Gecenin karanlığında tepenin en üstünde kurtlar aya karşı uluyordu. Kurtların sesi vadinin içinden geçerek ormana yayılıyor, bu güçlü ses duyulduğunda tüm orman halkı yuvalarına çekiliyordu. Ama bu kaçış, korkudan değilmiş, çünkü orman halkı bilirmiş ki kurtlar her uluduğunda önemli bir şey söylemek istermiş. Bu sefer kurtların söylemek istediği ise soğuk bir kışın başlangıcıymış, bu kış tüm kışlardan daha zor geçecekmiş. Dağ keçileri, tilkiler, ayılar, tavşanlar, geyikler, kunduzlar ve daha bir çok hayvan kışa hazırlanmaları gerektiğini anlamışlar, son günlerini iyi değerlendirmelilermiş. Hemen dağ keçileri karın az yağacağı yerleri keşfetmeye başlamışlar çünkü onların otlara ihtiyaci varmiş, tilkiler ise tüylerini dökmeye başlamiş, kış için daha kalın tüylere ihtiyaçları varmış, toprak altinda saklanmak için biryer kazmaya başlamişlar ve avladıkları canlıları yanlarına gömüp depo yapmışlar.

Ayılar ise bulabildiği tüm balları, yaban mersinini, ahududu ve ne buldularsa toplayıp son güçleriyle midelerini doldurmaya çalışıyorlarmış. Çünkü biliyorlarmış ki bu kış uykusu diğerlerinden daha uzun sürebilir. Tavşanlar ise ormanın en hızlı ve en telaşlı canlıları olmuş bu günlerde. Yiyecek buldukça küçük çukurlar kazıp saklıyor, sonra o çukurların yerini unutmamak için küçük çubuklar dikiyorlarmış. Birbirlerine seslenip, “Bu yıl daha dikkatli olmalıyız, kar çok yüksek olacak!” diye uyarıyorlarmış. Geyikler ise yüksek kayalıkların altında derin bir oyuk bulmuşlar, buldukları yerde otlarda yetişiyormuş bunları yiyerek beslenmeyi düşünmüşler, yavrularını ise ortalarına alarak onları soğuktan koruyacaklarmış. Kunduzlar ise kışa en hazırlıklı olanlarmış çünkü toprağın altını iyice kazmışlar, ağaç kabuklarını yemeyi çok severlermiş bu yüzden ağaç kabuklarını toprağın altına taşımışlar ve yanında havuç, elma gibi meyveleride götürmüşler.

Kuşlarda farklı sıcak bölgelere uçmuş. Ve zorlu kış gelmiş çatmış, çok hızlı kar yağıyor, göz gözü görmüyormuş. Karın kalınlığı örnek vermek gerekirse bir araba tekerine yakın boyuttaymış. Bu zorlu kışta dışarda gezen sadece kurtlarmış, tüyleri öyle kalınmışki kar taneleri üzerlerine konsa bile kurtlar üşümüyormuş. Bu zorlu kışın orman koruyucusu olmuşlar, hayvanları ziyaret edip, onların üşümemeleri için uğraşıyorlarmış, hayvanlar donacak gibiymiş, beyaz kurt ve arkadaşları kendi aralarında konuşup vakitin az kaldığını anlatıyormuş. Kurtlar uluyarak tüm hayvanları kavak ağacında toplanmaya çağırmış. Tüm hayvanlar toplanmış hepsi çok üşüyormuş bir çoğu hasta olmaya başlamış bile, Beyaz kurt şöyle demiş; vakit geldi dostlarım, sizi çağırma sebebimi açıklıyorum, bu kışı eğer birlik olmazsak atlatamayız. Eskimolar gibi iglo yapmalıyız, tüm karları toplayıp üst üste koymalıyız. Karları patilerimiz ile sıkarak küp şeklinde yapmalıyız, daire olmalı dostlarım.

Beyaz kurt sözlerini bitirir bitirmez, bütün hayvanlar derin bir sessizliğe bürünmüş. Her biri şaşkın ama bir o kadar da umutla beyaz kurda bakıyormuş. Çünkü onun sesi bu soğuk gecede bile güven veriyormuş. Dağ keçileri hemen ileri atılmış, biz yüksekteki karları getiririz, ayaklarımız kaymaz, en hızlı biz çalışırız. Ayılar ise bizde en ağır blokları taşırız demiş. Beyaz kurt kuyruğunu karın üzerine sürüp daire çizmiş, bu daireye göre inşaa edeceğiz. Sonra karı patisiyle sıkarak bir küp haline getirmiş. Tüm hayvanlar birlikte çalışmaya başlamış, dondurucu soğuk yüzünden tir tir titriyorlarmış bu yüzden bazı hayvanlar artık daha fazla devam edemeyeceklerini söylemeye başlamış fakat sona yaklaşılıyormuş, son rütuşları tavşanlar yapmaya başlamış küplerin arasını minik ayakları ile kapamışlar.

Tavşanlar bir de zıp zıp zıplayarak iglonun tepesine çıkıp karları iyice bastırmışlar ve artık hazırmış. Tüm hayvanlar içeriye girmiş, fakat uzun boylu hayvanlar kapıdan eğilerek girmiş ayağa kalkmamaları gerekiyormuş çünkü boyları tavana değiyormuş, tüm hayvanlar birbirine sarılıp yatmaya başlamış. Kaplumbağa ise en sona kalmış. Yavaş adımlarla iglonun kapısına doğru yaklaşmış, kar taneleri kabuğunun üzerinde birikmiş ama o hiç şikâyet etmemiş. İçeri girmeden önce başını kaldırıp igloya şöyle bakmış, ne güzel iş çıkardık demiş. Ayılar dev bedenleriyle kapıya yakın durmuş, içeri soğuk hava girmesin diye. Tilkiler, uzun kuyruklarını yavru hayvanların üzerine örtmüş, Bu gece hepimiz beraber uyuyacağız demişler. Hayvanlar birbirlerine sarılarak uykuya dalmışlar. Dışarıda tipi uğulduyor, kar fırtınası gökyüzünü kaplıyordu. Ama iglonun içinde herkes güvendeydi. Sıcacık, huzurlu ve birlik içinde… fakat böyle derken tam bir anda iglonun çatısından çatırdama sesleri gelmeye başlar. Çat, çatırt, çut diye Tavşanlardan biri korkuyla fırlamış, bu ses de neydi? Ardından iglonun tepesinden incecik kar taneleri içeriye dökülmeye başlamış. Kunduzlardan biri çığlık atmış, çökecek hemen burayı güçlendirmeliyiz demişler. Ayı gelmiş ve çatıyı tutmaya başlamış, dostlarım çok dayanamam hemen karları küp haline getirin demiş. Dağ keçileri dışarı fırlamış, buz gibi rüzgâr yüzlerine vurmuş olsa da hiç durmadan kaldıkları yerden kar toplamaya başlamışlar. Hızlıca karları toplayıp ayaklarıyla ezerek sıkı sıkı küp haline getirmişler. Hemen ayının olduğu yeri desteklemeye başlamışlar ve bu geceyide böyle atlatmışlar. Beyaz kurt bu mücadelenin ardından herkes uyurken bile uykuya dalmamış. Hayvanlar igloya gelirken tüm yemeklerini beraberinde getirmiş, ilkbahar gelene kadar yaptıkları iglo sayesinde hayatta kalmışlar ve mutlu bir şekilde yaşamışlar.

Bir varmış, bir yokmuş… Uzak diyarlarda, yemyeşil ormanların arasında gizlenmiş, kimselerin bilmediği bir köyde minicik mavi yaratıklar varmış. Cüceler köyünün Yaşlı Cücesi herkesi köyün ortasında toplamış, Aşçı Cüce bu toplanma için herkese en leziz yemeklerden cüce çorbası, kek ve turta hazırlamış. Ve Yaşlı Cüce konuşmaya başlamış; sizlerle birlikte bu köyde yıllardır çalışıyoruz, artık Ateş Büyücüsünün tuzaklarına kanmamalıyız. Ormanda tek başınıza dolaşmak yasak, birlik halinde gezeceksiniz. Obur Cüce, Yaşlı Cüceyi dinlemeyip lezzetli yemekleri yemekle meşguldü.

Süslü Cüce ise aynada kendisine bakmakla meşguldü, Yaşlı Cüce ikisinide uyardı ve dikkatle dinlediler. Albatros eğer sizi yakalar ise Ateş büyücüsüne götürür ve sizi büyülü güçler kazanması için kazanına atar. Cüceler kendi kendilerine konuşmaya başlamışlar, köyde daha çok vakit geçirelim, Yaşlı Cüce’nin köyü korumak için yaptığı büyü bizi korur, Ateş büyücüsü köyü bulamaz. Bir büyü sayesinde Ateş büyücüsü köyü bulamıyordu, ne kadar çok köye yaklaşsa da hep bir engelle karşılaşıyordu. Günlerden bir gün Güçlü Cüce, kaslı kolları ile odun toplamak istemişti, köyden tek başına dışarı çıktı. Yaşlı Cüce’nin söylediklerini unutmuştu. Albatros da ormanda dolaşıyor, cüceleri kokuları ile bulabiliyordu, Güçlü Cüce odunları kesmiş, bazı odun parçalarını omzuna atmış köylerine doğru yol almaya başlamıştı, Albatros da peşindeydi …Albatros sessizce dalların arasından Güçlü Cüce’yi takip ediyordu. Güçlü Cüce henüz bir tehlike olduğunu fark etmemişti. O sırada köyde, Kızçe Cüce bir şeylerin ters gittiğini hissetmişti. Kızçe Cüce köydeki herkese haber saldı, köydekiler hemen toplandı ve büyük mantar meydanında bir araya geldi. Kızçe Cüce endişeyle, “Güçlü Cüce nerede? Sabah birlikte kahvaltı etmedik… Odun toplamaya mı çıktı yoksa?” diye sordu.

Usta Cüce hemen elindeki çizimlerden kontrol etti. “Bugün onun sırası değildi. Yaşlı Cüce oduna yalnız gidilmesini yasaklamıştı!” Güçlü Cüce, ağır odunları taşıyordu. Bir yandan da kendi kendine, “Ah, köye biraz katkım olsun istedim ama Yaşlı Cüce’ye haber vermeliydim…” diyordu.

Tam bu sırada, arkasında kuru bir dalın kırılma sesi duyuldu. Güçlü Cüce döndü ve bir baktı ki Albatros! Hırrr diye Albatros ses çıkardı Güçlü Cüce koşmaya başladı Albatros yetişmeye çalışıyordu, Albatros uçarak Güçlü Cüce’ ye bir pençe attı ve Güçlü Cüce göle düştü. Albatros’ dan kaçmayı başardığını düşünüyordu. Yaşlı Cüce köydeki bazı cüceleri toplamış ve Güçlü Cüce’yi aramaya çıkmıştı, arama ekibinde Usta Cüce, Gözlüklü Cüce, Cesur Cüce ve Kızçe Cüce vardı. Yaşlı Cüce elinde tuttuğu büyülü asa ile ormanın içlerine doğru yürürken ekibe seslendi:
“Unutmayın cüceler, dikkatli olun! Albatros hâlâ buralarda olabilir. Birlikte kalın ve gözlerinizi dört açın!”

Güçlü Cüce sudan çıkmıştı, pantolonu ve şapkası çok ıslanmıştı ama yapacak birşey yoktu, köye doğru gitmeye devam etmeliydi ki derken onu aramaya çıkan cücelerin sesini duydu. Albatros burda hayır, kaçın bizi yakalayacak diyorlardı. Ateş Büyücüsü kendi kendine söylenmeye başlamıştı, ah şu Albatrosu elime geçirirsem nerede bu kuş nereye gitti bensiz cücelerin peşinde mi diye düşünüyordu. Albatros Kızçe Cüce’yi yakalamıştı onu doğruca Ateş Büyücüsüne götürüyordu. Güçlü Cüce, Kızçe Cüce’nin çığlığını duyduğu anda gözleri kocaman açıldı. “Hayır! Kızçe Cüce!” diye bağırdı ve tüm gücüyle sesin geldiği yöne doğru koşmaya başladı. Çamurlu pantolonunu, ıslak şapkasını umursamadan ormanın derinliklerine daldı. Kalbi yerinden çıkacak gibi atıyordu.

O sırada Kızçe Cüce, Albatros’un pençeleri arasında çırpınıyordu. Ateş Büyücüsünn kulübesi yakındaydı, kötü büyücü kahkahasını atıyor, kazanını hazırlıyordu. Yaşlı Cüce ve kurtarma ekibindeki arkadaşlarıda Güçlü Cüce’ye yetişmişti artık tek bir hedefleri vardı kötü Ateş Büyücüsünün elinden Kızçe Cüce’yi kurtarmaktı. Ateş Büyücüsünün eski bir taş ev şatosu vardı… içinde büyük kazan, bir sürü büyü malzemeleri bulunuyordu. Güçlü Cüce arkadaşlarına siz aşağıda bekleyin demişti, Güçlü Cüce camdan içeri girip kapıyı Yaşlı Cüce ve arkadaşlarına açacaktı ama kendini kanıtlamak istiyordu. Yaşlı Cüce kazanının başında durdu, elinde dev bir karabiber değirmeni vardı.

“Bir tutam tuz… biraz da karabiber… Ah, nefis bir Cüce güveci olacak!” diye düşünürken, Güçlü Cüce aşağı indi ve Albatrosa seslendi Albatros hey bak buraya dedi, Albatros ona doğru uçmaya başlarken Ateş Büyücüsünün eline takıldı, Ateş Büyücüsü Kızçe Cüceyi elinden düşürdü ve Kızçe Cüce koşmaya başladı, Güçlü Cüce ve Kızçe Cüce, kulübenin kapısından dışarı doğru fırlarken, Ateş Büyücüsü arkalarından bağırıyordu:
“Benden kaçamazsınız! Sizi yakalıcam!” derken Cüceler köylerine dönmüştü, Güçlü Cüce’nin aklı başına gelmişti, Yaşlı Cüce’nin sözünü dinleyecekti ve kafasına göre hareket etmeyecekti ama bu cesur davranışından dolayı tüm cüceler onu tebrik etti ve cesaretini kutladı ve herkes bir arada olurlarsa daha güvende olacağını anladı.

Kaya Ormanı’nda çok fazla yağmur yağıyordu. Ormanda yaşayan hayvanların kullandığı Zeytin Köprüsü adını verdiği köprü yıkılmak üzereydi. Köprü çok eskimişti; ayakta durmakta zorlanıyordu. Eskiden yaşamış olan tüm hayvanlar el birliği ile bu köprüyü kurmuşlardı. Fırtına şiddetliydi; köprüyü ayakta tutan büyük odun parçası yerinden çıkacak gibiydi. Sular taşıyor, çalılar, bitkiler ve ağaçlardan düşen odun parçaları yerlerinden kopmuş köprüye çarpıyordu. Kaya Ormanı’nda yaşayan tüm hayvanlar evlerine sığınmıştı, ellerinden hiçbir şey gelmiyordu; sadece izlemekle yetiniyorlardı, çünkü başka bir şansları yoktu. Ertesi sabah olduğunda köprüyü yıkılmış halde buldular. İki nehrin arasındaki bu köprü hayvanlar için bir geçitti. Şimdi ise ne yapacaklarını kara kara düşünüyorlardı. Kaya Ormanı’nın reisi Koca Ayı, güneşin doğuşunda toplantı yapacaktı; vakit gelmişti.

Koca Ayı, “Dostlarım,” diye seslendi, “Doğanın güzelliklerini kullanarak atalarımız bize bu köprüyü yaparak miras bırakmıştı. Biz bunu koruyamadık diye üzülmeyin; köprüyü baştan inşa edeceğiz. Hazırlıklara hemen başlayalım. Bu süre zarfında zürafalar, sizleri boyunlarının uzunluğu sayesinde karşıdan karşıya geçirecek.” Koca Ayı’nın bu sözleri Kaya Ormanı’nda yankılandı. Hayvanlar, reislerinin kararlılığı ve cesareti karşısında yeniden umut buldular. Herkes, atalarından miras kalan Zeytin Köprüsü’nü tekrar inşa etmek için iş birliği yapmaya hazırdı. Koca Ayı, görev dağılımını anlatmaya başladı: Kunduzlar ve sincaplar, güçlü ağaç dalları ve odun parçalarını seçmek ve taşımakla görevlendirildi. Ormandaki en sağlam ağaçları bulup kesmeden önce doğaya zarar vermemeye özen göstereceklerdi. Filler ise kesilen odun parçalarını toplayacaktı. Pandalar ve koalalar, planlayıp kuşlara ve maymunlara parçaları nereye koyması gerektiğini gösterecekti. Köprü tamamlanana kadar zürafalar, boyunlarının uzunluğunu kullanarak hayvanları güvenli bir şekilde nehrin bir yakasından diğerine taşıyacaktı.

Koca Ayı’nın liderliğinde tüm hayvanlar, sabahın ilk ışıklarından gece karanlığına kadar çalıştılar. Arılar, yapıştırıcı olarak kullanılacak doğal bitkiler topladı. Kaplumbağalar, köprünün temellerini sağlamlaştırmak için denizin altına taşları yerleştirdi. Yağmur dinmese bile, fırtına dünkü gibi değildi; Kaya Ormanı’ndaki hayvanlar çalışmaya devam etti.

Bir hafta içinde Zeytin Köprüsü’nün temelleri sağlam bir şekilde oturtulmuştu. Baykuş, köprüyü daha dayanıklı hale getirmek için suyun akışını engellemeyen bir tünel sistemi önerdi. Köprünün arasından su rahatça akabilecek ve köprüye baskı yapmayacaktı. Sonunda köprü tamamlandı. Tüm hayvanlar, ilk kez yeni köprüden geçmek için toplandılar. Koca Ayı, “Bu köprü sadece nehirlerimizi birleştiren bir köprü değil, atalarımızın emanetidir,” dedi. Herkes gurur duydu ve mutlulukla alkışladı. Koca Ayı, “Ben köprüden en son geçeceğim,” dedi, “Sizin emekleriniz sayesinde bu köprü yapıldı. Önce siz, dostlarım, geçin,” dedi. Herkes, Koca Ayı’nın ismine yakışır ve ormanın reisi olduğunu tekrardan görmüş oldu. En önde pandalar, zürafalar ve diğer hayvanlar dans ederek köprüden karşıya geçti.

Yeni köprü, daha sağlam ve görkemliydi. Zeytin Köprüsü’nün hatırası yaşatılmış, hayvanların iş birliği sayesinde Kaya Ormanı tekrar eski düzenine kavuşmuştu.

Ama bir problem vardı; aylar sonra yağmurların etkisiyle nehirler taşmış, denizle bağlantısı olan büyük bir kanaldan gelen yabancı deniz hayvanları, nehir boyunca köprüye ulaşmıştı. Erken saatlerde köprüde gezinmekte olan bir kunduz, köprünün ayaklarına sıkıca sarılmış bir yengeci fark etti. Yengeç, köprüyü kemiriyor ve diğer deniz hayvanları da ona katılıyordu. Kunduz hemen köprünün ayaklarını incelerken, köpek balıklarının suyun altında köprünün altındaki ahşap yapıya çarptığını fark etti. Koca Ayı’ya haber verdi. Bunun üzerine Koca Ayı, fillerden kütükler ile nehirin girişini kapatmasını istedi. Büyük kütükleri hortumlarına dolayan filler, yolu kapattı. Yengeçler, köpek balıkları ve diğer deniz hayvanları, kütükler ile yolun kapandığını düşünerek yönlerini değiştirdi ve su yükseldi; taşmaya başladı.

Geldikleri kanaldan denize ulaştılar. Filler tekrar yolu açtılar. Koca Ayı ve diğer hayvanlar kutlamak için Zeytin Köprüsü’nde eğlence düzenledi. Günün sonunda, hayvanlar yorgun ama mutlu bir şekilde köprünün etrafında toplandılar. Koca Ayı, herkese teşekkür ederek şöyle dedi:
“Bu gün bizim için bir dönüm noktasıydı. Birlikte olduğumuz sürece her zorluğun üstesinden gelebiliriz.”

Ve artık Kaya Ormanı’nda, yağmur yağsa da, fırtına çıksa da, Zeytin Köprüsü tüm güzelliğiyle orada duruyordu.

Bir gün, güneşli bir havada, Yağız ve Yağmur okuldan arkadaşlardı. Anneleri birbirlerini tanıyordu ve çocuklar da birlikte vakit geçirmeyi çok seviyorlardı. Bir gün, okuldan çıktıktan sonra anneleriyle birlikte, ormana piknik yapmaya gittiler.

Evden, anneleri tarafından hazırlanan lezzetli bir piknik sepetiyle yola çıktılar. Sepette domates, zeytin, peynir, taze ekmek ve termos içinde annelerinin getirdiği sıcacık çay vardı. Ormana vardıklarında, güzel bir açıklıkta güneşin altında piknik örtülerini serdiler.

Yağız ve Yağmur, lezzetli yiyeceklerin tadını çıkarırken, etraflarında kuşların cıvıltısını dinleyerek sohbet etmeye başladılar. Ardından, anneleriyle birlikte pop şarkıları söylemeye başladılar. Ormanın içinde yankılanan neşeli şarkılar, etraflarındaki doğayla mükemmel bir uyum içindeydi.

Piknik alanında biraz şarkı söyledikten sonra, çocuklar top oynamaya karar verdiler. Top oynadıktan sonra ağaçları incelediler, ağaçlardan düşen kozalakları topladılar annelerine getirdiler. Anneleri küçükten büyüğe kozalakları sıraladı ve kozalakları evde boyayalım dediler. Hem eğlenceli vakit geçiriyorlar hem de birbirleriyle daha iyi arkadaş oluyorlardı. Zamanın nasıl geçtiğini anlamadan, gün batımına yaklaştıklarını fark ettiler.

Sonunda, güzel bir günün ardından, anneleriyle birlikte ormandan ayrıldılar. Yorgun ama mutlu bir şekilde eve döndüler. Yağız ve Yağmur, hem eğlenceli anılar biriktirmiş, hem de birbirleriyle olan dostluklarını daha da pekiştirmişlerdi.Eve gittiklerinde yaşadıkları güzel günü düşündüler kaç tane kozalak topladıklarını sayarak uykuya daldılar, hemen yarın olsun istiyorlardı çünkü hem birbirlerini göreceklerdi hemde okulu ve dersleri çok seviyorlardı. Bu güzel gün, onların hayatında güzel bir anı olarak kaldı.