Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Gökyüzünün en yüksek tepelerinde, diğer bulutlardan biraz farklı olan minik bir bulut yaşarmış. Adı Pamuk’muş. Pamuk, adı gibi bembeyaz, yumuşacık ve ışıl ışıl parlayan bir bulutmuş. Onun diğer bulut kardeşleri gri, ağır ve heybetliymiş; gürlediklerinde yeri göğü inletir, şimşekler çakıp bardaktan boşalırcasına yağmur yağdırırlarmış.

Pamuk ise hep bir eksiklik hisseder, kendi kendine şöyle dermiş: “Keşke ben de onlar gibi gri ve ağır olabilseydim. O zaman yağmur yağdırabilir, çiçekleri doyurabilir ve ormandaki tüm canlıların kahramanı olabilirdim.”

Günlerden bir gün, gökyüzünün altında uzanan büyük bahçede işler ters gitmiş. Yaz güneşi o kadar yakıcıymış ki, bahçedeki çiçekler susuzluktan boyunlarını bükmüş, yaprakları kurumaya başlamış. Büyük bulutlar, başka uzak diyarlara yardıma gittikleri için o civarda hiç yoklarmış. Bahçenin en yaşlı papatyası, gökyüzüne bakıp iç çekerek, “Ah, keşke biri gelse de şu toprağı biraz serinletse, yoksa susuzluktan gideceğiz,” demiş.

Pamuk, bu durumu yukarıdan izliyor ve çok üzülüyormuş. Hemen kardeşlerinin yaptığı gibi grileşmeye, ağırlaşmaya çalışmış. Karnını şişirmiş, rengini karartmak için uğraşmış ama ne kadar çabalarsa çabalasın, o yine bembeyaz ve hafif kalmış. “Ben yine başaramadım,” diye hüzünle gözyaşı dökmeye başlamış. Ancak o üzüntüyle ağladığında, dökülen damlalar bildiğimiz o sert, şiddetli yağmurlara hiç benzemiyormuş. Pamuk’un damlaları, sanki birer sihirli sis bulutu gibi yumuşacık, incecik ve serinleticiymiş.

Damlaları yavaşça bahçeye süzülürken, kurumuş toprak onları büyük bir iştahla çekmiş. Sert bir yağmur, narin çiçeklerin yapraklarını kırabilirdi, ama Pamuk’un nazik damlaları çiçeklere birer serinlik öpücüğü gibi dokunmuş. Bahçedeki canlılar o an fark etmişler ki; bu, bahçenin gördüğü en huzurlu yağmurmuş.

Yaşlı papatya başını kaldırıp gökyüzüne bakmış ve “Teşekkür ederiz minik bulut! Senin o nazik yağmuruna ihtiyacımız varmış,” diye seslenmiş.

Pamuk o an anlamış ki; herkesin gücü farklıymış. Bazıları büyük fırtınalar estirerek büyük değişiklikler yaparmış, bazıları ise sessizce ve nazikçe dokunarak iyileştirirmiş. Pamuk, artık grileşmeye çalışmadığı için, olduğu gibi kalabildiği için kendini çok mutlu hissetmiş. O günden sonra, gökyüzündeki en sevilen bulut olmuş; ne zaman bahçeler narin bir dokunuşa ihtiyaç duysa, Pamuk hemen yardıma koşmuş.

Anlamış ki; dünyayı güzelleştiren şey sadece devasa güçler değil, bazen en yumuşak ve en içten gelen yardımlarmış. Herkesin kendine has bir rengi, kendine has bir görevi varmış ve önemli olan, kim olduğunla barışık yaşamayı bilmekmiş.

Gökten üç elma düşmüş; biri kendini olduğu gibi kabul edip en iyisini yapanların başına, biri başkalarına yardım ederken kendi özünü unutmayanların başına, diğeri de farklılıkların aslında birer zenginlik olduğunu bilen bu masalı dinleyen güzel çocukların başına!

Zamanın bir nehir gibi aktığı ama kimsenin acele etmediği “Anlar Ülkesi”nde, ufak tefek ama çok meraklı bir çocuk yaşardı: Kerem. Kerem’in en büyük zevki, dedesinden kalan eski saatleri tamir etmekti. Ancak bu ülkede garip bir şey oldu; insanlar artık birbirine gülümsemeyi, kuş seslerini dinlemeyi ve rüzgarın kokusunu almayı bırakmışlardı. Herkes sadece bir yere yetişmeye çalışıyordu.

Bir gün, köyün meydanındaki devasa kule saati aniden durdu. Saat durunca, sadece zaman değil, insanların neşesi de donup kaldı. Kuşlar havada asılı kaldı, nehir akmayı bıraktı. Sadece kalbinde hâlâ iyilik ve sabır taşıyan Kerem hareket edebiliyordu.

Kerem, kuleye çıktığında saatin içinde tozlanmış, paslanmış bir Gümüş Saat buldu. Bu saat, krallığın “Vicdan Saati”ydi. İnsanlar kötü davrandıkça, acele edip birbirlerini kırdıkça bu saat paslanmıştı. Kerem, gümüş saati nazikçe yerinden çıkardı. Onu tamir etmek için sadece tornavida yetmezdi; her bir çarkı parlatmak için gerçek bir “iyilik anısı” gerekiyordu.

Kerem, donup kalmış köylülerin yanına gitti. Birinin elindeki ağır paketi aldı, diğerinin yüzündeki hüzne ortak oldu. Her iyilik dolu düşüncesinde, elindeki Gümüş Saat biraz daha parlamaya başladı. Sonunda saat o kadar güçlü bir ışık saçtı ki, tüm köy gümüş bir toz bulutuyla kaplandı.

“Tık-tık, tık-tık…”

Zaman yeniden akmaya başladı. Ama bu sefer farklıydı; kuşlar daha neşeli ötüyor, insanlar birbirinin gözlerinin içine bakıyordu. Kerem, Gümüş Saat’i kulenin en yüksek noktasına astı. O günden sonra Anlar Ülkesi’nde kimse vaktini boşa harcamadı, çünkü en değerli zamanın sevdiklerinle paylaşılan anlar olduğunu anlamışlardı.