Gecenin karanlığında tepenin en üstünde kurtlar aya karşı uluyordu. Kurtların sesi vadinin içinden geçerek ormana yayılıyor, bu güçlü ses duyulduğunda tüm orman halkı yuvalarına çekiliyordu. Ama bu kaçış, korkudan değilmiş, çünkü orman halkı bilirmiş ki kurtlar her uluduğunda önemli bir şey söylemek istermiş. Bu sefer kurtların söylemek istediği ise soğuk bir kışın başlangıcıymış, bu kış tüm kışlardan daha zor geçecekmiş. Dağ keçileri, tilkiler, ayılar, tavşanlar, geyikler, kunduzlar ve daha bir çok hayvan kışa hazırlanmaları gerektiğini anlamışlar, son günlerini iyi değerlendirmelilermiş. Hemen dağ keçileri karın az yağacağı yerleri keşfetmeye başlamışlar çünkü onların otlara ihtiyaci varmiş, tilkiler ise tüylerini dökmeye başlamiş, kış için daha kalın tüylere ihtiyaçları varmış, toprak altinda saklanmak için biryer kazmaya başlamişlar ve avladıkları canlıları yanlarına gömüp depo yapmışlar.

Ayılar ise bulabildiği tüm balları, yaban mersinini, ahududu ve ne buldularsa toplayıp son güçleriyle midelerini doldurmaya çalışıyorlarmış. Çünkü biliyorlarmış ki bu kış uykusu diğerlerinden daha uzun sürebilir. Tavşanlar ise ormanın en hızlı ve en telaşlı canlıları olmuş bu günlerde. Yiyecek buldukça küçük çukurlar kazıp saklıyor, sonra o çukurların yerini unutmamak için küçük çubuklar dikiyorlarmış. Birbirlerine seslenip, “Bu yıl daha dikkatli olmalıyız, kar çok yüksek olacak!” diye uyarıyorlarmış. Geyikler ise yüksek kayalıkların altında derin bir oyuk bulmuşlar, buldukları yerde otlarda yetişiyormuş bunları yiyerek beslenmeyi düşünmüşler, yavrularını ise ortalarına alarak onları soğuktan koruyacaklarmış. Kunduzlar ise kışa en hazırlıklı olanlarmış çünkü toprağın altını iyice kazmışlar, ağaç kabuklarını yemeyi çok severlermiş bu yüzden ağaç kabuklarını toprağın altına taşımışlar ve yanında havuç, elma gibi meyveleride götürmüşler.

Kuşlarda farklı sıcak bölgelere uçmuş. Ve zorlu kış gelmiş çatmış, çok hızlı kar yağıyor, göz gözü görmüyormuş. Karın kalınlığı örnek vermek gerekirse bir araba tekerine yakın boyuttaymış. Bu zorlu kışta dışarda gezen sadece kurtlarmış, tüyleri öyle kalınmışki kar taneleri üzerlerine konsa bile kurtlar üşümüyormuş. Bu zorlu kışın orman koruyucusu olmuşlar, hayvanları ziyaret edip, onların üşümemeleri için uğraşıyorlarmış, hayvanlar donacak gibiymiş, beyaz kurt ve arkadaşları kendi aralarında konuşup vakitin az kaldığını anlatıyormuş. Kurtlar uluyarak tüm hayvanları kavak ağacında toplanmaya çağırmış. Tüm hayvanlar toplanmış hepsi çok üşüyormuş bir çoğu hasta olmaya başlamış bile, Beyaz kurt şöyle demiş; vakit geldi dostlarım, sizi çağırma sebebimi açıklıyorum, bu kışı eğer birlik olmazsak atlatamayız. Eskimolar gibi iglo yapmalıyız, tüm karları toplayıp üst üste koymalıyız. Karları patilerimiz ile sıkarak küp şeklinde yapmalıyız, daire olmalı dostlarım.

Beyaz kurt sözlerini bitirir bitirmez, bütün hayvanlar derin bir sessizliğe bürünmüş. Her biri şaşkın ama bir o kadar da umutla beyaz kurda bakıyormuş. Çünkü onun sesi bu soğuk gecede bile güven veriyormuş. Dağ keçileri hemen ileri atılmış, biz yüksekteki karları getiririz, ayaklarımız kaymaz, en hızlı biz çalışırız. Ayılar ise bizde en ağır blokları taşırız demiş. Beyaz kurt kuyruğunu karın üzerine sürüp daire çizmiş, bu daireye göre inşaa edeceğiz. Sonra karı patisiyle sıkarak bir küp haline getirmiş. Tüm hayvanlar birlikte çalışmaya başlamış, dondurucu soğuk yüzünden tir tir titriyorlarmış bu yüzden bazı hayvanlar artık daha fazla devam edemeyeceklerini söylemeye başlamış fakat sona yaklaşılıyormuş, son rütuşları tavşanlar yapmaya başlamış küplerin arasını minik ayakları ile kapamışlar.

Tavşanlar bir de zıp zıp zıplayarak iglonun tepesine çıkıp karları iyice bastırmışlar ve artık hazırmış. Tüm hayvanlar içeriye girmiş, fakat uzun boylu hayvanlar kapıdan eğilerek girmiş ayağa kalkmamaları gerekiyormuş çünkü boyları tavana değiyormuş, tüm hayvanlar birbirine sarılıp yatmaya başlamış. Kaplumbağa ise en sona kalmış. Yavaş adımlarla iglonun kapısına doğru yaklaşmış, kar taneleri kabuğunun üzerinde birikmiş ama o hiç şikâyet etmemiş. İçeri girmeden önce başını kaldırıp igloya şöyle bakmış, ne güzel iş çıkardık demiş. Ayılar dev bedenleriyle kapıya yakın durmuş, içeri soğuk hava girmesin diye. Tilkiler, uzun kuyruklarını yavru hayvanların üzerine örtmüş, Bu gece hepimiz beraber uyuyacağız demişler. Hayvanlar birbirlerine sarılarak uykuya dalmışlar. Dışarıda tipi uğulduyor, kar fırtınası gökyüzünü kaplıyordu. Ama iglonun içinde herkes güvendeydi. Sıcacık, huzurlu ve birlik içinde… fakat böyle derken tam bir anda iglonun çatısından çatırdama sesleri gelmeye başlar. Çat, çatırt, çut diye Tavşanlardan biri korkuyla fırlamış, bu ses de neydi? Ardından iglonun tepesinden incecik kar taneleri içeriye dökülmeye başlamış. Kunduzlardan biri çığlık atmış, çökecek hemen burayı güçlendirmeliyiz demişler. Ayı gelmiş ve çatıyı tutmaya başlamış, dostlarım çok dayanamam hemen karları küp haline getirin demiş. Dağ keçileri dışarı fırlamış, buz gibi rüzgâr yüzlerine vurmuş olsa da hiç durmadan kaldıkları yerden kar toplamaya başlamışlar. Hızlıca karları toplayıp ayaklarıyla ezerek sıkı sıkı küp haline getirmişler. Hemen ayının olduğu yeri desteklemeye başlamışlar ve bu geceyide böyle atlatmışlar. Beyaz kurt bu mücadelenin ardından herkes uyurken bile uykuya dalmamış. Hayvanlar igloya gelirken tüm yemeklerini beraberinde getirmiş, ilkbahar gelene kadar yaptıkları iglo sayesinde hayatta kalmışlar ve mutlu bir şekilde yaşamışlar.

Bir varmış bir yokmuş evvel zaman içinde kalbur saman içinde büyük bir kara kaplumbağa ailesi yaşarmış. Bu aile evlerini kocaman bir ağacın altını oyarak yapmış. Bu büyük aileye yeni bir üye geliyormuş, yeni evlenen Süslü ile Nane’nin yavrusunun topraktan çıkma zamanı gelmişti.

Tüm aile heyecanla bu anı bekliyordu, ev neşe içindeydi. Yavrunun adı belliydi, Ceviz koymuşlardı. Ceviz’in odasını hazırlamışlardı, yatağını pamuktan yapmışlar, üstünü örtmek için yaprak hazırlamışlardı. Evin her yerini süslemişlerdi. Süslü ile Nane gömdükleri toprağın yanına gitmişler ve görmüşler ki çoktan Ceviz çıkmıştı. Paniğe kapılmışlardı. Nerede, nereye gider, kimseyi tanımaz bilmez, ya başına bir şey geldiyse, ya Akbabalar yavrumuzu alıp götürdüyse diye endişelenmeye başladılar. Nane Süslü’yü sakinleştirmeye çalışıyordu. Hava kararmaya başlamıştı eve dönme vakti gelmişti, Nane sabah diğer ailedeki üyeler ile birlikte aramaya çıkacaktı. Süslü’yü ikna etmişti ve eve dönmüşlerdi. Her şey hazırdı eksik olan Ceviz’in gelmesiydi. Saat geçiyordu ama bir türlü ne gelen ne de giden vardı, ailenin dişileri endişelenmeye başlamıştı. Komşularının yavruları gelmişti fakat Ceviz yoktu.

Ceviz topraktan çıktığında, başında bir tavşan bekliyordu.

– Merhaba senin adın ne?

– Benim adım Tüylü. peki senin adın ne?

– Bilmiyorum yeni doğdum.

– Benimle gelmek ister misin? Ben ormanın her yerini dolanır en güzel meyveleri yer en güzel yerlerde uyurum.

– Tamam Tüylü seninle gelmek isterim.

Tüylü ve Ceviz yolculuğa çıktılar. Tüylü ona etrafı gösterdi, dikkatli olmasını öğretti, ona su içilebilecek yeri ve yenilebilir meyveleri gösterdi. Günün sonunda Tüylü Ceviz’ e nerede kaldığını göstermek istedi ama bir sorun vardı, bir ses geliyordu uzaktan. Tüylü Akbaba olduğunu fark etti Ceviz’ koşmasını söyledi ama Ceviz Tüylüye göre yavaş kalıyordu. Tüylü koşar adımlarla arkasına bakarak ”Ceviz’ e koş! Ceviz koş! ” diyordu. Tüylü yuvaya girmişti ama Ceviz hâlâ koşuyordu. Akbaba Ceviz’i ayaklarındaki pençeleriyle yakalamıştı. Ceviz kabuğunun içine girmişti fakat Akbaba bir şeyi unutuyordu; Ceviz ile Tüylü kivi bahçesine girip kivi yemişlerdi, üzerlerine de sürülmüştü. Kivi meyvesi kaygan bir meyve olduğu için Ceviz’in kabuğu da kayganlaşmıştı. Akbaba kabuğundan yakalamıştı ama tutamamıştı, Ceviz kısa mesafeden düştü ve yuvarlanarak yuvaya girdi. Tüylü çok endişelendi ve pişman oldu, sabah olunca Ceviz’i ailesine geri götürmek için karar almıştı.

Güneş etrafı aydınlatıp ısıtmıştı, artık yola çıkma vakti gelmişti. Tüylü yanına yiyecek çantası aldı. Ceviz’in topraktan çıktığı yere doğru giderken diğer kaplumbağaları gördüler. Tüylü onlara soru sormak için yanlarına doğru gitti ve olan biteni anlatınca onlarda komşularının yavrusunun kaybolduğunu bildikleri için hemen haber vermeye gittiler. Aile büyük bir heyecanla Ceviz’e bakıyorlardı. Süslü ağlamaklı gözlerle Ceviz’in yanına geldi. Ailedeki herkesin doğum lekesi aynı yerdeydi kabuğunun sağ tarafına baktı ve oğlu Ceviz olduğunu anladı. Ceviz bir gün boyunca yaşadığı tecrübelerle çok şey öğrenmişti, ailesi Tüylüye teşekkür etti ve ziyafet için onu yemeğe davet ettiler. Ceviz ve Tüylü’nün aralarında yaşadıkları Akbaba olayı ise sır olarak kaldı. Son.

Bir zamanlar, sakin ve masmavi sularla dolu bir denizde, parlak pullarıyla ünlü küçük bir balık yaşarmış. Adı Fırfır’dı. Fırfır ailesiyle birlikte yüzmeyi seven turuncu renkte bir balıktı. Annesi ve babası ona uzaklara gitmemesini söylerdi ama kendisi nehirlerin akıntılarına karşı koyabilen, cesur ve meraklı bir balıktı. Her gün, denizin derinliklerindeki sırları keşfetmek için maceradan maceraya atılırdı.

Bir gün, Fırfır’ın merakı onu denizin en uzak köşelerine sürükledi. O kadar uzağa gitmişti ki, artık yolunu kaybetmişti. Dönüp baktığında, tanıdık manzaraları göremedi ve bu onu huzursuz etti. Ne kadar dolaşsa da doğru yolu bulamadı. O, kaybolmuştu.

Fırfır, çaresizce etrafına bakındı. Ne yapacağını bilemiyordu. Sonunda, denizin dibinde ki bir mağaranın gizemli girişini fark etti. İçgüdüleri ona buraya girme konusunda bir his verdi. Belki de doğru yolu bulabilirdi, düşündü.

Mağaraya doğru yüzmeye başladı. Mağara onu okyanusa çıkardı, ailesi okyanusa gitmeme konusunda onu uyarmıştı çünkü okyanusta devasa büyük balıklar vardı ve tehlikeliydi. Fırfır küçük bir balıkken çok büyüyeceğini hayal ediyordu ama kendisi büyük balıklar gibi değildi bir yunus balığı kadar bile değildi.

Okyanus da köpek balıkları, balinalar, vatozlar, ahtapotlar tehlikeli balıklar vardı. Fırfır bir deniz kaplumbağası gördü ona eve nasıl varacağını sordu tam o sıra bir okyanus akıntısı başladı, Fırfır hiç bir yere tutunamıyordu solungaçları ile nefes alması hızlandı küçük yüzgeçlerini akıntıya karşı çırpıyordu sonunda bir mercana tutunabildi. Deniz kaplumbağası uzaklara gitmişti.

Yanına akıntı ile küçük balık geldi Fırfır’dan korktu ama Fırfır ona merak etme ben sana zarar vermem dedi, yolumu kaybettim bana yol gösterir misin diye sordu. Küçük balık Kayle ben buraları çok iyi bilirim dedi; Fırfır nerelerden geldiğini anlattı Kayle onu dinledi ve birlikte yol almaya başladılar. Kayle küçük, hızlı ama sırtı sert bir balıktı güçlüydü. Kayalara yada mercanlara çarpsa da bir şey olmuyordu, okyanus sularına alışıktı.

Tatlı sularda, denizlerde de yüzmüştü. Birlikte giderken arkalarında bir anda büyük mavi balina gördüler okyanusu yararcasına peşlerinden geliyordu sanki, ama mavi balinanın amacı Kayle ve Fırfırı yakalamak değil, bir köpek balığını yakalamaktı. Fırfıra Kayle arkasına bakmamasını söylüyordu.

Mağaranın çıkışına yaklaşmışlardı ama mavi balina onlara çok yetişmişti, son anda bir deniz kaplumbağa sürüsü geldi akıntıyı farklı yöne çektiler ve o sıra Fırfır’ın en başında karşılaştığı deniz kaplumbağa ona göz kırptı Kayle ve Fırfır mağaranın çıkışından geçtiler ve masmavi suları olan denize tekrardan girdiler. İkiside rahat bir nefes almıştı çok korkmuşlardı ama kaplumbağanın bu iyiliği onları çok mutlu etmişti. Kayle Fırfır’dan küçük olduğu için öyle bir yüzüyordu ki Fırfır ona yetişemiyordu arada yavaşlamasını söylüyordu.

Fırfır sonunda tanıdık yerlerine gelmişti. Kayle ile ailesini tanıştırdı, nerelerden geldiklerini anlattı. Fırfırın alesi çok korkmuştu onun için endişelenmişlerdi Kayle’ye çok teşekkür ettiler. Fırfır Kayle ile arkadaş oldu Kayle onları ziyaret edeceğini söyledi.