Sisli ve yağmurlu bir geceydi. Ormanda hiçbir baykuş birbirini görmüyordu. Gece Kuşları ailesi, yağmurun ve sessizliğin tadını çıkarmak için hep birlikte yuvadaydı. Baykuş Krallığı’nın lideri Bilge Tüy, askerlerine bu gece nöbetlerinde çok dikkatli olmalarını söyledi; çünkü krallığın rakibi Kızıl Baykuşlar vardı. Bu kuşlar, Baykuş Krallığı’nın başına geçmek isteyip Bilge Tüy’e liderliği bıraktırmak istiyorlardı. Gece Kuşları ailesinde anne baykuş Fısıltı, baba baykuş Sessiz Efendi ve çocukları Baykuşhan ile Kül Baykuş vardı. Sessiz Efendi, Baykuşhan’ı küçüklüğünden beri her zorluğa karşı güçlü durması için yetiştiriyordu. Baykuşhan çok hızlı uçuyor, kimseye gözükmeden kötüleri gözleyebiliyordu. O, Bilge Tüy’den sonra lider olmak istiyordu.

Bilge Tüy, dev meşe ağacının en yüksek dalında oturmuştu. Altındaki asker baykuşlar nöbet tutarken, o gözlerini kapatıp düşüncelere daldı. Kızıl Baykuşlar bu kadar uzun süredir sessizse, bir tehlike yaklaşıyor olabilir diye düşündü.

O sırada Baykuşhan, yuvada kalıp ailesiyle birlikte durmamıştı. Yağan yağmurun ve karanlığın içinde gezintiye çıkmıştı. Ve düşündüğü gibi olmuştu; Kızıl Baykuşlardan Alev Tüy ve çevresindekileri toplanmış halde gördü. Alev Tüy, Kızıl Baykuşların lideriydi. Tüyleri yağmurda ıslanmıştı, sesi ormanda yankılanıyordu. Baykuşhan dikkatlice dinledi. Alev Tüy, kendi grubuna Baykuş Krallığı’nın lideri Bilge Tüy’ün artık yaşlandığını, krallığın yönetimini onların devralması gerektiğini anlatıyordu. Baykuşhan hemen Bilge Tüy’e bu durumu haber vermeliydi. Karanlığın içinden sessizce süzülerek liderin yanına kondu.

Bilge Tüy, Kızıl Baykuşlar ormanda toplanmıştı. Alev Tüy krallığın yönetimi hakkında konuşuyor. Bilge Tüy gözlerini yavaşça açtı. Yağmurun sesiyle birlikte hafifçe gülümsedi: Demek vakit gelmiş… Gökyüzü bazen karışır ama sonunda hep güneş açar. Sen doğru olanı yaptın, Baykuşhan.

Sisli gece aniden hareketlendi. Uzak dallardan bir yankılanma geldi; Kızıl Baykuşlar kanat çırparak ormanı doldurdu. Onlar bağırmıyor, yüksek sesle ötüyor, bir karışıklık yaratmak istiyorlardı. Alev Tüy öne atıldı, kızıl tüyleri şimşek çakınca kırmızı renkle parladı. Bugün yeni bir düzen kuracağız!” diye bağırdı. Artık yönetim bizim elimize geçecek! Bilge Tüy bu duruma karşı, meşe ağacının en yüksek dalında, akan yağmur altında doğruldu. Gözlerinden yaş değil, bilgelik damlıyordu. Sessizce kanatlarını açtı ve seslenmedi, yalnızca derin, yorgun bir nefes aldı. O an herkesin içinde bir durgunluk oldu, gece, sanki onun nefesini dinliyordu. Kızıl Baykuşlar yuvaların etrafında dolanıp gürültü yaptılar, bazı dalları uğultuyla endişelendirdiler. Artık çarpışma başlamıştı Kızıl Baykuşlar ve Baykuş Krallığı askerleri birbirleriyle çarpışıyordu.

Tüylerini ısırıyorlar, pençeler atıyorlardı. Bilge Tüy, ordusunu korumaya çalıştı ama yılların yorgunluğu onu hafifçe bastırdı. Gözlerini yumdu, usulca başını eğdi ve huzur içinde uykuya daldı. Alev Tüy bunu görünce kendini zafer kazanmış sandı. Gördünüz mü? Artık krallık bizim! diye bağırdı ve yüksek bir dala kondu; etrafındaki Kızıl Baykuşlar alkışlar gibi ötüştü. Fakat gerçek güç, bağırmakta değil, kalpteydi, bu gerçeği Alev Tüy henüz anlamamıştı. Tam o sırada Baykuşhan karışıklığın içinden bir kıvılcım gibi fırladı. Babasının öğretileri ve Bilge Tüy’ün bıraktığı sözler ona güç katıyordu. Alev Tüy’ün yanındaki yardımcısına doğru hızla uçtu ve kanatlarına pençe atarak onu düşürdü. Herkes saşkındı, Baykuş Krallığı’nın askerleri yorgun düşmüşken ve teslim olmaya hazırken böyle bir atağı kimse beklemiyordu, Baykuşhan’ın kardeşi Kül Baykuş da çarpışmaya katıldı, askerler cesaret buldu ve Kızıl Baykuşların kanatlarını yırtmaya devam ettiler.

Alev Tüy canı pahasına baykuşlara pençe atıyor, gagası ile ısırıyordu ama Kızıl Baykuşlar onu yalnız bırakmaya başlamıştı, kaçıyorlardı. Alev Tüy bağırdı korkaklar niye saldırmıyorsunuz, sizlere diyorum dedi, ama kimse dikkate alamıyordu dayanacak güçleri kalmamıştı ve en son hepsi pes etti. Baykuşhan gürleyerek öttü, konuşmaya başladı, zaman geldi dostlarım büyük krallığımıza sinsice saldırmaya çalışanlar kendi yaptıkları planda kaybettiler. Zafer bizim, Alev Tüy’ün askerlerine sordu benimle misiniz sizi affediyorum dedi. Askerler kabul etti. Alev Tüy’ü ise yerde yatıyor halde yorgun buldular, teslim olmak istemiyordu ama ne onunla birlikte askerleri ne de imkanı vardı. Son sözleri şöyleydi; Sen büyük bir lidersin Baykuşhan, eskiden Bilge Tüy ile arkadaşken benden sonraki gelecek Baykuşu anlatmıştı işte o sensin, sana saygı duyuyorum dedi. Bilge Tüy’den sonra yetki Bülbül Baykuşa geçmişti, Bülbül Baykuş karmaşanın içinde artık yetki senindir en kısa zamanda oylama yapılacak ama askerlerinde seni seçeceğine eminim dedi. Baykuşhan verilen yetkiden sonra Alev Tüy’ü rahat edebileceği bir yuvaya götürmelerini istedi ve yuvaya nöbetçileri dikti.

Bülbül Baykuş, ormanın ortasındaki ulu ağacın tepesine çıktı. Güneş bulutların arasından süzülüyor, yorgun tüylerin üzerinde altın gibi parlıyordu. Herkes sessizdi.

Baykuş Krallığı için yeni bir dönem başlıyor, dedi Bülbül Baykuş. Oylama yapıldı. Tüm askerler Baykuşhan’ın savaşta gösterdiği cesaretden dolayı oylamaya katılmadılar ve Baykuşhanın adını haykırdılar. Böylece yeni kral seçildi. Baykuşhan kanatlarını açtı, gökyüzüne doğru yükseldi ve şöyle dedi:

Bilge Tüy’ün bize bıraktığı mirasa sonuna kadar sahip çıkacağım YAŞASIN BAYKUŞ KRALLIĞI!
O günden sonra ormanda hiç savaş çıkmadı. Her yeni doğan baykuşa Bilge Tüy’ün şu sözü öğretildi:

Baykuş Krallığı baykuşların yurdudur, aile ve huzurdur. Kanatlarımız açık, fırtınalar hızımız olsun. Son.

Sınav zamanı yaklaşıyordu. Salih bu sene YKS sınavına girecekti ama bir türlü bilgisayar oyunlarını bırakamıyordu. Okuldan eve geldiğinde bilgisayar oyunu oynuyor, futbol izliyor; boş vakitlerinde ise arkadaşlarıyla dışarı çıkıp PS cafe’ye gidiyordu.Ailesi, “Evladım, eğer sınavına çalışmazsan iyi bir üniversiteye gidemezsin,” diyordu. Ama bu sözler Salih’in bir kulağından giriyor, diğerinden çıkıyordu. Hayatı laylaylom yaşıyordu. Her şeyin lise bittikten sonra bu kadar kolay olmayacağının farkında değildi. “Bir yere girip çalışırım, asgari ücret kazanırım, o para bana yeter. Ailemin yanında yaşarım,” diye düşünüyordu.

Oysa çalışsa, gerçekten istese başarabilecekti. Ama arkadaşlarının laflarına uyuyordu. “Okusak ne olacak? Ne kadar maaş alacağız? Vasıfsız işlerde daha çok para var,” diyorlardı. Girişimcilik fikirleri düşünüyorlardı ama ellerinde ne sermaye vardı ne de imkân.Zaman geldi çattı. Salih’in çalışmayan dediği arkadaşları iyi üniversitelere yerleşmişti. Hatta “ders çalışmıyorum” diyen yakın çevresindekiler bile iyi puanlar almıştı. Şaşkındı. Onların da çalışmadığını sanmıştı.

Lise bitti. Arkadaşları yavaş yavaş farklı şehirlere üniversite okumaya gittiler. Kimisi bilgisayar mühendisliği, kimisi edebiyat öğretmenliği okuyordu. Bazılarının ise babalarının yanında hazır işleri vardı. Zamanla arkadaşlarıyla irtibatı azaldı. Hem uzaklardı hem de Salih, aslında onların gerçek dost olmadığını anlamaya başlamıştı. Yalnız kalmıştı. Ailesinin söyledikleri aklına geliyordu: “Ders çalış, kendini kurtar, oyunlara bu kadar vakit ayırma…”
Keşke daha önce dinleseydi.

Salih, yarı zamanlı bir giyim mağazasında işe girdi. İlk zamanlar heyecanlıydı ama sonra işin zorluğunu gördü. Tüm gün t-shirt katlıyor, müşterilerle ilgileniyor, ayakta saatlerce duruyordu.

İşten eve geldiğinde yorgunluktan yatağa kendini zor atıyordu. Annesi, “Günün nasıl geçti?” diye sorduğunda, “Çok yoruldum, ayaklarım ağrıdı,” diyordu. Salih’in aklında araba almak, gezmek, yurt dışına çıkmak gibi hayaller vardı. Ama bir şeyi unutuyordu: Kolay para kazanmak diye bir şey yoktu. Emek vermeden, zorlanmadan para kazanılamayacağını çalışırken yavaş yavaş öğrenmeye başlamıştı.

Artık aklında bir şey daha vardı: “Gelecek sene YKS’ye hazırlanacağım. Bu kez gerçekten çalışacağım ve üniversiteye gideceğim.”
Geç kalmışlık hissi vardı. Arkadaşlarının ondan önde olduğu düşüncesi içini kemiriyordu. Ama artık bir hayat tecrübesi kazanmıştı. Anlamıştı ki; bu işlerde kazandığı para ne ona yetecekti ne de hayallerine yaklaştıracaktı.

Üniversite okurken yine yarı zamanlı işlerde çalışabilirdi. Ama bu kez bir amacı, bir hedefi olacaktı. Kendine güveni az da olsa yeşermeye başlamıştı. Kendi yolunu çizmenin vakti gelmişti. O gece yatağa uzandığında ilk kez oyunları değil, çalışma planını düşünerek uykuya daldı. Ve belki de bu, Salih’in hayatındaki gerçek başlangıçtı. Salih biraz dinlendi ama alışkanlıklarını da temelli değiştirmeye karar verdi. Artık oyunları tamamen bırakmamıştı, ama onları bir ödül gibi görüyordu. Günlük çalışma hedeflerini tamamlamadan bilgisayar oyunu oynamıyordu. Saat tutuyor, 2 saatten fazla başında durmuyordu. Kendine söz vermişti, kontrolsüzlüğe bir daha asla izin vermeyecekti. Üstelik artık bilgisayarı sadece oyun için değil, bilgi için de kullanıyordu. Youtube’da kimya videoları izliyor, üniversiteler hakkında araştırmalar yapıyor, forumlarda sınav stratejilerini inceliyordu. Zamanla kimya konularına daha çok ilgi duymaya başladı. Moleküllerin yapısı, tepkimeler. Haftalar geçtikçe deneme sınavlarında netleri artmaya başladı. Başta 3 doğru yaptığı matematikte artık 12-13 doğru yapıyordu. Her küçük başarı ona motivasyon veriyor, içinde yeni bir umut büyüyordu.

Zaman hızla geçti. Takvimler Haziran ayını gösterdiğinde, sınav günü gelip çatmıştı. Elinde giriş belgesi, sırtında bir yılın emeğiyle sınav salonuna girdi. Kalbi çarpıyordu ama bu kez korkudan değil; hazır olduğunu bilmenin verdiği iç huzurdan.

Sınavdan çıktığında yorgundu ama umutluydu. Ne olursa olsun denemişti, mücadele etmişti. Artık hiçbir pişmanlığı yoktu.

Sonunda sonuçlar açıklandı. Salih aldığı puanı görünce gözlerine inanamadı. Türkiye genelinde ortalamanın çok üzerindeydi. Tercih döneminde hayali olan bir devlet üniversitesinin Kimya Mühendisliği bölümüne yerleşti. Ailesi onunla gurur duyuyordu. Salih ise en çok kendisiyle gurur duyuyordu. Çünkü ne kadar geç olursa olsun, hayatı boyunca unutamayacağı bir şey öğrenmişti:

“Başlamak için en doğru zaman, gerçekten karar verdiğin andır.”