmış, hayvanların iş birliği sayesinde Kaya Ormanı tekrar eski düzenine kavuşmuştu.

Ama bir problem vardı; aylar sonra yağmurların etkisiyle nehirler taşmış, denizle bağlantısı olan büyük bir kanaldan gelen yabancı deniz hayvanları, nehir boyunca köprüye ulaşmıştı. Erken saatlerde köprüde gezinmekte olan bir kunduz, köprünün ayaklarına sıkıca sarılmış bir yengeci fark etti. Yengeç, köprüyü kemiriyor ve diğer deniz hayvanları da ona katılıyordu. Kunduz hemen köprünün ayaklarını incelerken, köpek balıklarının suyun altında köprünün altındaki ahşap yapıya çarptığını fark etti. Koca Ayı’ya haber verdi. Bunun üzerine Koca Ayı, fillerden kütükler ile nehirin girişini kapatmasını istedi. Büyük kütükleri hortumlarına dolayan filler, yolu kapattı. Yengeçler, köpek balıkları ve diğer deniz hayvanları, kütükler ile yolun kapandığını düşünerek yönlerini değiştirdi ve su yükseldi; taşmaya başladı.

Geldikleri kanaldan denize ulaştılar. Filler tekrar yolu açtılar. Koca Ayı ve diğer hayvanlar kutlamak için Zeytin Köprüsü’nde eğlence düzenledi. Günün sonunda, hayvanlar yorgun ama mutlu bir şekilde köprünün etrafında toplandılar. Koca Ayı, herkese teşekkür ederek şöyle dedi:
“Bu gün bizim için bir dönüm noktasıydı. Birlikte olduğumuz sürece her zorluğun üstesinden gelebiliriz.”

Ve artık Kaya Ormanı’nda, yağmur yağsa da, fırtına çıksa da, Zeytin Köprüsü tüm güzelliğiyle orada duruyordu.

Baş Müdire Polin bugün tüm perilerin okulda olmasını istemişti çünkü dans yarışması etkinliği olacaktı. Periler, parlak renkli canlı renklerde kısa elbiseler giymişti; kıyafetlerde tül ve dantel detaylar, parıltılı taşlar vardı. Hepsinde taçlar takılıydı, bilezik, kolye, küpe ve yüzük takmayı da ihmal etmemişlerdi. Kanat süslemeleri ise dans kıyafetlerine uyumluydu. Dans yarışmasında büyü güçleri kullanmak yasaktı; periler doğal ve kendi bildiği tarzlarla dans edip en yüksek yıldızı toplamaya çalışacaklardı. Juriler okul müdürü ve profesörlerden oluşuyordu.

Okul bahçesi yarışma için hazırlanmıştı, etrafta renkli ışıklar, sahne topları, ışıltılı bir atmosfer vardı. Juriler yerlerini almıştı. Dans yarışmasını başlatmak üzere Baş Müdire Polin sunuculuk yapmak için sahneye çıkmıştı. Baş Müdire Polin, sahneye adım atarken periler heyecanla yerlerinde kıpırdanıyordu. Dans yarışmasının bu yılki teması “Yıldızların Dansı” olarak belirlenmişti ve her peri, doğadan ilham aldığı bir dans stilini sergileyecekti. Polin, mikrofonu eline alarak gülümsedi ve konuşmaya başladı:

“Sevgili perilerim! Bugün, hepimizin sabırsızlıkla beklediği büyük dans yarışması günü! Burada, yeteneklerinizi, yaratıcılığınızı ve doğaya olan bağlılığınızı göstereceksiniz. Unutmayın, büyü kullanmak yasak, sadece içten gelen enerjinizle dans edin! Şimdi, ilk yarışmacımızı sahneye davet ediyorum!” Sahne ışıkları hafifçe kısıldı ve ilk yarışmacı olan Solia sahneye adım attı. Sarı tüllerle süslenmiş elbisesi, güneş ışığından ilham alarak tasarlanmıştı. Dansı başladığında, Solia’nın hareketleri bir güneş ışını kadar parlak ve zarifti. Seyircilerden alkışlar yükselirken, jüri üyeleri dikkatle izliyordu. Solia, iyi perilerden oluşan bir takımdaydı; özel güçlerini ve yeteneklerini kullanmayı çok iyi öğrenmişti. Sahne önünde takımından onu izleyen beş kişi daha vardı. İyi peri takımının adı Tarty’ydi.

Tam bu sırada kötü peri takımı geldi. Laxit takımı, üç kişiden oluşuyordu ve kötü cadı okulunda eğitim görüyorlardı. Peri okulunu ve orada okuyanları sevmiyorlardı. Tarty takımına düşmanlardı ve sürekli onlarla uğraşıyorlardı. Şimdi de dans yarışmasını bozmak için gelmişlerdi. Laxit takımından Olea, yarışmaya davet edilmediği için kızmıştı; fakat Peri Okulunda okumadıkları için yarışmaya davet edilmemişlerdi. Olea, kara büyü ile gökyüzünden yüzlerce küçük siyah yaratık getirmeye başladı. Yaratıklar sahne ışıklarına vurmaya başladı ve perileri yakalamaya çalışıyordu. Polin, mikrofonu bırakıp hemen sahneye doğru koştu. “Sevgili periler, bu saldırıyı durdurmamız gerekiyor! Kendi güvenliğiniz için sahneye geçin ve birlikte hareket edin!” diye seslendi.

Solia ve diğer Tarty takımındaki periler hızla pozisyon aldılar. Solia’nın sarı elbisesi ışıkla parlıyor, enerjisi etrafa yayılıyordu. Tarty takımından Orya, doğanın gücünden faydalanarak etrafındaki bitkileri kullanarak koruyucu bir bariyer oluşturmaya başladı. Jayle, müzik gücünü kullanarak yaratıkların hareketlerini bozmak için ritmik bir melodi çaldı. Olea ve Laxit cadıları öfkelenmeye başlamıştı. Başarısızlığa tahammülleri yoktu, bariyer büyüsü kullanarak tüm perilerin okul alanının dışına çıkmaması için bir kalkan oluşturdu. Tüm perilerin savaşmaktan başka çaresi kalmamıştı. Olea göğe doğru yükseldi, sahneye fırlatmak için kara büyü topu oluşturuyordu. Solia, arkadaşlarına dönerek, “Hep birlikte! Güçlerimizi birleştirelim ve Olea’nın büyüsünü durduralım!” dedi. Orya ve Jayle hemen yetişti. Laxit cadıları da Olea’ya yardıma koştu. Tarty perileri ışık topu oluşturmaya başladı ve Laxit cadılarının üzerine doğru ışık topunu ittiler. Kara büyü topu ile ışık topu birbirini itmeye başladı. Laxit cadıları çok güçlüydü. Işık topu ve kara büyü topu arasında bir mücadele başlamıştı. Laxit cadıları, karanlık enerjilerini kullanarak kara büyü topunu destekliyor, bu topun gücünü artırıyordu. Diğer yandan, Tarty perileri de ışık topunu güçlendirmek için enerjilerini birleştirerek çaba sarf ediyorlardı. Ortam, yoğun bir enerji çatışmasıyla dolmuştu.

Enerji çatışması şiddetlenmişti ve hem ışık topu hem de kara büyü topu, birbirine baskı yaparak sahneyi aydınlatıyordu. Polin, sahnedeki kargaşayı gözlerken, perilerin çabalarının ne kadar büyük olduğunu fark etti. “Sizler harika bir iş çıkarıyorsunuz,” dedi Polin, perilere cesaret vererek. “Birlikte daha da güçlü olabilirsiniz!”

Solia, arkadaşlarına dönerek, “Hep birlikte, son bir güçle bu savaşı bitirelim!” dedi.

Tarty perileri, Solia’nın liderliğinde güçlerini birleştirerek büyük bir enerji patlaması oluşturdu. Işık topu, yoğun bir ışık dalgası yayarak kara büyü topunu sarmaladı. Olea ve Laxit cadıları, bu büyük ışık patlamasının etkisiyle geri çekilmek zorunda kaldılar. Kara büyü topu, ışık topunun etkisi altında yok oldu ve karanlık enerji dağıldı.

Sahneye yayılan ışık ve enerjinin ardından, kötü cadılar kaçmak zorunda kaldılar. Periler, bu zorlu savaşı birlikte aşmanın gururunu yaşarken, seyirciler büyük bir alkış tufanı kopardı. Polin, perileri tebrik ederek, “Sizler büyük bir cesaret ve dayanışma sergilediniz. Peri Okulu’nu korudunuz ve bu geceyi zaferle tamamladınız,” dedi.

Dans yarışması yeniden başladığında, Tarty takımı büyük bir coşkuyla performanslarını sürdürdü. Sonuçta, jüri, perilerin hem dans hem de cesaret açısından ne kadar başarılı olduklarını vurguladı ve Tarty takımına yüksek puanlar verdi.

Periler, dans yarışmasının ve karşılaştıkları tehlikenin ardından birbirlerine daha da yakınlaştılar ve aralarındaki bağlar güçlendi.

Tüm okul, geceyi coşkuyla kutladı ve Peri Okulu, Tarty takımı ve tüm öğrenciler bu unutulmaz günü ve zaferi kutlayarak geceyi mutlu bir şekilde geçirdiler.

Berkan, teknolojiye olan ilgisiyle dikkat çeken bir çocuktu. Her fırsatta telefonunu eline alıp oyun oynamaktan büyük keyif alırdı.Oyunlara karşı bir tutkusu vardı. Araba kullanma, uçak kullanma, tekne kullanma oyunlarını seviyordu. Bu deneyimleri onu hayal dünyasında farklı yerlere götürür, farklı maceralar yaşamasını sağlardı.

Bir gün, bir uçak simülasyon oyunu indirmişti. Oyunu oynamaya başladığında gözleri parladı. Uçakları kontrol etmek, havalimanlarına inip kalkmak, hatta bazen gerçek pilotların yaşadığı heyecanları yaşamak gerçekten onu büyülüyordu. Oyunda uçağın içini görebiliyordu, uçak kokpitindeydi. Uçağı kalkış pistine götürdü. Yolculara anons geçiyormuş gibi yaptı, günaydın beyler, hanımefendiler ve sevgili çocuklar.

Ben pilotunuz Berkan Kaya, ikinci pilot arkadaşım Ali Yalı ve kabin görevlisi arkadaşımız Meltem Yalçın ile birlikte uçağımız 777 sefer sayılı uçağımıza hoş geldiniz, diye seslendi. Kendisini pilot gibi hissediyordu, hem hayalinde canlandırıyor hemde bir yandan uçakta anonslar geçiyordu. Anneside oğlu oyun oynarken ona meyve getirmişti, Berkan’a oğlum hadi meyveni ye birazdan yürüyüşe çıkacağız birlikte dedi. Berkan hızlıca portakal ve mandalinaları yedi. Yürüyüş için sahile gideceklerdi. Odasında düzenli katlamış olduğu kıyafetlerini aldı ve giydi. Bugün gömlek ve pantolon giymek istemişti.

Annesi ile birlikte sahile gelmişlerdi, bu sahilde yatların ve teknelerin parkedebileceği yerlerde bulunuyordu. Yürüyüş yaparken bir yandanda yatları ve teknekleri inceliyordu. Kendi tekne oyununu yapabileceği fikri aklına geldi, teknesi denizde gidecekti ve tekne içinde balık tutulabilecekti.

Annesine fikrini anlattı annesi çok beğendi. Eve geçince Berkan bilgisayarına oturdu ve araştırmaya başladı artık internette basit programlar ve yapay zeka ile kodlar bulup yazabiliyordu. Gerekli programları babasının yardımı ile indirdi ve internette videolar izleyerek bir kaç gün içinde kendi basit tekne oyunun yaptı.

Oyun ilk açıldığında küçük bir tekne ile başlıyordu ve ekranda gözüken analog yardımı ile tekneyi hareket ettirip bu tekne ile denize açılıp içindeki balık ağını ekranda gözüken tuşa basarak atıyor, balıkları yakalıyor, daha sonrada limana yaklaşıp balıkları teslim edebiliyordu.

Okulda arkadaşlarına ve çevresinede gösterdi. Herkes Berkanı tebrik etti. Berkan’ın artık hayali daha geniş çaplı oyunlar yapmak ve bu oyunları insanlara tanıtmaktı. Kendisinde oyun geliştirme tutkusu oluşmuştu. Üniversite hayatını ve kariyerini bu yönde yapmak istiyordu. Ailesi bu doğrultuda ona yön gösteriyordu.