Sisli ve yağmurlu bir geceydi. Ormanda hiçbir baykuş birbirini görmüyordu. Gece Kuşları ailesi, yağmurun ve sessizliğin tadını çıkarmak için hep birlikte yuvadaydı. Baykuş Krallığı’nın lideri Bilge Tüy, askerlerine bu gece nöbetlerinde çok dikkatli olmalarını söyledi; çünkü krallığın rakibi Kızıl Baykuşlar vardı. Bu kuşlar, Baykuş Krallığı’nın başına geçmek isteyip Bilge Tüy’e liderliği bıraktırmak istiyorlardı. Gece Kuşları ailesinde anne baykuş Fısıltı, baba baykuş Sessiz Efendi ve çocukları Baykuşhan ile Kül Baykuş vardı. Sessiz Efendi, Baykuşhan’ı küçüklüğünden beri her zorluğa karşı güçlü durması için yetiştiriyordu. Baykuşhan çok hızlı uçuyor, kimseye gözükmeden kötüleri gözleyebiliyordu. O, Bilge Tüy’den sonra lider olmak istiyordu.

Bilge Tüy, dev meşe ağacının en yüksek dalında oturmuştu. Altındaki asker baykuşlar nöbet tutarken, o gözlerini kapatıp düşüncelere daldı. Kızıl Baykuşlar bu kadar uzun süredir sessizse, bir tehlike yaklaşıyor olabilir diye düşündü.

O sırada Baykuşhan, yuvada kalıp ailesiyle birlikte durmamıştı. Yağan yağmurun ve karanlığın içinde gezintiye çıkmıştı. Ve düşündüğü gibi olmuştu; Kızıl Baykuşlardan Alev Tüy ve çevresindekileri toplanmış halde gördü. Alev Tüy, Kızıl Baykuşların lideriydi. Tüyleri yağmurda ıslanmıştı, sesi ormanda yankılanıyordu. Baykuşhan dikkatlice dinledi. Alev Tüy, kendi grubuna Baykuş Krallığı’nın lideri Bilge Tüy’ün artık yaşlandığını, krallığın yönetimini onların devralması gerektiğini anlatıyordu. Baykuşhan hemen Bilge Tüy’e bu durumu haber vermeliydi. Karanlığın içinden sessizce süzülerek liderin yanına kondu.

Bilge Tüy, Kızıl Baykuşlar ormanda toplanmıştı. Alev Tüy krallığın yönetimi hakkında konuşuyor. Bilge Tüy gözlerini yavaşça açtı. Yağmurun sesiyle birlikte hafifçe gülümsedi: Demek vakit gelmiş… Gökyüzü bazen karışır ama sonunda hep güneş açar. Sen doğru olanı yaptın, Baykuşhan.

Sisli gece aniden hareketlendi. Uzak dallardan bir yankılanma geldi; Kızıl Baykuşlar kanat çırparak ormanı doldurdu. Onlar bağırmıyor, yüksek sesle ötüyor, bir karışıklık yaratmak istiyorlardı. Alev Tüy öne atıldı, kızıl tüyleri şimşek çakınca kırmızı renkle parladı. Bugün yeni bir düzen kuracağız!” diye bağırdı. Artık yönetim bizim elimize geçecek! Bilge Tüy bu duruma karşı, meşe ağacının en yüksek dalında, akan yağmur altında doğruldu. Gözlerinden yaş değil, bilgelik damlıyordu. Sessizce kanatlarını açtı ve seslenmedi, yalnızca derin, yorgun bir nefes aldı. O an herkesin içinde bir durgunluk oldu, gece, sanki onun nefesini dinliyordu. Kızıl Baykuşlar yuvaların etrafında dolanıp gürültü yaptılar, bazı dalları uğultuyla endişelendirdiler. Artık çarpışma başlamıştı Kızıl Baykuşlar ve Baykuş Krallığı askerleri birbirleriyle çarpışıyordu.

Tüylerini ısırıyorlar, pençeler atıyorlardı. Bilge Tüy, ordusunu korumaya çalıştı ama yılların yorgunluğu onu hafifçe bastırdı. Gözlerini yumdu, usulca başını eğdi ve huzur içinde uykuya daldı. Alev Tüy bunu görünce kendini zafer kazanmış sandı. Gördünüz mü? Artık krallık bizim! diye bağırdı ve yüksek bir dala kondu; etrafındaki Kızıl Baykuşlar alkışlar gibi ötüştü. Fakat gerçek güç, bağırmakta değil, kalpteydi, bu gerçeği Alev Tüy henüz anlamamıştı. Tam o sırada Baykuşhan karışıklığın içinden bir kıvılcım gibi fırladı. Babasının öğretileri ve Bilge Tüy’ün bıraktığı sözler ona güç katıyordu. Alev Tüy’ün yanındaki yardımcısına doğru hızla uçtu ve kanatlarına pençe atarak onu düşürdü. Herkes saşkındı, Baykuş Krallığı’nın askerleri yorgun düşmüşken ve teslim olmaya hazırken böyle bir atağı kimse beklemiyordu, Baykuşhan’ın kardeşi Kül Baykuş da çarpışmaya katıldı, askerler cesaret buldu ve Kızıl Baykuşların kanatlarını yırtmaya devam ettiler.

Alev Tüy canı pahasına baykuşlara pençe atıyor, gagası ile ısırıyordu ama Kızıl Baykuşlar onu yalnız bırakmaya başlamıştı, kaçıyorlardı. Alev Tüy bağırdı korkaklar niye saldırmıyorsunuz, sizlere diyorum dedi, ama kimse dikkate alamıyordu dayanacak güçleri kalmamıştı ve en son hepsi pes etti. Baykuşhan gürleyerek öttü, konuşmaya başladı, zaman geldi dostlarım büyük krallığımıza sinsice saldırmaya çalışanlar kendi yaptıkları planda kaybettiler. Zafer bizim, Alev Tüy’ün askerlerine sordu benimle misiniz sizi affediyorum dedi. Askerler kabul etti. Alev Tüy’ü ise yerde yatıyor halde yorgun buldular, teslim olmak istemiyordu ama ne onunla birlikte askerleri ne de imkanı vardı. Son sözleri şöyleydi; Sen büyük bir lidersin Baykuşhan, eskiden Bilge Tüy ile arkadaşken benden sonraki gelecek Baykuşu anlatmıştı işte o sensin, sana saygı duyuyorum dedi. Bilge Tüy’den sonra yetki Bülbül Baykuşa geçmişti, Bülbül Baykuş karmaşanın içinde artık yetki senindir en kısa zamanda oylama yapılacak ama askerlerinde seni seçeceğine eminim dedi. Baykuşhan verilen yetkiden sonra Alev Tüy’ü rahat edebileceği bir yuvaya götürmelerini istedi ve yuvaya nöbetçileri dikti.

Bülbül Baykuş, ormanın ortasındaki ulu ağacın tepesine çıktı. Güneş bulutların arasından süzülüyor, yorgun tüylerin üzerinde altın gibi parlıyordu. Herkes sessizdi.

Baykuş Krallığı için yeni bir dönem başlıyor, dedi Bülbül Baykuş. Oylama yapıldı. Tüm askerler Baykuşhan’ın savaşta gösterdiği cesaretden dolayı oylamaya katılmadılar ve Baykuşhanın adını haykırdılar. Böylece yeni kral seçildi. Baykuşhan kanatlarını açtı, gökyüzüne doğru yükseldi ve şöyle dedi:

Bilge Tüy’ün bize bıraktığı mirasa sonuna kadar sahip çıkacağım YAŞASIN BAYKUŞ KRALLIĞI!
O günden sonra ormanda hiç savaş çıkmadı. Her yeni doğan baykuşa Bilge Tüy’ün şu sözü öğretildi:

Baykuş Krallığı baykuşların yurdudur, aile ve huzurdur. Kanatlarımız açık, fırtınalar hızımız olsun. Son.

Bir varmış, bir yokmuş… Uzak diyarlarda, yemyeşil ormanların arasında gizlenmiş, kimselerin bilmediği bir köyde minicik mavi yaratıklar varmış. Cüceler köyünün Yaşlı Cücesi herkesi köyün ortasında toplamış, Aşçı Cüce bu toplanma için herkese en leziz yemeklerden cüce çorbası, kek ve turta hazırlamış. Ve Yaşlı Cüce konuşmaya başlamış; sizlerle birlikte bu köyde yıllardır çalışıyoruz, artık Ateş Büyücüsünün tuzaklarına kanmamalıyız. Ormanda tek başınıza dolaşmak yasak, birlik halinde gezeceksiniz. Obur Cüce, Yaşlı Cüceyi dinlemeyip lezzetli yemekleri yemekle meşguldü.

Süslü Cüce ise aynada kendisine bakmakla meşguldü, Yaşlı Cüce ikisinide uyardı ve dikkatle dinlediler. Albatros eğer sizi yakalar ise Ateş büyücüsüne götürür ve sizi büyülü güçler kazanması için kazanına atar. Cüceler kendi kendilerine konuşmaya başlamışlar, köyde daha çok vakit geçirelim, Yaşlı Cüce’nin köyü korumak için yaptığı büyü bizi korur, Ateş büyücüsü köyü bulamaz. Bir büyü sayesinde Ateş büyücüsü köyü bulamıyordu, ne kadar çok köye yaklaşsa da hep bir engelle karşılaşıyordu. Günlerden bir gün Güçlü Cüce, kaslı kolları ile odun toplamak istemişti, köyden tek başına dışarı çıktı. Yaşlı Cüce’nin söylediklerini unutmuştu. Albatros da ormanda dolaşıyor, cüceleri kokuları ile bulabiliyordu, Güçlü Cüce odunları kesmiş, bazı odun parçalarını omzuna atmış köylerine doğru yol almaya başlamıştı, Albatros da peşindeydi …Albatros sessizce dalların arasından Güçlü Cüce’yi takip ediyordu. Güçlü Cüce henüz bir tehlike olduğunu fark etmemişti. O sırada köyde, Kızçe Cüce bir şeylerin ters gittiğini hissetmişti. Kızçe Cüce köydeki herkese haber saldı, köydekiler hemen toplandı ve büyük mantar meydanında bir araya geldi. Kızçe Cüce endişeyle, “Güçlü Cüce nerede? Sabah birlikte kahvaltı etmedik… Odun toplamaya mı çıktı yoksa?” diye sordu.

Usta Cüce hemen elindeki çizimlerden kontrol etti. “Bugün onun sırası değildi. Yaşlı Cüce oduna yalnız gidilmesini yasaklamıştı!” Güçlü Cüce, ağır odunları taşıyordu. Bir yandan da kendi kendine, “Ah, köye biraz katkım olsun istedim ama Yaşlı Cüce’ye haber vermeliydim…” diyordu.

Tam bu sırada, arkasında kuru bir dalın kırılma sesi duyuldu. Güçlü Cüce döndü ve bir baktı ki Albatros! Hırrr diye Albatros ses çıkardı Güçlü Cüce koşmaya başladı Albatros yetişmeye çalışıyordu, Albatros uçarak Güçlü Cüce’ ye bir pençe attı ve Güçlü Cüce göle düştü. Albatros’ dan kaçmayı başardığını düşünüyordu. Yaşlı Cüce köydeki bazı cüceleri toplamış ve Güçlü Cüce’yi aramaya çıkmıştı, arama ekibinde Usta Cüce, Gözlüklü Cüce, Cesur Cüce ve Kızçe Cüce vardı. Yaşlı Cüce elinde tuttuğu büyülü asa ile ormanın içlerine doğru yürürken ekibe seslendi:
“Unutmayın cüceler, dikkatli olun! Albatros hâlâ buralarda olabilir. Birlikte kalın ve gözlerinizi dört açın!”

Güçlü Cüce sudan çıkmıştı, pantolonu ve şapkası çok ıslanmıştı ama yapacak birşey yoktu, köye doğru gitmeye devam etmeliydi ki derken onu aramaya çıkan cücelerin sesini duydu. Albatros burda hayır, kaçın bizi yakalayacak diyorlardı. Ateş Büyücüsü kendi kendine söylenmeye başlamıştı, ah şu Albatrosu elime geçirirsem nerede bu kuş nereye gitti bensiz cücelerin peşinde mi diye düşünüyordu. Albatros Kızçe Cüce’yi yakalamıştı onu doğruca Ateş Büyücüsüne götürüyordu. Güçlü Cüce, Kızçe Cüce’nin çığlığını duyduğu anda gözleri kocaman açıldı. “Hayır! Kızçe Cüce!” diye bağırdı ve tüm gücüyle sesin geldiği yöne doğru koşmaya başladı. Çamurlu pantolonunu, ıslak şapkasını umursamadan ormanın derinliklerine daldı. Kalbi yerinden çıkacak gibi atıyordu.

O sırada Kızçe Cüce, Albatros’un pençeleri arasında çırpınıyordu. Ateş Büyücüsünn kulübesi yakındaydı, kötü büyücü kahkahasını atıyor, kazanını hazırlıyordu. Yaşlı Cüce ve kurtarma ekibindeki arkadaşlarıda Güçlü Cüce’ye yetişmişti artık tek bir hedefleri vardı kötü Ateş Büyücüsünün elinden Kızçe Cüce’yi kurtarmaktı. Ateş Büyücüsünün eski bir taş ev şatosu vardı… içinde büyük kazan, bir sürü büyü malzemeleri bulunuyordu. Güçlü Cüce arkadaşlarına siz aşağıda bekleyin demişti, Güçlü Cüce camdan içeri girip kapıyı Yaşlı Cüce ve arkadaşlarına açacaktı ama kendini kanıtlamak istiyordu. Yaşlı Cüce kazanının başında durdu, elinde dev bir karabiber değirmeni vardı.

“Bir tutam tuz… biraz da karabiber… Ah, nefis bir Cüce güveci olacak!” diye düşünürken, Güçlü Cüce aşağı indi ve Albatrosa seslendi Albatros hey bak buraya dedi, Albatros ona doğru uçmaya başlarken Ateş Büyücüsünün eline takıldı, Ateş Büyücüsü Kızçe Cüceyi elinden düşürdü ve Kızçe Cüce koşmaya başladı, Güçlü Cüce ve Kızçe Cüce, kulübenin kapısından dışarı doğru fırlarken, Ateş Büyücüsü arkalarından bağırıyordu:
“Benden kaçamazsınız! Sizi yakalıcam!” derken Cüceler köylerine dönmüştü, Güçlü Cüce’nin aklı başına gelmişti, Yaşlı Cüce’nin sözünü dinleyecekti ve kafasına göre hareket etmeyecekti ama bu cesur davranışından dolayı tüm cüceler onu tebrik etti ve cesaretini kutladı ve herkes bir arada olurlarsa daha güvende olacağını anladı.

Sultan papağanı ailesi Sarıyer de palmiye ağacında yuva yapmışlardı. Yuvalarını çalı çırpı toplayarak sağlamlaştırmışlardı. Anne papağanın adı Zuzuydu, babanın ise Pırpırdı. Birde ailenin küçük yavrusu Kekik vardı. Kekik yeni doğmuştu sarı saçlı, al yanaklı gri bir kuştu.

Kekik uçmak için çok sabırsızlanıyordu, anne ve babasına artık uçmak istediğini, yuvaya yemek getirmek istediğini söylüyordu. Ormanda ailesi üzüm, dut, böğürtlen gibi meyveler toplardı. En sevdiği meyve üzümdü, renkli renkli üzümler yerdi. Ailesi biraz daha sabretmesi gerektiğini biraz daha büyüdüğünde ağaçtan inip uçabileceğini söylüyorlardı çünkü kanatları büyümeliydi.

Genelde çok uyurlardı, sabahları ıslık çalarlardı, birlikte vakit geçirmeyi çok severlerdi. Bir gün yağmur ve rüzgar başlamıştı, yuvaları sallanıyordu. Kekik çok korkuyordu babası Pırpır korkmamasını yuvayı korunaklı yaptığını söyledi. Birlikte sımsıkı sarıldılar ve yavaş yavaş rüzgar dindi, hafif yağmur yağıyordu. Bir de ne görsünler. Aşağıda bir papağan.

Kekik babası Pırpıra baba aşağıdaki papağanı ben getireceğim bana güvenin dedi. Aşağıya süzülerek indi. Zuzu ve Pırpır şaşkınlıkla izliyordu. Yavrusunun güçlü kanatları olduğunu gördü. Kekik yere inmişti hemen papağanı sardı. İyi misin diye seslendi, papağan iyiyim dedi.

Hemen seni yuvaya götüreceğim bana tutun birlikte kanat çırpalım dedi. Birlikte yuvaya çıkmayı başardılar. Papağan ormanlara alışık değildi, evde yaşayan bir papağandı. Yağmur dindi. Zuzu papağana nasıl geldiğini sordu. Papağan ismim Rıfkı dedi. Küçük güzel bir evde yaşıyordum, hep kafesteydim. Evin penceresini bana bakan Salih amca açık unuttu dedi. Bende dışarı çıkmaya çok hevesliydim çıkınca bir anda rüzgarın etkisi ile buralara kadar geldim yolumu kaybettim dedi.

Şimdi evime dönmek istiyorum, evimde olsaydım kafesimde salıncağımda sallanırdım. Pırpır Rıfkı’nın bugün dinlenmesini istedi, hava kararmıştı, yarın sabahtan yola çıkarsın dedi, ben şehire evine nasıl gideceğini sana iyice tarif edeceğim dedi. O gün hep birlikte uyudular. Ertesi sabah, Kekik uyanır uyanmaz hemen heyecanla Rıfkı’ya dönüp, “Gideceğin yolu hatırlıyor musun?” diye sordu.

Rıfkı minik Kekiğe gülümsedi ve “Evet, hatırlıyorum baban bana anlattı ve hatırladım. Salih amcanın evi şehirdeydi. Şehir merkezine gitmek için ana yola ulaşmam gerekecek. Sonra birkaç büyük bina ve parkı geçip, nihayetinde sokaklardan birinde Salih amcanın evi olmalı. Yolda diğer kuşlarla karşılaşabiliriz, onlardan yardım isteyebiliriz” dedi.

Zuzu ve Pırpır, Kekiğin heyecanına gülümseyerek karşılık verdiler. “Kekik, biz babanla konuştuk artık tek başına uçabileceğine inanıyoruz. Rıfkı’ya yardım edeceksin, değil mi?” dedi Zuzu.

Kekik gururla başını salladı. “Tabii ki anne, Rıfkı’yı evine güvenle götüreceğim, birlikte uçacağız” dedi.
Her biri yuvalarından çıktılar ve hazırlıklarını tamamladılar. Kekik hafifçe kanatlarını çırptı ve yavaşça havalandılar.

Yol boyunca, Rıfkı önceki gece yaşadıkları hakkında konuştu. Kekik ona ailelerinin hikayesini anlattı, üzüm toplamaya ne kadar bayıldıklarını ve her sabah birlikte ıslık çalmayı ne kadar sevdiklerini.

Rıfkı’nın kalbi bu nazik ailenin samimiyetiyle ısındı. Onlarla birlikte olmak, onların güvenliğini sağlamak ve sonunda evine dönmek için sabırsızlanıyordu. Yol boyunca, diğer kuşlarla karşılaştılar ve her biri yol tarifi için yardım etti. Rıfkı ve Kekik birlikte Salih amcanın evini buldular.

Rıfkı’nın yuvaya dönmesi herkesi mutlu etti. Salih amca, Rıfkı’nın geri dönmesinden çok mutlu oldu ve onun için minik bir salıncak hazırladı.
Rıfkı Kekiğe teşekkür etti ve Kekik tekrardan evine döndü.