Bir kara koyun vardı, ovalarda, tepelerde, çimlerde hoplar dururdu. Her gün sabah olsun, güneş doğsun, çoban bizi otlatmaya götürsün diye beklerdi. Kara koyun, diğer koyunlar gibi değildi; onlar daha çok beyaz renkliydi. Çoban, kara koyunu sürünün içinde hep ayırt edebiliyordu. Bir gün, yine her sabah olduğu gibi, Çoban Mehmet onları ağıldan çıkardı, dere kenarına su içmeye götürdü. Akan berrak suları içtikten sonra yola devam ettiler. Çoban Mehmet, onları tepelerdeki otlak alanlara götürür, orada yemyeşil otlardan yedirirdi. Onların sağlıklı olmasını sağlardı ve yemelerine dikkat ederdi. Hayvan pazarına gittikleri zaman en göz alıcı koyunlar onunkiler olsun isterdi.

Kara koyun, ağacın dibindeki mantara yaklaştı ve mantardan biraz yemeye başladı. Yediği mantar sarı bir renkteydi. Kara koyun onu yedikten sonra başı dönmeye başladı, etrafı daha iyi görüyor, ayaklarını daha rahat kontrol edebiliyordu. Düşünmeye başladı; diğer koyunları ve çobanı görüyordu. Nerede olduğunu sorguluyordu. Her gün yaptıkları aklına geldi: Otlanmaya gidip su içip ağıla dönüp çitlerin arasında yatıyordu. Bu hayat böyle mi olması gerekiyordu? Farklı şeyler yapamaz mıydı? Yediği mantar büyülüydü, koyunun aklını geliştirdi ve hafızasının gelmesini sağladı. Kara koyun akıllanmıştı, fakat dikkat çekmek istemiyor, hem de başı çok ağrıyordu. Çoban, hava kararmaya başlayınca onları ağıla doğru götürdü, içeri kapattı ve ışıkları söndürdü. Herkes uyuyordu. Kara koyun da biraz uyuduktan sonra uyandı, diğer koyunlara baktı ve onlar gibi olmadığını düşündü. Onların aklında yemek yemek, uyumak, su içmekten başka bir şey yoktu.

Kara koyun, diğer koyunlar derin bir uykuya daldığında sessizce ayağa kalktı ve ağıldan dışarı çıkmak için küçük bir aralık buldu. Gökyüzü yıldızlarla doluydu; kara koyun, yıldızlara bakarak uzun süre düşündü. Bu kadar büyük bir dünyanın içinde neden her gün aynı şeyleri yaparak yaşamak zorundaydı?

Sabah olunca Çoban Mehmet yine tüm koyunları otlatmaya çıkardı, ama kara koyun artık eskisi gibi değildi. İçinde keşfetme arzusu büyüyordu. Her zamanki gibi otlamaktansa gözlerini ufka dikti ve başka neler olduğunu merak etti. Çoban Mehmet’in kızı Ayşe de bugün babasının yanında olacaktı. İlk sürüye baktığında en çok hoşuna giden kara koyun oldu. Kara koyunun yanına gitti, kara koyun ona baktı. Ayşe onu sevmeye başladı, kara koyunun çok hoşuna gitti; sevilme ve sahiplenilme duygusunu hissetti. Ayşe, akşam olunca babasına, “Baba, kara koyun bizimle eve gelebilir mi?” dedi. Babası kabul etti. Ayşe ona evdeki dere otundan, kıvırcıktan vermeye başladı. Kara koyun hem onları yiyor hem de televizyon izliyordu. Çoban Mehmet, koyundaki farklılığı anlamaya çalışıyor ama çözemiyordu; sanki onların konuştuklarını anlıyordu.

Ayşe henüz 7 yaşında küçük bir kızdı. Meraklı ve sevgi dolu gözlerle kara koyunu izliyor, onun diğer koyunlardan farklı olduğunu hissediyordu. Akşam eve geldiklerinde kara koyunu bahçeye çıkardı, ona en sevdiği elma dilimlerinden verdi. Kara koyun elmayı yerken Ayşe ona masallar anlatmaya başladı.

“Kara koyun, biliyor musun?” dedi. “Ormanın derinliklerinde, tıpkı senin gibi cesur hayvanların yaşadığı bir masal ülkesi varmış. O ülkede hayvanlar konuşabilir, kendi dünyalarını keşfedebilirlermiş.” Kara koyun Ayşe’yi dikkatle dinliyordu, sanki masalı anlıyormuş gibi başını yana eğdi. Ayşe bu tepkiye heyecanlandı ve “Belki sen de bir gün masal ülkesine gidersin!” dedi.

Ayşe, kara koyunla birlikte bahçede oyun oynarken ona çiçekleri göstermek için meraklıydı. “Gel kara koyun, sana ormanda gördüğüm çiçekleri göstereyim,” dedi ve elini uzatarak onu yanına çağırdı. Ayşe, kara koyunun yanına giderek onunla birlikte çimenlerin arasında dolaşmaya başladı. Ayşe, mavi, yeşil, pembe, kırmızı çiçeklerin olduğu yere geldiklerinde, “Bak, burası bizim gizli bahçemiz. Buraya sadece seninle ben geliyorum,” dedi.

Bu şekilde, Ayşe’nin sevgi dolu ilgisi kara koyunun yüreğini ısıttı. Artık sıradan bir koyun gibi hissetmiyordu. Kara koyun her şeyin farkındaydı, çoban Mehmet, kızı Ayşe ve tüm aile üyelerini seviyordu. Bu hayatında onlarla yaşamaya kararlıydı, huzurlu ve mutlu bir hayat yaşamak istiyordu. Düşünüyordu, dinliyordu; aile ile birlikte vakit geçiriyordu. Onu bekleyen yeni keşiflerin ve Ayşe’nin anlattığı masal dünyasının bir parçası gibiydi.

Geceleri gökyüzüne bakıp yıldızları izlerken, masal ülkesinde yaşadığı o gizemli dünyayı hayal ediyor ve belki bir gün Ayşe ile oraya gitme umuduyla içini bir mutluluk kaplıyordu. Bu dostluk, kara koyuna sadece çoban Mehmet’in koyunu değil, Ayşe’nin masal arkadaşı olma hissini verdi. İkisinin de yeni dünyalar keşfetmek için attığı adımlar büyüdükçe, kara koyun artık sıradan bir koyun değildi; Ayşe’nin masallarındaki kahramandı. Kara koyun, ailesi ile birlikte sonsuza kadar yaşadı.

Bir varmış bir yokmuş ormanda ağaç kovuğunda yaşayan uzun kuyruklu bir sincap varmış. Adı Karamelmiş. Kalın ve kabarık tüyleri varmış. En sevdiği besin meşe palamuduymuş. Meşe palamudu sert bir kabukla kaplıymış, içinde tohum varmış. Karamel meşe ağaçlarına tırmanır, meşe palamutlarını toplarmış dişleriyle kabuğunu kırıp içindeki tohumu yermiş. Karamel kış geliyor diye topladığı kabuklu yemişleri, meyveleri, tohumları, ağaç evinde saklamaya başlamış. Çünkü kış başladığında kar yağdığında bitkilerin ağaçların üstü karla kaplanırmış yemek bulmakta zorluk çekermiş. Bu sefer evinden çıkmak istemiyormuş kar başladığında ağaç evinin girişini de yapraklarla iyice kapatacakmış.

Beklenen kış gelmiş sincap karamel dışarda kar yağarken sıcak ağaç kovuğunda ceviz yiyormuş. Bazen evinin girişindeki yaprakları alıp dışarıda karın yağışını izlermiş. Bir gün bir ses duymuş, sincap sesine benziyormuş. Ağaç dalında birde ne görsün, kendisi gibi bir sincap. Yanına doğru geliyormuş saklanmış, yaklaşma diye Karamel seslenmiş.

Merak etme bende senin gibiyim korkma demiş. Ağaç kovuğunun girişindeki yaprakları sıyırmış içeriye girmiş. Adım Fındık demiş, Karamel korkusunu yenmiş, oda saklandığı yerden çıkmış, bende Karamel demiş. Fındık evde bir sürü yemişler görmüş. Ben dışarda çok üşüdüm saklanacak yer arıyordum buraya geldim demiş. Genelde gezerim kaldığım sabit bir yer yok demiş. Karamel Fındığın acıktığını anlamış ona biraz ceviz vermiş. Fındık hızlı hızlı yemeye başlamış. Karamel sormuş, peki sen böyle gezerek nasıl yiyecek toplayabiliyorsun demiş. Ben o gün bulduğumu yerim, ağaç kovuklarında yaşarım hergün farklı ağaç kovukları bulurum. Arkadaş olmuşlar, birlikte yaşamaya başlamışlar, ağaç kovuğunda dans etmişler, saklambaç oynamışlar. Kış yavaş yavaş bitmeye başlarken Karamel’in topladığı yemişlerde bitmeye başlıyordu. Fındık ağaç kovuğunun girişinden dışarıya baktı, ağaçların, bitkilerin karla kaplı olduğunu gördü ama başka şansları yoktu yemişler yetmeyecekti. Bu yüzden birşeyler yapmalıydı. Karamel onun gitmesini istemiyordu, başına birşey geleceğinden korkuyordu. Fındık Karameli sakinleştirdi ve dışarıya adımını attı, küçük elleriyle ağaçtan kayarak indi.

Karlı kaplı çalılardan atladı, ilerde üzüm ağaçlarını gördü, ağaçlara doğru ilerlemeye başladı. Birden karın içine girdi, çıkmaya çalıştı ama ne kadar uğraşsa da başaramıyordu. Hem susamıştı hemde temiz karları yiyerek çıkabileceğini düşündü. Fındık, karın içinde çırpınırken, gözleri üzüm ağaçlarına doğru kayıyordu. Üzüm ağaçlarının dallarında birkaç salkım üzüm görünüyordu. Susuzluğu ve açlığıyla baş etmeye çalışırken bir yandan da üzümlere doğru çabucak ilerlemeye çalıştı.

Karın içinde mahsur kalmıştı, karı hem yedi, hemde vücut sıcaklığı ile kar erimeye başladı. Fındık kurtulmuştu, hızla üzümleri topladı, ağzına sıkıştırabildiği kadar sıkıştırdı, üzüm ağacının altında dinlendi. Eve eli boş dönmeyeceği için çok mutluydu. Ardından, karla kaplı ormanın içinden ağaç evine doğru yola çıktı. Her adımda, Karamel’in endişeli gözlerini düşündü. Ona geri dönmek ve onunla birlikte kışı atlatabilmek istiyordu. Bu kez daha dikkatliydi, çünkü yolu iyi bilmiyordu ve kar hâlâ yer yer engel oluşturuyordu. Ancak Fındık, kararlı bir şekilde ilerledi ve nihayet ağaç evine ulaştı.

Ağaç evine vardığında, Karamel’in endişeli bakışlarıyla karşılaştı. Karamel, Fındık’ı görünce sevinçle sarıldı. “Neredeydin? Seni çok merak ettim!” dedi. Fındık, Karamel’e başından geçenleri anlattı. Üzüm ağaçlarını bulduğunu ve karın içinde kaldığını söyledi. Ancak ormanı ve yolculuğu hakkında öğrendiği her şeyi paylaştı. Karamel, Fındık’ın dönmesine çok sevindi. “Seni çok özledim!” dedi. “Birlikte kışı atlatacağız ve yeni maceralar yaşayacağız.” Fındık ve Karamel, birlikte ağaç evinde kalan yemişleri paylaştılar. Ve böylece, Fındık ve Karamel, birlikte mutlu bir şekilde yaşamaya devam ettiler.

Uzak diyarlarda bir kasaba varmış. Üç tarafı denizlerle kaplıymış, sahilleri ile ünlüymüş. Dünyanın dört bir yanından sahilde tatil yapmak isteyen insanlarla doluymuş. Bu kasabanın insanları çok mutlu neşe ile yaşarmış.

Sinan amca ile Mesude teyze adında, kocaman bahçeleri olan bir yaşlı çift varmış. Bahçelerinde yetişen bütün her şeyin tadları o kadar güzelmiş ki bir yiyen bir daha yemek istiyormuş. Meyveler, sebzeler, güzel kokulu çiçekler ve kocaman ağaçlar doluymuş. O kadar çok yetişiyormuş ki hem komşularına hem de şehirde yaşayan çocuklarına gönderiyorlarmış.

Gel zaman git zaman yaşlı çift bir manav açmaya karar vermişler, küçük güzel bir dükkan tutmuşlar meyveleri sebzeleri taze olduğu için manavın içi çok güzel kokuyormuş. Gelen turistlerin çıkmadığı bir yer olmaya başlamış. Kasa kasa meyveler sebzeler alıyorlarmış.

Akşam vakti Sinan amca bahçeyi sulamak için dışarıdaymış Mesude teyzede mutfakta yemek hazırlama telaşı içindeymiş. Sinan amca meyvelerini seve seve, sebzeleriyle konuşa konuşa  onlara can suyunu veriyormuş. Sinan amcanın ayağı takılmış kafasını çarpmış o güne kadar kimsenin bilmediği bir şey olmuş bahçe konuşuyormuş meyveler sebzeler amca için seslerini duyurmaya çalışıyorlarmış, erikler bizi savur cama doğru demişler ağaç bu dediğini yapmış ve evin camlarına doğru uçuşmuşlar, elma ağacı da onu takip etmiş sesleri duyan Mesude teyze hemen dışarıya çıkmış. Eşini yerde görünce yanına koşmuş. Önce eşinin durumunu kontrol etmiş nefes alıp almadığına bakmış, nefes alıyormuş. Hemen telefona gidip 112 acil servisi aramış ve durumunu anlatmış eşinin yanına gitmiş nefes alabilmesi için dikkatlice başını geriye çenesini yukarıya kaldırmış, kıpırdatmaya çalışmış. Ambulans gelmiş ve yaşlı çifti hastaneye götürmüşler. Sinan amca yaşlı olduğu için baygınlık geçirmiş, biraz hastanede kalmışlar ve sonrasında özel araçla evine bırakmışlar. Ama o gün kim cama vurdu nasıl gördü ve ortadan nasıl kaybolabildiğini kimse bilemeyecekti. Bahçenin sadakati ve koruyucuları yaşlı çifti bir ömür korudular.