Bir varmış, bir yokmuş. Güneşin her sabah altın sarısı ışıklarıyla gülümsediği, yemyeşil ağaçların rüzgarla şarkılar söylediği Yıldıztepe Kasabası’nda okulların kapanma vakti gelmiş. Öğrenciler, karnelerini alıp sevinçle evlerine koşarken içlerinde tatlı bir heyecan varmış. Ancak tatilin üzerinden henüz birkaç gün geçmişken; Emre, Kerem ve Zeynep mahalledeki kocaman bir çimenlikte can sıkıntısıyla otururken bulmuşlar kendilerini.

Kerem büyük bir esnemeyle gerinmiş ve “Bütün kış bu uzun tatili bekledim ama şimdi ne yapacağımı bilemiyorum,” demiş. “Bütün gün gölgede oturup dinlenmek de bir süre sonra sıkıcı gelmeye başladı.”

Emre omuzlarını düşürmüş, “Ben de sabahtan akşama kadar parkta koşturuyorum ama hep aynı şeyleri yapıyoruz, yeni bir oyun bulamıyorum,” diye eklemiş.

Onların bu can sıkıntısını duyan, kasabanın en sevilen ve bilge kişisi Elif Öğretmen, elindeki kitaplarla ulu çınar ağacının gölgesine, çocukların yanına gelmiş. Gülümseyerek çantasından eski, rulo haline getirilmiş bir parşömen kağıt çıkarmış.

— “Sevgili çocuklar,” demiş Elif Öğretmen şefkatli bir sesle, “Yaz tatili sadece boş durmak veya sıkılmak için değil, kendinize yeni renkler katmak için harika bir fırsattır. Size ‘Yıldıztepe Yaz Maceraları Haritası’nı getirdim. Bu haritadaki görevleri tamamlarsanız, hayatınızın en güzel yazını geçirirsiniz.”

Çocuklar heyecanla haritanın etrafına toplanmışlar. Haritada birbirinden farklı ve eğlenceli dört durak varmış:

Birinci durak: Kitaplar Şelalesi: Elif Öğretmen, “Tatil, okulda okumaya vakit bulamadığınız o heyecanlı masalları ve macera kitaplarını okumak için en güzel zamandır,” diye açıklamış. “Kitaplar sizi oturduğunuz yerden bambaşka dünyalara götürür, hayal gücünüzü büyütür.”

İkinci durak: Yetenek Çayırı: “Burada yeni bir şeyler öğrenmelisiniz. Okul yokken yeni bir hobi edinmek çok keyiflidir. Belki resim yapmak, belki kilden şekiller üretmek, belki de yeni bir müzik aleti çalmayı denemek…”

Üçüncü durak: Doğa Dedektifliği: “Çevrenizdeki bitkileri, böcekleri ve yıldızları inceleyin. Doğanın nasıl çalıştığını, karıncaların nasıl yuva yaptığını, bitkilerin nasıl büyüdüğünü gözlemleyin.”

Çocukların gözleri sevinçle parlamış. Haritadaki maceraları tamamlamak için hemen işe koyulmuşlar. Emre, en sevdiği meşe ağacının gölgesine geçip her gün yeni bir macera kitabı okumaya başlamış. Okudukça hayal gücü o kadar gelişmiş ki, arkadaşlarına o güne kadar hiç oynamadıkları harika oyunlar icat etmiş. Meraklı Zeynep, Yetenek Çayırı’nda renkli taşlardan ve kuru yapraklardan muazzam tablolar yapmayı öğrenmiş. Kerem ise Doğa Dedektifi olup parktaki farklı çiçekleri incelemiş; akşamları ise annesine sofrayı kurarken ve mutfağı toplarken yardım ederek Yardımlaşma Tepesi görevini başarıyla tamamlamış.

Yaz tatilinin sonuna geldiklerinde hiçbiri bir daha “Canım sıkıldı” dememiş. Aksine hepsi yepyeni şeyler öğrenmiş, ailelerine destek olmuş ve doyasıya eğlenmişler. Anlamışlar ki; yaz tatili sadece uyumak değil; okuyarak, keşfederek, yeni hobiler edinerek ve sevdikleriyle paylaşımlarda bulunarak geçirildiğinde çok daha sihirli bir serüvene dönüşüyormuş.

Gökten üç elma düşmüş; biri tatilini hem eğlenip hem kendini geliştirerek geçiren tüm zeki öğrencilerin başına, biri onlara yol gösteren öğretmenlerin başına, diğeri de bu masalı keyifle okuyan güzel çocukların başına!

Bir varmış, bir yokmuş. Yeşilin binbir tonunu barındıran, rüzgar estikçe yaprakların neşeyle fısıldaştığı Neşeli Orman’da, Orman Okulu’nun son günü gelip çatmış. Minik Sincap Ceviz ve arkadaşları, o sabah erkenden büyük bir heyecanla uyanmışlar. Çünkü bugün, bütün bir kış boyunca verdikleri emeklerin karşılığı olan “Bahar Karnesi”ni alacakları günmüş.

Ceviz okula vardığında, tahtadan yapılmış geniş sınıfın içi cıvıl cıvılmış. Zıpzıp Tavşan, Yavru Ayı Balpençesi ve Minik Kuş Pırpır çoktan yerlerini almışlardı. Birazdan öğretmenleri Bilge Baykuş içeri girmiş. Kocaman, yuvarlak gözlüklerinin üzerinden gülümseyerek öğrencilerine bakmış ve üzerinde palamut damgaları olan karneleri sırayla dağıtmaya başlamış.

Karneler dağıtıldığında sınıfta büyük bir sevinç yaşanmış. Zıpzıp Tavşan “Engel Atlama” dersinden, Balpençesi ise “Orman Meyvelerini Tanıma” dersinden tam not almış. Ceviz’in karnesi de harikaymış; “Hızlı Tırmanma”, “Kışlık Erzak Saklama” ve “Orman Kuralları” derslerinin hepsi yıldızlı pekiyiymiş!

Ancak bu büyük sevincin ortasında Ceviz’in aklına bir soru takılmış. Parmağını kaldırıp heyecanla sormuş: — “Bilge öğretmenim, karnelerimizi aldık ve artık okulumuz kapanıyor. Peki biz bu upuzun yaz tatilinde ne yapacağız? Sadece uyuyup boş boş mu oturacağız? Ben okulda sizinle yeni şeyler öğrenmeyi çok seviyordum, sıkılmaktan korkuyorum.”

Bilge Baykuş şefkatle gülümsemiş ve kanatlarını çırparak yavaşça Ceviz’in yanına yaklaşmış: — “Sevgili yavrularım,” demiş gür ama yumuşak bir sesle, “Okul binaları kapanabilir ama öğrenmek asla bitmez! Yaz tatili, hayatın en büyük, en eğlenceli okuludur. Size bu yaz için çok özel bir ödev veriyorum: Doğa Ana’nın sırlarını keşfedeceksiniz. Kitaplardan okuduğunuz her şeyi, şimdi yaşayarak, eğlenerek deneyimleyeceksiniz. Bol bol dinlenin, yeni oyunlar icat edin ve bolca anı biriktirin.”

Bu sözler Ceviz’in içini ferahlatmış. O gün okul zili son kez çalmış ve orman halkı için unutulmaz yaz tatili başlamış.

Tatil boyunca orman, Ceviz ve arkadaşları için kocaman bir oyun parkına dönüşmüş. Günler o kadar dolu dolu geçiyormuş ki Ceviz sıkılmaya hiç fırsat bulamamış. Sabahları Neşeli Dere’nin serin sularında yüzme yarışları yapmışlar. Akşamüstleri en yüksek meşe ağacına tırmanıp batan güneşi izlemişler. Yavru Ayı Balpençesi onlara dağ çileklerinin en kırmızısını nasıl seçeceklerini öğretirken, Pırpır gökyüzündeki bulutların şekillerinden hikayeler uydurmayı göstermiş.

Ceviz ise dere kenarında bulduğu ince dallardan minik tekneler yapıp suya bırakmış; böylece suyun nasıl aktığını, rüzgarın yaprakları nasıl ittiğini kendi gözleriyle öğrenmiş. Geceleri ise hep birlikte ateş böceklerinin ışığında çimenlere uzanmışlar, gökyüzündeki parlak yıldızları sayıp birbirlerine hayallerini anlatmışlar.

Yaz tatilinin sonlarına doğru Ceviz anlamış ki; Bilge Baykuş çok haklıymış. Okulda öğrendikleri bilgileri yaz tatilinde doğada yaşayarak pekiştirmişler. Üstelik doyasıya oynamış, güneşin, temiz havanın ve arkadaşlığın tadını çıkarmışlar. Yaz tatili, bedeni dinlendirmek, ruhu neşelendirmek ve yeni bir yıla enerji toplamak için verilen sihirli bir molaymış.

Günler günleri kovalamış, sonbahar rüzgarları hafiften esmeye başladığında okul zili tekrar çalmış. Minik Sincap Ceviz, bu kez okula çok daha mutlu, çok daha güçlü ve anlatacak bir sürü yeni hikayeyle dönmüş.

Gökten üç palamut düşmüş; biri karnesini alıp yaz tatilinin tadını doyasıya çıkaran tüm çocukların başına, biri çocuklara bu güzel oyun alanlarını sunan doğa ananın başına, diğeri de dinlenmenin ve oyun oynamanın en az ders çalışmak kadar önemli olduğunu bilen güzel okurların başına!