Bir zamanlar, yemyeşil tepelerin arasında, kuş cıvıltılarının hiç eksik olmadığı şirin bir köyde Ali adında meraklı bir çocuk yaşarmış. Ali, yaz tatillerinde köydeki babaannesinin yanına gitmeyi iple çekermiş. Babaannesinin kocaman, mis gibi toprak kokan bir bahçesi ve o bahçede ne ararsan varmış.

Bir yaz sabahı, Ali erkenden uyanmış. Babaannesi bahçedeki “bostan” dediği sebze kısmında çalışıyormuş. Ali yanına koşmuş.

“Günaydın babaanne! Bugün ne yapıyoruz?” diye sormuş heyecanla.

Babaannesi, elindeki toprak bulaşmış eldivenleri çıkarıp Ali’nin burnunun ucunu şefkatle sıkmış. “Günaydın benim çalışkan torunum. Bugün seninle çok önemli bir işimiz var. Kendi sebzelerini yetiştirmeye hazır mısın?”

Ali’nin gözleri parlamış. “Hazırım! Ne yetiştireceğiz? Kocaman karpuzlar mı?”

Babaannesi gülümseyerek küçük bir sepeti işaret etmiş. Sepetin içinde minik minik, yeşil yapraklı fideler (yavru bitkiler) varmış.

“Bunlar domates ve biber fideleri Ali. Bak, bu yaprakları yuvarlak olan domates, bu yaprakları sivri olan ise biber fidesi. Onları toprağa emanet edeceğiz.”

Ali ve babaannesi o gün fideleri özenle toprağa dikmişler. Ali, her birine “Can suyu” denilen ilk sularını minik kovasıyla vermiş.

Aradan günler geçmiş. Ali her sabah uyanır uyanmaz bostana koşuyormuş. Ama fideler sadece birazcık uzamış, üzerlerinde ne kırmızı bir domates ne de yeşil bir biber varmış. Sadece küçük sarı ve beyaz çiçekler açmışlar.

Ali biraz üzülmüş. “Babaanne, bunlar hiç büyümüyor! Ben hemen salata yapmak istiyordum,” demiş dudak bükerek.

Babaannesi onu yanına oturtmuş. “Ali,” demiş, “Bahçecilikte en önemli gübre nedir biliyor musun? Sabırdır. O küçük çiçekler, güneş onları öptükçe meyveye dönüşecek. Acele edersek küserler.”

Bu, Ali için öğrenmesi zor ama önemli bir dersti. Beklemeye karar vermiş.

Bir öğleden sonra hava aniden kararmış. Gri bulutlar gökyüzünü kaplamış ve “GÜM!” diye bir gök gürültüsü duyulmuş. Şarıl şarıl bir yaz yağmuru başlamış.

Ali korkuyla cama yapışmış. “Babaanne! Yağmur fidelerimi kıracak! Çiçekleri dökülecek!”

Babaannesi gülümsemiş. “Korkma Ali. Bak, nasıl da seviniyorlar. Toprak susamıştı, yapraklar tozlanmıştı. Bu yağmur onlara banyo yaptırıyor, güç veriyor. Yarın güneş açınca nasıl değiştiklerini göreceksin.”

Gerçekten de ertesi sabah güneş pırıl pırıl doğmuş. Ali bahçeye koştuğunda gözlerine inanamamış. Yağmurdan sonra bitkiler sanki boy atmış, yaprakları daha koyu yeşil olmuştu. Ve o küçük sarı çiçeklerin yerinde, minicik, yeşil bilye gibi domatesler belirmişti!

Haftalar geçti. Güneş ısıttı, Ali suladı, babaannesi sevdi. Sonunda o gün geldi.

Ali, dalından kopardığı ilk kıpkırmızı domatesi havaya kaldırdı. “Başardım babaanne! Sabrettim ve başardım!” Domates güneşten sıcacıktı ve mis gibi kokuyordu.

O öğlen babaannesi harika bir “Çoban Salata” yaptı. İçine Ali’nin topladığı domatesleri, biberleri, bahçeden taze soğan ve maydanozları doğradı.

Ali salatadan bir çatal aldı. “Bu hayatımda yediğim en lezzetli salata! Çünkü içinde benim emeğim ve sabrım var,” dedi.

Ama bahçede o kadar çok sebze olmuştu ki, hepsini yemeleri imkansızdı.

“Fazlasını ne yapacağız babaanne?” diye sordu Ali.

“Emeğin en güzel kısmı paylaşmaktır,” dedi babaannesi.

Ali, eline aldığı sepeti doldurdu. Önce yan komşuları Fatma Teyze’ye, sonra bakkal Hüseyin Amca’ya gitti.

Herkes Ali’ye teşekkür etti. “Aferin sana Ali, ne kadar çalışkanmışsın,” dediler. Ali o gün sadece domates ve biber yetiştirmeyi değil; sabretmeyi, emeği ve paylaşmanın verdiği mutluluğu da öğrenmişti. Ve bu mutluluk, yediği en tatlı domatesten bile daha güzeldi.

Çocuklar için güvenli diğer 6 yaş masalları ve 5 yaş masalları için tıklayabilirsiniz.