
Masalı sesli dinlemek için:
Güneş kocaman, ballı bir kurabiye gibi dağların ardına saklanırken Fısıltılı Orman’ın üzerine pembe ve mor tülden bir akşam örtüsü serilmişti. Çam ağaçları hafif bir rüzgârla sağa sola sallanıyor, yapraklar fısıltıyla tatlı bir ninni mırıldanıyordu: Şşşt, şşşt, uyku vakti geldi… Ormanın en sakin köşesindeki küçük ahşap kulübede sevimli yavru ayı Pamuk yaşıyordu. Pamuk’un kulakları pamuk şekeri kadar yumuşak, burnu ise pırıl pırıl parlayan siyah bir düğme gibiydi.
O akşam Pamuk en sevdiği yıldızlı pijamalarını giymiş, dişlerini fırçalamış ve yosun kokulu rahat yatağına uzanmıştı. Yanında en sevdiği oyuncağı, minik kadife tavşanı Zıpzıp vardı. Fakat Pamuk’un minik gözleri bir türlü kapanmak bilmiyordu. Bacaklarını yorganın altında kıpırdatıyor, yastığını bir o yana bir bu yana çeviriyordu. “Uykum nerede saklanıyor acaba?” diye fısıldadı Pamuk. “Tavşan Zıpzıp çoktan uyudu bile, ama benim rüyalarım henüz kapıyı çalmadı.”
Tam o sırada odanın penceresinden içeriye parıltılı, ılık bir ışık süzüldü. Bu ışık, gümüş renkli kanatlarını yavaşça çırpan Rüya Kelebeği Pırıltı’ydı. Pırıltı, odanın tavanında altın rengi küçük daireler çizerek Pamuk’un yatağının ucuna kondu. Minik sesi bir çanın çıngırtısı kadar narin ve tatlıydı: “İyi akşamlar Pamuk! Uykunu mu arıyorsun? Sana rüyalar bahçesine giden üç küçük sırrı getirdim,” dedi.

Pamuk battaniyesini çenesine kadar çekip merakla kulak kabarttı.
“Birinci sır,” dedi Pırıltı yumuşacık bir ses tonuyla, “vücudundaki koşturmacayı üflemek. Tıpkı sıcak bir çorbayı soğutur gibi burnundan derin bir nefes al ve yavaşça muma üfler gibi dışarı bırak.”
Pamuk burnunu havaya kaldırıp mis gibi lavanta kokan odayı içine çekti. Sonra dudaklarını büzüp füüüüü… diye nefesini bıraktı. Nefesini verirken minik kollarının ve bacaklarının bir bulut kadar hafiflediğini hissetti. Ağzı kendiliğinden kocaman açıldı: “Haaa-uuuvv…” İşte ilk uykucu esnemesi gelip geçmişti bile!
“İkinci sır,” diye fısıldadı kelebek, kanatlarını yavaşça dalgalandırarak. “Bugün seni en çok mutlu eden anı hatırlamak ve onu sıcacık bir örtü gibi kalbine sarmak.”
Pamuk gözlerini kısıp düşündü. Sabah derede renkli taşlarla oynamıştı, öğleden sonra ise annesiyle birlikte tatlı çilekler toplamıştı. Annesinin ona sıcacık sarılışını hatırlayınca içi bal şerbeti içmiş gibi tatlı bir huzurla doldu. İkinci kez esnedi: “Huuu-aaaa…” Bu defa esnemesi öyle uzundu ki, yastığındaki tavşan Zıpzıp bile rüyasında gülümsedi.
“Ve üçüncü sır,” dedi Rüya Kelebeği. Sesi artık ninni gibi uzaktan geliyordu. “Gözlerini kapatıp gökyüzündeki Ay Dede’nin sana gülümsediğini hayal etmek. O ışık seni sabaha kadar korur.”
Pamuk göz kapaklarını yavaşça indirdi. Gözleri artık sıcacık ve ağırdı. Dışarıdaki dere tatlı tatlı fısıldıyordu: Şırıl şırıl, uyu tatlı ayı, şırıl şırıl… Gece rüzgârı da pencereye usulca dokundu: İyi uykular, güzel rüyalar…
Pamuk, kadife tavşanına sarıldı ve kendini gökyüzündeki pembe pamuk bulutların üzerinde kayıyormuş gibi hissetti. Ormanın tüm sesleri uzaklaştı ve küçük ayı mışıl mışıl, huzurlu bir uykuya daldı.
Şimdi senin de uyku saatin geldi minik dinleyici. Yastığına başını koy, derin bir nefes al ve kelebeğin ışıltılı kanatlarını hayal et. Bütün tatlı rüyalar bu gece seni bekliyor. İyi uykular…