Sisli ve yağmurlu bir geceydi. Ormanda hiçbir baykuş birbirini görmüyordu. Gece Kuşları ailesi, yağmurun ve sessizliğin tadını çıkarmak için hep birlikte yuvadaydı. Baykuş Krallığı’nın lideri Bilge Tüy, askerlerine bu gece nöbetlerinde çok dikkatli olmalarını söyledi; çünkü krallığın rakibi Kızıl Baykuşlar vardı. Bu kuşlar, Baykuş Krallığı’nın başına geçmek isteyip Bilge Tüy’e liderliği bıraktırmak istiyorlardı. Gece Kuşları ailesinde anne baykuş Fısıltı, baba baykuş Sessiz Efendi ve çocukları Baykuşhan ile Kül Baykuş vardı. Sessiz Efendi, Baykuşhan’ı küçüklüğünden beri her zorluğa karşı güçlü durması için yetiştiriyordu. Baykuşhan çok hızlı uçuyor, kimseye gözükmeden kötüleri gözleyebiliyordu. O, Bilge Tüy’den sonra lider olmak istiyordu.

Bilge Tüy, dev meşe ağacının en yüksek dalında oturmuştu. Altındaki asker baykuşlar nöbet tutarken, o gözlerini kapatıp düşüncelere daldı. Kızıl Baykuşlar bu kadar uzun süredir sessizse, bir tehlike yaklaşıyor olabilir diye düşündü.

O sırada Baykuşhan, yuvada kalıp ailesiyle birlikte durmamıştı. Yağan yağmurun ve karanlığın içinde gezintiye çıkmıştı. Ve düşündüğü gibi olmuştu; Kızıl Baykuşlardan Alev Tüy ve çevresindekileri toplanmış halde gördü. Alev Tüy, Kızıl Baykuşların lideriydi. Tüyleri yağmurda ıslanmıştı, sesi ormanda yankılanıyordu. Baykuşhan dikkatlice dinledi. Alev Tüy, kendi grubuna Baykuş Krallığı’nın lideri Bilge Tüy’ün artık yaşlandığını, krallığın yönetimini onların devralması gerektiğini anlatıyordu. Baykuşhan hemen Bilge Tüy’e bu durumu haber vermeliydi. Karanlığın içinden sessizce süzülerek liderin yanına kondu.

Bilge Tüy, Kızıl Baykuşlar ormanda toplanmıştı. Alev Tüy krallığın yönetimi hakkında konuşuyor. Bilge Tüy gözlerini yavaşça açtı. Yağmurun sesiyle birlikte hafifçe gülümsedi: Demek vakit gelmiş… Gökyüzü bazen karışır ama sonunda hep güneş açar. Sen doğru olanı yaptın, Baykuşhan.

Sisli gece aniden hareketlendi. Uzak dallardan bir yankılanma geldi; Kızıl Baykuşlar kanat çırparak ormanı doldurdu. Onlar bağırmıyor, yüksek sesle ötüyor, bir karışıklık yaratmak istiyorlardı. Alev Tüy öne atıldı, kızıl tüyleri şimşek çakınca kırmızı renkle parladı. Bugün yeni bir düzen kuracağız!” diye bağırdı. Artık yönetim bizim elimize geçecek! Bilge Tüy bu duruma karşı, meşe ağacının en yüksek dalında, akan yağmur altında doğruldu. Gözlerinden yaş değil, bilgelik damlıyordu. Sessizce kanatlarını açtı ve seslenmedi, yalnızca derin, yorgun bir nefes aldı. O an herkesin içinde bir durgunluk oldu, gece, sanki onun nefesini dinliyordu. Kızıl Baykuşlar yuvaların etrafında dolanıp gürültü yaptılar, bazı dalları uğultuyla endişelendirdiler. Artık çarpışma başlamıştı Kızıl Baykuşlar ve Baykuş Krallığı askerleri birbirleriyle çarpışıyordu.

Tüylerini ısırıyorlar, pençeler atıyorlardı. Bilge Tüy, ordusunu korumaya çalıştı ama yılların yorgunluğu onu hafifçe bastırdı. Gözlerini yumdu, usulca başını eğdi ve huzur içinde uykuya daldı. Alev Tüy bunu görünce kendini zafer kazanmış sandı. Gördünüz mü? Artık krallık bizim! diye bağırdı ve yüksek bir dala kondu; etrafındaki Kızıl Baykuşlar alkışlar gibi ötüştü. Fakat gerçek güç, bağırmakta değil, kalpteydi, bu gerçeği Alev Tüy henüz anlamamıştı. Tam o sırada Baykuşhan karışıklığın içinden bir kıvılcım gibi fırladı. Babasının öğretileri ve Bilge Tüy’ün bıraktığı sözler ona güç katıyordu. Alev Tüy’ün yanındaki yardımcısına doğru hızla uçtu ve kanatlarına pençe atarak onu düşürdü. Herkes saşkındı, Baykuş Krallığı’nın askerleri yorgun düşmüşken ve teslim olmaya hazırken böyle bir atağı kimse beklemiyordu, Baykuşhan’ın kardeşi Kül Baykuş da çarpışmaya katıldı, askerler cesaret buldu ve Kızıl Baykuşların kanatlarını yırtmaya devam ettiler.

Alev Tüy canı pahasına baykuşlara pençe atıyor, gagası ile ısırıyordu ama Kızıl Baykuşlar onu yalnız bırakmaya başlamıştı, kaçıyorlardı. Alev Tüy bağırdı korkaklar niye saldırmıyorsunuz, sizlere diyorum dedi, ama kimse dikkate alamıyordu dayanacak güçleri kalmamıştı ve en son hepsi pes etti. Baykuşhan gürleyerek öttü, konuşmaya başladı, zaman geldi dostlarım büyük krallığımıza sinsice saldırmaya çalışanlar kendi yaptıkları planda kaybettiler. Zafer bizim, Alev Tüy’ün askerlerine sordu benimle misiniz sizi affediyorum dedi. Askerler kabul etti. Alev Tüy’ü ise yerde yatıyor halde yorgun buldular, teslim olmak istemiyordu ama ne onunla birlikte askerleri ne de imkanı vardı. Son sözleri şöyleydi; Sen büyük bir lidersin Baykuşhan, eskiden Bilge Tüy ile arkadaşken benden sonraki gelecek Baykuşu anlatmıştı işte o sensin, sana saygı duyuyorum dedi. Bilge Tüy’den sonra yetki Bülbül Baykuşa geçmişti, Bülbül Baykuş karmaşanın içinde artık yetki senindir en kısa zamanda oylama yapılacak ama askerlerinde seni seçeceğine eminim dedi. Baykuşhan verilen yetkiden sonra Alev Tüy’ü rahat edebileceği bir yuvaya götürmelerini istedi ve yuvaya nöbetçileri dikti.

Bülbül Baykuş, ormanın ortasındaki ulu ağacın tepesine çıktı. Güneş bulutların arasından süzülüyor, yorgun tüylerin üzerinde altın gibi parlıyordu. Herkes sessizdi.

Baykuş Krallığı için yeni bir dönem başlıyor, dedi Bülbül Baykuş. Oylama yapıldı. Tüm askerler Baykuşhan’ın savaşta gösterdiği cesaretden dolayı oylamaya katılmadılar ve Baykuşhanın adını haykırdılar. Böylece yeni kral seçildi. Baykuşhan kanatlarını açtı, gökyüzüne doğru yükseldi ve şöyle dedi:

Bilge Tüy’ün bize bıraktığı mirasa sonuna kadar sahip çıkacağım YAŞASIN BAYKUŞ KRALLIĞI!
O günden sonra ormanda hiç savaş çıkmadı. Her yeni doğan baykuşa Bilge Tüy’ün şu sözü öğretildi:

Baykuş Krallığı baykuşların yurdudur, aile ve huzurdur. Kanatlarımız açık, fırtınalar hızımız olsun. Son.

Çok eskilerden bir gün, dünyada sadece iki ada varmış. Adalarda insanlar yaşarmış ama iki adadaki insanların da birbirlerinden haberleri yokmuş, çünkü adaların arasında geniş bir deniz varmış. Birinci ada yemyeşil ormanlarla kaplı, herkesin iki katlı evi olan ve geçimlerini tarımla sağlayan bir yermiş. İkinci ada da aynısıymış. Birinci adanın ismi Rüzgar, ikinci adanın ismi ise Güneş’miş.

Rüzgar adasında Oya adlı bir kız yaşarmış. Oya her sabah ailesiyle birlikte mahsulleri toplamak için tarlaya gidermiş. Öğle saatlerinde de deniz kıyısına gidip denizi izlermiş. “Bizden başka kimse bu dünyada var mı?” diye düşünürmüş. Balıkçı tekneleri ve yelkenli tekneler adanın çevresinde dolaşırmış, çünkü herkes bu adadan başka bir yer olmadığını düşünürmüş.Günler geçmiş, Oya yine her zaman olduğu gibi aynı saatlerde denizin kıyısındaki kayalıklara oturmuş. Ufuklarda bir tekne görür gibi olmuş. Bu, Güneş adasından gelen Çetin’in teknesiymiş. Güneş adasında Çetin okuldan sonra balıkçı teknesi ile denize açılırmış. Sabahları okula gider, öğlenleri ise hobi olarak balık yakalamaya bayılırmış. Çetin, adada durmaktan çok sıkılırmış, aynı Oya gibi o da dünyada başka ada olup olmadığını merak edermiş.

Oya, teknenin onu görmesi için kıyıdaki beyaz bayrağı alıp sallamaya başlamış. Çetin bayrağı fark etmiş. Dümeni adaya doğru çevirmiş, çok heyecanlanmış; kendi adalarından başka bir ada olduğunu keşfetmiş ve ona doğru bir insan bayrak sallıyormuş. “Ya düşmansa,” diye düşünmüş, “bana zarar vermek isterse?” Hızını yavaşlatmış ve yaklaştıkça karşısındakinin bir kız olduğunu görmüş. Kıyıya yanaşmış, Oya etrafına bakınmış, kimse gördü mü diye düşünmüş ama kimse görmemiş. Çetin kıyıdan inmiş ve heyecanlı bir şekilde “Merhaba,” demiş, “Benim adım Çetin.” Oya da kendini tanıtmış. Aynı dili kullandıklarını fark edip şaşırmışlar. Aynı atalardan geldiklerini anlamışlar. Oya, Çetin’i eve davet etmiş. Kimseye görünmeden Oya, Çetin’i ailesiyle tanıştırmış. Herkes çok şaşkınmış, çünkü birileri görürse karşı adaya gitmek ister ve bir anlaşmazlık çıkabilirmiş.

Oya’nın ailesi, Çetin’e burayı nasıl bulduğunu sormuşlar. “O kadar insan yolculuk yaptı, etrafta hiçbir adayı ve kimseyi göremedi,” demişler. Çetin, yeni bir yol keşfettiğini söylemiş. Kendini ve adasını anlatmış, Güneş adamızın sakinleri aynı sizler gibi, aynı dili konuşuyorlar, aynı yemekleri yediklerini söylemiş. Oya Çetin’in sohbetini çok sevmiş ve anlaşmış. Çetin de aynı şekilde tanıştığına çok memnun olmuş. Bu heyecanlı vakitlerden sonra artık saat geçiyormuş, Çetin’in gitme vakti gelmiş. Çetin’in Güneş adasına dönüşü sırasında, Oya ona elma, buğday ve çeşitli meyveler gibi adalarında yetişen mahsullerden oluşan bir hediye sepeti hazırlamış. Çetin de Güneş adasından getirip, Oya’ya ve ailesine vermek üzere çeşitli balık ve deniz ürünleri getirmiş. Böylece, iki ada arasında ilk ticaret başlamış.

Çetin, Güneş adasına döndüğünde, ada halkına Rüzgar adasındaki keşfini ve oradaki insanları anlatmış. Başta herkes çok şaşırmış ve inanmakta zorlanmış, ama Çetin’in getirdiği hediyeler ve ayrıntılı anlatımları halkın merakını uyandırmış. Güneş adasından bir grup insan, Çetin’in rehberliğinde Rüzgar adasına bir ziyaret düzenlemeye karar vermiş. Bu ziyaret sırasında, Rüzgar adasının halkı misafirperverliklerini göstererek onları karşılamış. Her iki ada halkı da birbirlerinin yaşam tarzlarını, kültürlerini ve alışkanlıklarını merak etmiş ve birbirlerine saygıyla yaklaşmış. İlk başta iletişimde küçük zorluklar yaşamış olsalar da, zamanla birbirlerinin farklılıklarını anlamaya başlamışlar. Rüzgar adasında bir şenlik düzenlenmiş, herkes dans edip, şarkılar söylemiş ve çeşitli halk oyunları oynanmış.

Zamanla, iki ada halkı arasında düzenli bir ticaret ağı kurulmuş. Güneş adasının balıkçılık ve denizcilikteki bilgisi, Rüzgar adasının tarım ve ormancılıktaki uzmanlığı ile birleşmiş. Bu sayede her iki ada da refah seviyelerini yükseltmiş. Çocuklar, iki ada arasında seyahat ederek farklı yerlerde eğitim almaya başlamış, yeni arkadaşlıklar kurmuşlar.

Oya ve Çetin de bu süreçte birbirlerine olan dostluklarını güçlendirmişler. Sık sık birbirlerini ziyaret edip, adalar arasındaki iletişimi sağlamlaştırmışlar. İki ada halkı arasında barış ve dostluk sayesinde, adalar daha da gelişmiş ve güçlenmiş.

Bir gün, Oya ve Çetin, her iki adanın liderleri tarafından onurlandırılmış ve dostluklarının ve çabalarının adalar arasındaki barışı sağladığı için teşekkür edilmiş. Oya ve Çetin, bu iki adanın sadece arkadaş değil, aynı zamanda aile olduklarını hissetmişler ve bu duyguyla adalar arasındaki bağı daha da kuvvetlendirmişler.

Böylece, Rüzgar ve Güneş adaları, Oya ve Çetin’in merak ve cesareti sayesinde birleşmiş, kardeş adalar olarak anılmaya başlamış ve bu dostluk nesiller boyu sürmüştür.

Hüseyin bugün renkli mini bloklar ve ahşap çubuklar ile istediği evi yapmak istiyordu. Babası ona internetten istediği blok ve ahşap çubuk malzemelerini almıştı. Hayalindeki ev iki katlıydı, annesinden yardım istedi. Annesine hoşuna giden renkli bloğu gösteriyordu ama renklerin adını bilmiyordu. Annesine bak anne muz kabuğu renginde olan bloğu alt tarafa koymak istiyorum dedi. Annesi rengin adı Sarı dedi, bu sarı renkli blokları alt zemini yapmak için yerleştirelim dedi, alt zemine yerleştirdiler.

Evin etrafına da ağaçlar yapmak istiyorum dedi, o zaman oğlum bunun için kahverengi ve yeşil rengi kullanacağız, kahverengi blokları ağacın odunu için, yeşil çubukları ise yaprakları yapmak için kullanacağız çünkü yapraklar yeşil ağacın kökü ise kahverengidir dedi. Evin etrafını ağaçlarla süslediler. Ellerinde mavi , kırmızı , turuncu , mor, , siyah , beyaz bloklar kalmıştı.

Hüseyin bir kaç renk daha kullandıktan sonra iki katlı evini yapmış olacak ve akşam babasına gösterecekti. Mavi bloklar hangisi anne dedi, mavi bloklar gökyüzüne baktığında gördün renk oğlum dedi ve mavi bloğu Hüseyin’e verdi. Anne mavi renk bloklar ile duvarları yapacağım dedi. Duvarları yapmaya başladı, ve duvarları bitirmişti aralarda boşlukta bırakmıştı oralarda evin camları olacaktı, diğer eline aldığı blok ile de üst katın zeminini yaptı.

Aldığı rengi annesi söyledi turuncu rengi kullanıyorsun şuanda çok güzel oldu dedi. Anne eve balkonda yapmama yardım eder misin? Tabi oğlum, siyah çubuklar ile evin balkonunu yaparız, evin çatısını ise beyaz bloklar ile yapıp evi tamamlamış oluruz. Kalan mor blokları ise evin bahçesini süslemek için kullanırız. Hüseyin hem inşaat mühendisi hem de bir mimar olmuştu.

Çünkü evin dış tarafını ve iç tarafını da yaptı. Evin içini yaparken kardeşinin oyuncak ocağını, çamaşır makinesini ve dolaplarını kullandı. Hüseyin evi bitirmiş olduklarına göre artık dinlenebilirdi hemen gidip yatağa uzandı. Hüseyin bir anda kendini yaptığı oyuncak evinin içinde buldu. Mavi renkli evinin içindeydi.

Balkona çıkıp mor bloklar ile yapmış olduğu bahçeyi izliyordu. İnanamıyordu hala şaşkındı kendi kendine acaba ben rüyada mıyım diyordu. Bu güzel anın tadını çıkarmak için bahçesine indi kırmızı çileklerden topladı. Balkonuna çıkıp oturdu kırmızı çilekleri yedi. Balkondan sarı güneşe baktı, bahçesindeki sarı papatyalara baktı. Artık renkleri yavaş yavaş öğrenmeye başlamıştı. Ve artık bildiği renkleri söylemek için şarkı söylemeye başladı.

Renklerle dolu dünya, hayvanlarla ne güzel, Bir arada dans ederler, neşeyle özgürce! Arılar sarıdır vızıldarlar, zebralar siyah beyaz renkte koşarlar. Filler gri ve hortumları var, bulutlar beyazlar. Diye kendi kendine Hüseyin şarkı söylüyordu. Uyanma vakti gelmişti, biraz uyuya kalmıştı uyandı. Gördüğü tatlı rüya onu çok mutlu etmişti. Evindeki her detayda kullandığı renklerin anlamını ve güzelliğini fark etti.

Daha sonra babasıyla birlikte evi incelediler. Babası gururla ona sarılarak, “Harika bir iş çıkardın, Hüseyin. Hem hayal gücünü kullanarak hem de el becerinle muhteşem bir ev inşa ettin. Senin ilerde bir mimar ve mühendis olacağına inanıyorum” dedi.

Hüseyin, babasının sözleriyle gururlandı ve ona sarılarak teşekkür etti. Artık renklerin sihirli dünyasını daha iyi anlıyordu ve bu bilgiyle daha da yaratıcı olabileceğini biliyordu. Gelecekte daha birçok harika proje yapacağına emindi.

Sultan papağanı ailesi Sarıyer de palmiye ağacında yuva yapmışlardı. Yuvalarını çalı çırpı toplayarak sağlamlaştırmışlardı. Anne papağanın adı Zuzuydu, babanın ise Pırpırdı. Birde ailenin küçük yavrusu Kekik vardı. Kekik yeni doğmuştu sarı saçlı, al yanaklı gri bir kuştu.

Kekik uçmak için çok sabırsızlanıyordu, anne ve babasına artık uçmak istediğini, yuvaya yemek getirmek istediğini söylüyordu. Ormanda ailesi üzüm, dut, böğürtlen gibi meyveler toplardı. En sevdiği meyve üzümdü, renkli renkli üzümler yerdi. Ailesi biraz daha sabretmesi gerektiğini biraz daha büyüdüğünde ağaçtan inip uçabileceğini söylüyorlardı çünkü kanatları büyümeliydi.

Genelde çok uyurlardı, sabahları ıslık çalarlardı, birlikte vakit geçirmeyi çok severlerdi. Bir gün yağmur ve rüzgar başlamıştı, yuvaları sallanıyordu. Kekik çok korkuyordu babası Pırpır korkmamasını yuvayı korunaklı yaptığını söyledi. Birlikte sımsıkı sarıldılar ve yavaş yavaş rüzgar dindi, hafif yağmur yağıyordu. Bir de ne görsünler. Aşağıda bir papağan.

Kekik babası Pırpıra baba aşağıdaki papağanı ben getireceğim bana güvenin dedi. Aşağıya süzülerek indi. Zuzu ve Pırpır şaşkınlıkla izliyordu. Yavrusunun güçlü kanatları olduğunu gördü. Kekik yere inmişti hemen papağanı sardı. İyi misin diye seslendi, papağan iyiyim dedi.

Hemen seni yuvaya götüreceğim bana tutun birlikte kanat çırpalım dedi. Birlikte yuvaya çıkmayı başardılar. Papağan ormanlara alışık değildi, evde yaşayan bir papağandı. Yağmur dindi. Zuzu papağana nasıl geldiğini sordu. Papağan ismim Rıfkı dedi. Küçük güzel bir evde yaşıyordum, hep kafesteydim. Evin penceresini bana bakan Salih amca açık unuttu dedi. Bende dışarı çıkmaya çok hevesliydim çıkınca bir anda rüzgarın etkisi ile buralara kadar geldim yolumu kaybettim dedi.

Şimdi evime dönmek istiyorum, evimde olsaydım kafesimde salıncağımda sallanırdım. Pırpır Rıfkı’nın bugün dinlenmesini istedi, hava kararmıştı, yarın sabahtan yola çıkarsın dedi, ben şehire evine nasıl gideceğini sana iyice tarif edeceğim dedi. O gün hep birlikte uyudular. Ertesi sabah, Kekik uyanır uyanmaz hemen heyecanla Rıfkı’ya dönüp, “Gideceğin yolu hatırlıyor musun?” diye sordu.

Rıfkı minik Kekiğe gülümsedi ve “Evet, hatırlıyorum baban bana anlattı ve hatırladım. Salih amcanın evi şehirdeydi. Şehir merkezine gitmek için ana yola ulaşmam gerekecek. Sonra birkaç büyük bina ve parkı geçip, nihayetinde sokaklardan birinde Salih amcanın evi olmalı. Yolda diğer kuşlarla karşılaşabiliriz, onlardan yardım isteyebiliriz” dedi.

Zuzu ve Pırpır, Kekiğin heyecanına gülümseyerek karşılık verdiler. “Kekik, biz babanla konuştuk artık tek başına uçabileceğine inanıyoruz. Rıfkı’ya yardım edeceksin, değil mi?” dedi Zuzu.

Kekik gururla başını salladı. “Tabii ki anne, Rıfkı’yı evine güvenle götüreceğim, birlikte uçacağız” dedi.
Her biri yuvalarından çıktılar ve hazırlıklarını tamamladılar. Kekik hafifçe kanatlarını çırptı ve yavaşça havalandılar.

Yol boyunca, Rıfkı önceki gece yaşadıkları hakkında konuştu. Kekik ona ailelerinin hikayesini anlattı, üzüm toplamaya ne kadar bayıldıklarını ve her sabah birlikte ıslık çalmayı ne kadar sevdiklerini.

Rıfkı’nın kalbi bu nazik ailenin samimiyetiyle ısındı. Onlarla birlikte olmak, onların güvenliğini sağlamak ve sonunda evine dönmek için sabırsızlanıyordu. Yol boyunca, diğer kuşlarla karşılaştılar ve her biri yol tarifi için yardım etti. Rıfkı ve Kekik birlikte Salih amcanın evini buldular.

Rıfkı’nın yuvaya dönmesi herkesi mutlu etti. Salih amca, Rıfkı’nın geri dönmesinden çok mutlu oldu ve onun için minik bir salıncak hazırladı.
Rıfkı Kekiğe teşekkür etti ve Kekik tekrardan evine döndü.