Bir zamanlar uzak bir köyde Yaren adında bir tatlı mı tatlı bir kız çocuğu yaşarmış. Yaren dedesiyle vakit geçirmeyi çok severmiş. Dedesi sabah camiiden döner dönmez bahçesinin başına geçermiş. Yaren de hemen arkasından koşarmış. Dede, bugün ne ekeceğiz demiş heyecan ile. Dedesi gülümseyip elindeki kağıdın içine sarmış olduğu mandalina tohumlarını göstermiş. Bu tohumlar büyüdükten sonra bize şeker gibi mandalinalar verecek demiş. Yaren dedesinin dikkatlice nasıl yaptığını izlemiş, eline bir kaç tohum alıp, toprağa eğilmiş, minik elleriyle delikler açmış, tohumları içine bırakmış. Sonra dedesi ile birlikte üzerini toprakla örtmüşler. Her sabah Yaren, dedesiyle birlikte bahçeye gider, günaydın bebek mandalinalar, büyüyün bakalım dermiş. Güneş aydınlatmış, yağmur yağmış, çiçekler açmış, kuşlar cıvıldamış.

Bir sabah Yaren küçük bir filiz görmüş. Dedee! Bak! Uyanmışlar! demiş heyecanla. Evet yavrum senin sevgin ile onlar dahada hızlı büyüyorlar, mutluluğunu görüyorlar demiş. Günler geçmiş, filizler büyümüş, yapraklar yeşillenmiş derken bir sabah, dalların ucunda turuncu mandalinalar parlamaya başlamış. Hemen siftahı yapmak istemiş, dedesi bir tanecik koparıp, kabuğunu soyup vermiş. Tatlı, sulu, ve şeker gibiymiş. Sevinçten zıplamış, Dedee! hemen bir sürü toplayalım köydeki herkese ikram edelim demiş.

Dedesiyle birlikte mandalinaları toplamışlar, sonra köydeki herkese ikram etmişler. Buyrun! Bizim bahçemizden tatlı mandalinalar demiş Yaren mutlulukla. Ertesi gün Yaren sabah yağmurun sesine uyanış, pıt pıt diye cama vuruyormuş yağmur damlası. Yaren hemen bahçeye koşmak istemiş ama dedesi gülümsemiş, bugün dışarı çıkamayız Yaren, ama korkma. Yağmur tohumların dostudur demiş. Dedesi gülmüş, elini Yaren’in omzuna koymuş; Hayır yavrum, tam tersi! Yağmur onların yemeğidir. Bulutlardan gelen su ile daha tatlı olurlar. Bir süre sonra yağmur dinmiş, Yaren sevinçle dışarı koşmuş, minik mandalinaların ve yapraklardaki damlaları görünce gülümsemiş Dedee! Mandalinalar banyo yapmış gibi olmuşlar! Evet Yaren, şimdi daha güçlü olacaklar. Ve gerçekten de, o yağmurdan sonra mandalina ağaçları her zamankinden daha canlı, daha yeşil olmuş.

Bir zamanlar denizlerin ortasında, masmavi bir okyanusun ortasında, Almila adında sevimli bir kız varmış. Ailesiyle birlikte yaşadığı büyülü bir ada varmış. Almila’nın adası, doğasıyla, sularıyla, yeşilliği ile büyülermiş.

Almila ve ailesi büyük bir evde oturuyorlarmış. Evin önünde bahçeleri ve havuz varmış. Etrafında ise büyük tarlalar varmış. Tarlalarda havuç, buğday, karpuz, salatalık, domates yetiştiriyorlarmış. Adanın toprağı bir çok sebze ve meyveyi yetiştirmek için elverişliymiş. Ada bazen yağmurlu bazen ise güneşli, denize girmelik havası olurmuş.

Ailesi bu tarlalarla ilgilenir, Almila da tahtadan yapılmış oyuncaklarıyla oynar, havuza girermiş tahtadan yapılmış bisikleti ile gezermiş. Ada çok özel canlılarada ev sahipliği yapıyormuş. Bulutlara kadar uzanan ağaçlar varmış. Farklı kuş türleri ve hayvanlar varmış. Sabahları kuşların sesi ile uyanırlarmış. Almila’nin tavşan arkadaşı varmış, her gün kapıya gelir Almila’nın uyanmasını beklermiş.

Almila da kapıyı açmadan önce ona havucunu öncesinde hazırlarmış. Birlikte bahçede koşuştururlarmış. Bembeyaz tüyleri varmış, kucağına alıp severmiş. Bir gün Almila anne ve babası ile birlikte sahile gitmiş. En sevdiği şey olan masmavi suları olan denizi izlemeye bayılıyormuş ve balıkları görmek istiyormuş. Tavşanınıda yanında götürür, tavşanına kumdan ev yaparmış. Renkli balıkları izlerlerdi ve onları beslerlerdi. Hava kararmaya başladığında evlerine gidip sıcak bir yemek eşliğinde günbatımını izlediler. Daha sonra jenga ve uno oynadılar.

Ev yapımı kurabiyelerden yiyip süt içti. Almila’nın doğum günüydü ona ailesi Almila anlamasın diye birbirleri ile sır gibi konuşuyorlardı. Annesi ve babası Almila’yı mutfağa çağırdı ve pasta sürprizi yaptılar. Almila 10 yaşına girmişti, mumları üflediler çikolatalı pastadan yediler. Çok mutlu olmuştu anne ve babasına sarılıp onları yanaklarından öptü. Teşekkür etti, tavşanıda bu ana tanıklık etti oda evin içinde onları izliyordu.

Ve Almila, kendi adasında ailesiyle ve tavşanıyla birlikte geçirdiği günlerin ne kadar değerli olduğunu her zaman anlayacak ve sevecekti.