Çok eskilerden bir gün, dünyada sadece iki ada varmış. Adalarda insanlar yaşarmış ama iki adadaki insanların da birbirlerinden haberleri yokmuş, çünkü adaların arasında geniş bir deniz varmış. Birinci ada yemyeşil ormanlarla kaplı, herkesin iki katlı evi olan ve geçimlerini tarımla sağlayan bir yermiş. İkinci ada da aynısıymış. Birinci adanın ismi Rüzgar, ikinci adanın ismi ise Güneş’miş.

Rüzgar adasında Oya adlı bir kız yaşarmış. Oya her sabah ailesiyle birlikte mahsulleri toplamak için tarlaya gidermiş. Öğle saatlerinde de deniz kıyısına gidip denizi izlermiş. “Bizden başka kimse bu dünyada var mı?” diye düşünürmüş. Balıkçı tekneleri ve yelkenli tekneler adanın çevresinde dolaşırmış, çünkü herkes bu adadan başka bir yer olmadığını düşünürmüş.Günler geçmiş, Oya yine her zaman olduğu gibi aynı saatlerde denizin kıyısındaki kayalıklara oturmuş. Ufuklarda bir tekne görür gibi olmuş. Bu, Güneş adasından gelen Çetin’in teknesiymiş. Güneş adasında Çetin okuldan sonra balıkçı teknesi ile denize açılırmış. Sabahları okula gider, öğlenleri ise hobi olarak balık yakalamaya bayılırmış. Çetin, adada durmaktan çok sıkılırmış, aynı Oya gibi o da dünyada başka ada olup olmadığını merak edermiş.

Oya, teknenin onu görmesi için kıyıdaki beyaz bayrağı alıp sallamaya başlamış. Çetin bayrağı fark etmiş. Dümeni adaya doğru çevirmiş, çok heyecanlanmış; kendi adalarından başka bir ada olduğunu keşfetmiş ve ona doğru bir insan bayrak sallıyormuş. “Ya düşmansa,” diye düşünmüş, “bana zarar vermek isterse?” Hızını yavaşlatmış ve yaklaştıkça karşısındakinin bir kız olduğunu görmüş. Kıyıya yanaşmış, Oya etrafına bakınmış, kimse gördü mü diye düşünmüş ama kimse görmemiş. Çetin kıyıdan inmiş ve heyecanlı bir şekilde “Merhaba,” demiş, “Benim adım Çetin.” Oya da kendini tanıtmış. Aynı dili kullandıklarını fark edip şaşırmışlar. Aynı atalardan geldiklerini anlamışlar. Oya, Çetin’i eve davet etmiş. Kimseye görünmeden Oya, Çetin’i ailesiyle tanıştırmış. Herkes çok şaşkınmış, çünkü birileri görürse karşı adaya gitmek ister ve bir anlaşmazlık çıkabilirmiş.

Oya’nın ailesi, Çetin’e burayı nasıl bulduğunu sormuşlar. “O kadar insan yolculuk yaptı, etrafta hiçbir adayı ve kimseyi göremedi,” demişler. Çetin, yeni bir yol keşfettiğini söylemiş. Kendini ve adasını anlatmış, Güneş adamızın sakinleri aynı sizler gibi, aynı dili konuşuyorlar, aynı yemekleri yediklerini söylemiş. Oya Çetin’in sohbetini çok sevmiş ve anlaşmış. Çetin de aynı şekilde tanıştığına çok memnun olmuş. Bu heyecanlı vakitlerden sonra artık saat geçiyormuş, Çetin’in gitme vakti gelmiş. Çetin’in Güneş adasına dönüşü sırasında, Oya ona elma, buğday ve çeşitli meyveler gibi adalarında yetişen mahsullerden oluşan bir hediye sepeti hazırlamış. Çetin de Güneş adasından getirip, Oya’ya ve ailesine vermek üzere çeşitli balık ve deniz ürünleri getirmiş. Böylece, iki ada arasında ilk ticaret başlamış.

Çetin, Güneş adasına döndüğünde, ada halkına Rüzgar adasındaki keşfini ve oradaki insanları anlatmış. Başta herkes çok şaşırmış ve inanmakta zorlanmış, ama Çetin’in getirdiği hediyeler ve ayrıntılı anlatımları halkın merakını uyandırmış. Güneş adasından bir grup insan, Çetin’in rehberliğinde Rüzgar adasına bir ziyaret düzenlemeye karar vermiş. Bu ziyaret sırasında, Rüzgar adasının halkı misafirperverliklerini göstererek onları karşılamış. Her iki ada halkı da birbirlerinin yaşam tarzlarını, kültürlerini ve alışkanlıklarını merak etmiş ve birbirlerine saygıyla yaklaşmış. İlk başta iletişimde küçük zorluklar yaşamış olsalar da, zamanla birbirlerinin farklılıklarını anlamaya başlamışlar. Rüzgar adasında bir şenlik düzenlenmiş, herkes dans edip, şarkılar söylemiş ve çeşitli halk oyunları oynanmış.

Zamanla, iki ada halkı arasında düzenli bir ticaret ağı kurulmuş. Güneş adasının balıkçılık ve denizcilikteki bilgisi, Rüzgar adasının tarım ve ormancılıktaki uzmanlığı ile birleşmiş. Bu sayede her iki ada da refah seviyelerini yükseltmiş. Çocuklar, iki ada arasında seyahat ederek farklı yerlerde eğitim almaya başlamış, yeni arkadaşlıklar kurmuşlar.

Oya ve Çetin de bu süreçte birbirlerine olan dostluklarını güçlendirmişler. Sık sık birbirlerini ziyaret edip, adalar arasındaki iletişimi sağlamlaştırmışlar. İki ada halkı arasında barış ve dostluk sayesinde, adalar daha da gelişmiş ve güçlenmiş.

Bir gün, Oya ve Çetin, her iki adanın liderleri tarafından onurlandırılmış ve dostluklarının ve çabalarının adalar arasındaki barışı sağladığı için teşekkür edilmiş. Oya ve Çetin, bu iki adanın sadece arkadaş değil, aynı zamanda aile olduklarını hissetmişler ve bu duyguyla adalar arasındaki bağı daha da kuvvetlendirmişler.

Böylece, Rüzgar ve Güneş adaları, Oya ve Çetin’in merak ve cesareti sayesinde birleşmiş, kardeş adalar olarak anılmaya başlamış ve bu dostluk nesiller boyu sürmüştür.

Ece’nin bugün okulu yoktu çünkü günlerden cumartesiydi. Ailece İstanbul’da bulunan bir akvaryuma gideceklerdi. Akvaryumda, deniz kaplumbağaları, deniz anaları, palyaço balıklar, vatozlar, deniz yıldızları gibi deniz canlıları bulunuyordu. Herkes evden çıkmak için hazırdı, hep birlikte evden çıktılar. Otobüsü bekleyecekleri yere geldiler, akvaryumun yakınından geçecek otobüs gelmişti.

Ece çok sevinçliydi, farklı deniz canlılarını yakından görecek ve onlar hakkında bilgi edinecek arkadaşları ile paylaşacaktı. Büyüleyici bir dünyaya adım atacaktı. Yolda giderken bunları düşündü. Akvaryuma gelmişlerdi, gişeden biletlerini alıp, giriş yapmışlardı. İçerisi cam ile çevriliydi, üstlerinden balıklar geçiyordu. Anne, baba bak kaplumbağalar benim peşimden geliyor dedi, cama iyice yaklaştı kaplumbağalar da Ece’yi izliyordu.

Babası Ece’ye deniz kızı sanıyorlar seni dedi, ailecek güldüler. Bir rehber geldi, adı Yücel’di, sizlere akvaryumumuzu gezdireceğim ve balıklar hakkında bilgiler paylaşacağım dedi. Şuanda gördüğünüz bazı kaplumbağa türleri otuz, elli yıl kadar yaşayabilir dedi, hatta yeşil deniz kaplumbağaları seksen ile yüz yıl kadar yaşadığı bilinmektedir dedi. Sıradaki geçiş yapacağımız yer ise vatoz balıklarının bulunduğu yer dedi. Rehber Yücel olağanüstü boyutlarda olan vatozları anlatmaya başladı.

Dünya çapında birçok vatoz balığı türü bulunmaktadır. Bunlar arasında benekli kartal, inek burunlu, cüce vatozları gibi çeşitli türler vardır. Vatoz balıkları, çoğunlukla sığ sularda ve deniz tabanında yaşarlar.

Kumlu, çakıllı veya kayalık zeminlerde bulunabilirler, dedi. Vatoz balıkları çok büyüleyiciydi, büyüklerdi. Daha sonrasında palyaço balıklarının yanına geldiler, turuncu beyaz renkli sevimli bir balıklardı, kayalıkların üstünde de renkli deniz yıldızları vardı rengarenkti. Ece akvaryumda gezdiği süre boyunca en sevdiği balık palyaço balıkları olmuştu. Gezerken biraz yorulmuşlardı, annesi ile birlikte koltuğa oturdular, babası da onlara yemek almaya gitmişti. Ece’nin gözleri kapandı birden hayallere dalmaya başladı, kocaman denizde bir kayalığın üzerinde oturuyordu, deniz kızı olmuştu, mavi kuyruğu vardı ve etrafında bir sürü balıklar vardı onlarla birlikte yüzüyor, yunus balıkları ile yarışıyordu. Dinlenmek için deniz yıldızının yanına oturdu, deniz yıldızı şarkı söylüyordu.

Okyanus yıldızlarıyız biz, renklerimizle parlarız hepimiz, geceyi aydınlatır, gündüzü ışıldatırız diye devam ediyorlardı, Ece de onlara katılmıştı, Masmavi sularda, masmavi dünya, deniz kızı da burada, gizem dolu deniz, hepimiz eşsisiz dediler ve şarkı söyleyerek dans etmişlerdi. Ece’nin babası geldi ve rüyadan uyanmıştı yemeklerini yedikten sonra eve gitme vakitleri gelmişti. Baba baba ben uykuya daldım, deniz kızı bile oldum dedi.
Babası Ece’nin sözlerine gülümsedi ve onu kollarına aldı. “Öyle mi kızım? Deniz kızı oldun mu?

O zaman seni okyanusun en güzel deniz kızı ilan ediyorum” dedi mutlulukla. Evinde yatağına uzanıp, rüyalarına dalmadan önce deniz yıldızlarının melodilerini hala kulağında duyuyordu. Denizin derinliklerine daldıkça, akvaryumdaki her bir deniz canlısını hayal etti ve huzurlu bir şekilde uyuyakaldı.

Bir zamanlar, sakin ve masmavi sularla dolu bir denizde, parlak pullarıyla ünlü küçük bir balık yaşarmış. Adı Fırfır’dı. Fırfır ailesiyle birlikte yüzmeyi seven turuncu renkte bir balıktı. Annesi ve babası ona uzaklara gitmemesini söylerdi ama kendisi nehirlerin akıntılarına karşı koyabilen, cesur ve meraklı bir balıktı. Her gün, denizin derinliklerindeki sırları keşfetmek için maceradan maceraya atılırdı.

Bir gün, Fırfır’ın merakı onu denizin en uzak köşelerine sürükledi. O kadar uzağa gitmişti ki, artık yolunu kaybetmişti. Dönüp baktığında, tanıdık manzaraları göremedi ve bu onu huzursuz etti. Ne kadar dolaşsa da doğru yolu bulamadı. O, kaybolmuştu.

Fırfır, çaresizce etrafına bakındı. Ne yapacağını bilemiyordu. Sonunda, denizin dibinde ki bir mağaranın gizemli girişini fark etti. İçgüdüleri ona buraya girme konusunda bir his verdi. Belki de doğru yolu bulabilirdi, düşündü.

Mağaraya doğru yüzmeye başladı. Mağara onu okyanusa çıkardı, ailesi okyanusa gitmeme konusunda onu uyarmıştı çünkü okyanusta devasa büyük balıklar vardı ve tehlikeliydi. Fırfır küçük bir balıkken çok büyüyeceğini hayal ediyordu ama kendisi büyük balıklar gibi değildi bir yunus balığı kadar bile değildi.

Okyanus da köpek balıkları, balinalar, vatozlar, ahtapotlar tehlikeli balıklar vardı. Fırfır bir deniz kaplumbağası gördü ona eve nasıl varacağını sordu tam o sıra bir okyanus akıntısı başladı, Fırfır hiç bir yere tutunamıyordu solungaçları ile nefes alması hızlandı küçük yüzgeçlerini akıntıya karşı çırpıyordu sonunda bir mercana tutunabildi. Deniz kaplumbağası uzaklara gitmişti.

Yanına akıntı ile küçük balık geldi Fırfır’dan korktu ama Fırfır ona merak etme ben sana zarar vermem dedi, yolumu kaybettim bana yol gösterir misin diye sordu. Küçük balık Kayle ben buraları çok iyi bilirim dedi; Fırfır nerelerden geldiğini anlattı Kayle onu dinledi ve birlikte yol almaya başladılar. Kayle küçük, hızlı ama sırtı sert bir balıktı güçlüydü. Kayalara yada mercanlara çarpsa da bir şey olmuyordu, okyanus sularına alışıktı.

Tatlı sularda, denizlerde de yüzmüştü. Birlikte giderken arkalarında bir anda büyük mavi balina gördüler okyanusu yararcasına peşlerinden geliyordu sanki, ama mavi balinanın amacı Kayle ve Fırfırı yakalamak değil, bir köpek balığını yakalamaktı. Fırfıra Kayle arkasına bakmamasını söylüyordu.

Mağaranın çıkışına yaklaşmışlardı ama mavi balina onlara çok yetişmişti, son anda bir deniz kaplumbağa sürüsü geldi akıntıyı farklı yöne çektiler ve o sıra Fırfır’ın en başında karşılaştığı deniz kaplumbağa ona göz kırptı Kayle ve Fırfır mağaranın çıkışından geçtiler ve masmavi suları olan denize tekrardan girdiler. İkiside rahat bir nefes almıştı çok korkmuşlardı ama kaplumbağanın bu iyiliği onları çok mutlu etmişti. Kayle Fırfır’dan küçük olduğu için öyle bir yüzüyordu ki Fırfır ona yetişemiyordu arada yavaşlamasını söylüyordu.

Fırfır sonunda tanıdık yerlerine gelmişti. Kayle ile ailesini tanıştırdı, nerelerden geldiklerini anlattı. Fırfırın alesi çok korkmuştu onun için endişelenmişlerdi Kayle’ye çok teşekkür ettiler. Fırfır Kayle ile arkadaş oldu Kayle onları ziyaret edeceğini söyledi.

Bir zamanlar denizlerin ortasında, masmavi bir okyanusun ortasında, Almila adında sevimli bir kız varmış. Ailesiyle birlikte yaşadığı büyülü bir ada varmış. Almila’nın adası, doğasıyla, sularıyla, yeşilliği ile büyülermiş.

Almila ve ailesi büyük bir evde oturuyorlarmış. Evin önünde bahçeleri ve havuz varmış. Etrafında ise büyük tarlalar varmış. Tarlalarda havuç, buğday, karpuz, salatalık, domates yetiştiriyorlarmış. Adanın toprağı bir çok sebze ve meyveyi yetiştirmek için elverişliymiş. Ada bazen yağmurlu bazen ise güneşli, denize girmelik havası olurmuş.

Ailesi bu tarlalarla ilgilenir, Almila da tahtadan yapılmış oyuncaklarıyla oynar, havuza girermiş tahtadan yapılmış bisikleti ile gezermiş. Ada çok özel canlılarada ev sahipliği yapıyormuş. Bulutlara kadar uzanan ağaçlar varmış. Farklı kuş türleri ve hayvanlar varmış. Sabahları kuşların sesi ile uyanırlarmış. Almila’nin tavşan arkadaşı varmış, her gün kapıya gelir Almila’nın uyanmasını beklermiş.

Almila da kapıyı açmadan önce ona havucunu öncesinde hazırlarmış. Birlikte bahçede koşuştururlarmış. Bembeyaz tüyleri varmış, kucağına alıp severmiş. Bir gün Almila anne ve babası ile birlikte sahile gitmiş. En sevdiği şey olan masmavi suları olan denizi izlemeye bayılıyormuş ve balıkları görmek istiyormuş. Tavşanınıda yanında götürür, tavşanına kumdan ev yaparmış. Renkli balıkları izlerlerdi ve onları beslerlerdi. Hava kararmaya başladığında evlerine gidip sıcak bir yemek eşliğinde günbatımını izlediler. Daha sonra jenga ve uno oynadılar.

Ev yapımı kurabiyelerden yiyip süt içti. Almila’nın doğum günüydü ona ailesi Almila anlamasın diye birbirleri ile sır gibi konuşuyorlardı. Annesi ve babası Almila’yı mutfağa çağırdı ve pasta sürprizi yaptılar. Almila 10 yaşına girmişti, mumları üflediler çikolatalı pastadan yediler. Çok mutlu olmuştu anne ve babasına sarılıp onları yanaklarından öptü. Teşekkür etti, tavşanıda bu ana tanıklık etti oda evin içinde onları izliyordu.

Ve Almila, kendi adasında ailesiyle ve tavşanıyla birlikte geçirdiği günlerin ne kadar değerli olduğunu her zaman anlayacak ve sevecekti.