Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Göz alabildiğine uzanan yeşil vadilerin ardında, geceleri gökyüzündeki yıldızlar kadar parlak ışıklar saçan “Işık Çiçekleri” ile ünlü Loria adında bir krallık varmış. Bu krallıkta, altın sarısı saçları ve meraklı zümrüt yeşili gözleriyle Prenses Ela yaşarmış. Ela, sabahtan akşama kadar süslü elbiselerle sarayda oturan prenseslere hiç benzemezmiş. O; kütüphanedeki kalın bilim kitaplarını okuyan, bahçıvan tulumunu giyip toprakla uğraşmayı seven ve cebinde her zaman küçük bir büyüteç taşıyan çok akıllı ve cesur bir kızmış.

Günlerden bir gün, Loria Krallığı’nın o meşhur Işık Çiçekleri aniden solmaya, o güzelim parlaklıklarını yitirmeye başlamış. Bütün halk bu duruma çok üzülmüş. Kral ve Kraliçe ne yapacaklarını bilememiş. Ancak Prenses Ela sadece üzülüp oturmak yerine hemen araştırmaya koyulmuş. Çizmelerini ayağına geçirip, çiçekleri besleyen tek su kaynağı olan Gümüş Nehir’in geldiği dağlara doğru yola çıkmış.

Ormanın derinliklerine, dağın zirvesine doğru ilerlediğinde sorunun ne olduğunu bulmuş. Geçen haftaki şiddetli fırtınada, dağın yamacından kopan devasa bir kaya parçası yuvarlanmış ve Gümüş Nehir’in önünü tamamen kapatmış. Sular akamadığı için krallığın tüm çiçekleri susuz kalmış.

Kralın en güçlü muhafızları kayayı itmeye çalışmışlar ama kaya o kadar ağırmış ki yerinden milim bile oynamamış. Herkes umutsuzluğa kapılıp geri dönmeyi düşünürken, Prenses Ela öne çıkmış. “Kaba kuvvetle başaramıyorsak, aklımızı kullanmalıyız!” demiş. Hemen cebinden bir kağıt ve kalem çıkarıp kütüphanede okuduğu “Kaldıraçlar ve Makaralar” kitabındaki çizimleri hatırlamış.

Ela, muhafızlara ormandaki en kalın sarmaşıkları ve sağlam ağaç kütüklerini getirmelerini söylemiş. Kütüklerden dev bir kaldıraç ve sarmaşıklardan çok güçlü bir çekme sistemi kurmuş. Sonra ormandaki dostlarına, kocaman boz ayılara, güçlü atlara ve yardıma gelen krallık halkına seslenmiş. “Bunu ancak hep birlikte, omuz omuza verirsek başarabiliriz!”

Sarmaşıktan yapılan kalın halatın bir ucunu dev kayaya, diğer ucunu ise sisteme bağlamışlar. Muhafızlar, köylüler, ayılar ve en önde Prenses Ela halatı hep birlikte sıkıca tutmuşlar. Ela neşeyle bağırmış: “Bir, iki, üüüç! Çekiiin!”

Ela’nın kurduğu bu akıllıca sistem sayesinde, o yerinden oynamaz denilen dev kaya büyük bir gürültüyle yana doğru yuvarlanmış. Şırıl şırıl akan Gümüş Nehir yeniden özgürlüğüne kavuşmuş ve vadilere doğru coşkuyla akmaya başlamış.

Sular o akşamüstü bahçelere ulaştığında, Loria Krallığı hayatındaki en parlak, en muhteşem ışık şölenine sahne olmuş. Bütün krallık, Prenses Ela’nın zekası ve herkesi bir araya getiren harika planı sayesinde kurtulmuş. Kral ve Kraliçe kızlarıyla ne kadar gurur duysalar azmış.

O günden sonra Loria halkı bir kez daha anlamış ki; bir prensesi gerçek bir prenses yapan şey kafasına taktığı altın taç değil; aklını kullanması, cesareti ve kalbindeki iyilikmiş.

Gökten üç elma düşmüş; biri aklını ve bilimini kullananların başına, biri zorluklar karşısında pes etmeyenlerin başına, diğeri de bu masalı dinleyen güzel kalpli çocukların başına.

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kocaman turuncu kayaların ve sıcacık sarı kumların olduğu çok güzel bir çöl varmış. Bu çölde, “Pıt, pıt, pıt!” diye hızlıca yürüyen, minicik, parlak yeşil bir kertenkele yaşarmış. Adı Kıpır’mış.

Kıpır, güneşlenmeyi ve sıcak kayaların üzerinde saklambaç oynamayı çok severmiş. Sabahları güneşi görünce “Ne kadar güzel bir gün!” diye neşeyle gülümser, uzun kuyruğunu sallar dururmuş.

Kıpır’ın yaşadığı bu kocaman kayaların en tepesinde ise tüyleri yumuşacık, kocaman gözlü ve çok iyi kalpli bir akbaba yaşarmış. Onun adı da Pırpır’mış. Pırpır, kocaman kanatlarını iki yana açıp gökyüzünde süzülmeyi çok severmiş. “Fiyuuu, fiyuuu!” diye rüzgarla dans eder, beyaz bulutlara “Merhaba!” dermiş. Pırpır, her zaman gülümseyen ve arkadaş canlısı bir kuşmuş.

Bir sabah minik kertenkele Kıpır, çöldeki en yüksek kayanın en tepesine çıkmak istemiş. Oradan gökyüzünün ve bulutların ne kadar güzel göründüğünü hep merak ediyormuş. Kendi kendine, “Oraya tırmanacağım!” demiş.

“Pıt, pıt, pıt,” diye tırmanmaya başlamış. Birinci kayayı geçmiş. İkinci kayayı geçmiş. Ama üçüncü kayaya gelince Kıpır’ın minicik bacakları çok yorulmuş.

“Oof, of,” diye iç çekmiş Kıpır. “En tepeye asla çıkamayacağım sanırım. Oraya kadar yürüyecek gücüm kalmadı.”

O sırada gökyüzünde süzülen Akbaba Pırpır, aşağıda boynunu bükmüş, üzgün üzgün duran yeşil kertenkeleyi görmüş. Hemen kocaman kanatlarını yavaşça çırparak süzülmüş ve Kıpır’ın yanına inmiş.

“Merhaba minik dostum! Ben Akbaba Pırpır. Neden böyle üzgünsün?” diye sormuş yumuşacık, tatlı bir sesle.

Kıpır, başını kaldırıp bu kocaman ama sevimli kuşa bakmış: “Merhaba Pırpır. Ben de Kertenkele Kıpır. En yüksek kayanın tepesine çıkıp bulutlara yakından bakmak istiyordum. Ama bacaklarım çok yoruldu.”

Pırpır neşeyle gülümsemiş. “Hiç üzülme Kıpır! Benim kocaman kanatlarım ve çok güçlü bir sırtım var. Eğer istersen sırtıma binebilirsin. Seninle birlikte en yüksek kayaya uçabiliriz!”

Bunu duyan Kıpır’ın gözleri sevinçle parlamış. “Gerçekten mi? Çok teşekkür ederim!” demiş heyecanla. Hemen “pıt, pıt, pıt” diye yürüyüp Pırpır’ın yumuşacık tüylerinin arasına, sırtına tırmanmış ve sıkıca tutunmuş.

“Hazır mısın Kıpır?” diye sormuş Pırpır. “Hazırıııım!” diye bağırmış Kıpır.

Pırpır kanatlarını açmış: “Bir, iki, üüüç!” Kanatlarını çırpmış ve havalanmışlar. “Fiyuuu!” diye gökyüzüne doğru uçmuşlar. Kıpır aşağıya bakmış; büyük kayalar, evler gibi küçücük görünüyormuş. Rüzgar yüzüne hafifçe vururken kertenkele kıkır kıkır gülmüş.

Çok geçmeden en yüksek kayanın tepesine konmuşlar. Kıpır, gördüğü manzara karşısında büyülenmiş. Pamuk gibi beyaz bulutlar sanki hemen ellerini uzatsa dokunacak kadar yakınmış. Güneş, her yeri pırıl pırıl altın rengine boyuyormuş.

“Burası harika Pırpır! Bana yardım ettiğin için sana ne kadar teşekkür etsem az,” demiş Kıpır, yeni dostuna sarılarak.

Pırpır da kertenkeleye sevgiyle bakmış. “Arkadaşların görevi birbirine yardım etmektir Kıpır. Ne zaman istersen seninle bulutlara tekrar uçabiliriz.”

O günden sonra, minik kertenkele Kıpır ile kocaman kanatlı akbaba Pırpır en iyi arkadaş olmuşlar. Biri “pıt, pıt, pıt” diye koşarak, diğeri “fiyuuu” diye uçarak her gün çölün tadını çıkarmışlar.

Gökten üç elma düşmüş: Biri bu masalı anlatanın başına, biri uslu uslu dinleyen miniklerin başına, diğeri de birbirine her zaman yardım eden iyi dostların başına.

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Çok eski zamanlarda, gökyüzünün denize karıştığı turkuaz suların derinliklerinde, dillere destan bir su altı sarayı varmış. Bu sarayda Türk boylarının efsanelerinde adı geçen, saçları deniz dalgaları gibi dalgalanan, tokaları ve elbiseleri kıpkırmızı mercanlardan yapılmış, güzeller güzeli Mercan Kız yaşarmış. Mercan Kız, denizlerin koruyucusu, su altı canlılarının en yakın dostu ve suların gizli hakimiymiş.

Günlerden bir gün, Ege kıyılarında yaşayan cesur ve iyi kalpli bir çocuk olan Batu, küçük kayığıyla denize açılmış. Batu, denizi o kadar çok severmiş ki, balıklarla konuşur, yunusların dilinden anlarmış. Ancak o gün deniz çok durgun ve hüzünlüymüş. Suların o pırıl pırıl maviliği gitmiş, yerine yorgun, gri bir renk gelmiş.

Batu, denizin neden bu kadar üzgün olduğunu anlamak için suya eğildiğinde, kayığının yanına altın sarısı, minik bir balık yaklaşmış. Balık, nefes nefese konuşmaya başlamış: — “Batu, lütfen bize yardım et! Derin Denizler Mağarası’ndaki Işık İncisi‘ni gölge yengeçleri çaldı. İnci olmadan denizlerimiz rengini kaybediyor, yosunlar soluyor. Mercan Kız onu aramak için mağaraya gitti ama yengeçlerin karanlık büyüsü yüzünden tek başına başaramaz.”

Batu hiç düşünmeden, “Nasıl yardım edebilirim?” diye sormuş. Altın balık, Batu’nun boynuna sihirli bir deniz kabuğu kolyesi takmış. Bu kolye sayesinde Batu, suyun altında tıpkı bir balık gibi rahatça nefes alabilecekmiş.

Batu suya dalar dalmaz, kendini bambaşka bir dünyada bulmuş. Altın balığın peşinden derinliklere doğru yüzerken, devasa mağaranın girişinde Mercan Kız’ı görmüş. Mercan Kız’ın o muhteşem kırmızı mercanları bile ışıltısını kaybetmek, solmak üzereymiş.

— “Merhaba cesur çocuk,” demiş Mercan Kız, gümüş gibi çınlayan incecik sesiyle. “Gölge yengeçleri sadece karanlıktan beslenirler, onlar saf iyilikten ve cesaretten çekinirler. Benim deniz sihrim onların karanlık kabuklarına etki etmiyor, ama senin insan kalbindeki korkusuzluk onları uzaklaştırabilir.”

Batu ve Mercan Kız birlikte karanlık mağaraya girmişler. İçerisi zifiri karanlıkmış ve devasa gölge yengeçleri parıl parıl parlayan Işık İncisi’nin etrafını sarmışlar. Batu, hiç korkmadan yengeçlerin üzerine doğru yüzmüş. İçindeki sevgi ve cesaret, boynundaki deniz kabuğu kolyenin uyanmasını sağlamış. Kolye o kadar parlak bir ışık saçmış ki, gölge yengeçleri bu saf ışıktan kamaşan gözlerini kapatıp mağaranın derinliklerine doğru kaçışmışlar.

Mercan Kız nazikçe Işık İncisi’ni almış ve denizin tam kalbine, dev bir istiridyenin içine yerleştirmiş. O anda gri sular yeniden turkuaz rengine dönmüş, solan mercanlar çiçek açmış, deniz yıldızları neşeyle parlamış.

Mercan Kız, Batu’ya dönerek tatlı bir tebessümle: — “Senin saf kalbin olmasaydı, denizlerimiz sonsuza dek karanlıkta kalacaktı. Artık dalgaların sesi her kulağına geldiğinde bil ki, bu denizlerin sana söylediği bir teşekkür şarkısıdır,” demiş.

Batu, kayığına geri döndüğünde denizin her zamankinden daha güzel, daha canlı olduğunu görmüş. O günden sonra ne zaman denize baksa, suyun altında ona gülümseyen kırmızı mercanları ve o güzel su perisini hatırlar, denizi korumak için elinden geleni yaparmış.

Gökten üç mercan tanesi düşmüş; biri cesur kalpli çocukların başına, biri doğayı ve denizleri koruyanların başına, diğeri de bu masalı dinleyen tüm iyi kalpli çocukların başına!

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Gezegenlerin etrafında gümüş halkaların döndüğü, göktaşlarının neşeyle saklambaç oynadığı devasa Samanyolu Galaksisi’nde, Mavi İstasyon adında kocaman, uçan bir ev varmış. Bu evde, uzayı keşfetmeyi çok seven, kıvırcık saçlı ve meraklı Nova adında küçük bir kız yaşarmış.

Nova’nın en yakın arkadaşı, kuyruğu bir anten gibi sallanan, metalden yapılmış sevimli robot köpeği Piksel’miş. Piksel havladığında “Hav hav” yerine “Bip bop!” diye ses çıkarır, mutlu olduğunda gözlerindeki mavi ışıklar yanıp sönermiş.

Bir sabah Mavi İstasyon’un ana bilgisayarı olan “Büyük Beyin” uyarı vermiş: — “Dikkat! Dikkat! İstasyonun enerji kaynağı olan Işık Kristali’nin gücü bitmek üzere.”

Eğer kristalin gücü tamamen biterse, istasyonun ışıkları sönecek ve Nova’nın uzay serasında özenle yetiştirdiği galaksi çilekleri solacakmış. Nova hemen kolları sıvamış. Uzay kaskını takmış, sadık dostu Piksel’i yanına almış ve minik, hızlı roketleri olan “Kuyruklu Yıldız”a atlamışlar. Pili yeniden doldurmak için evrenin en parlak yeri olan Işıl Tarlası’na gidip yeni bir Işık Kristali bulmaları gerekiyormuş.

Roketle yıldızların arasından süzülürken yolda hüzünlü hüzünlü sürüklenen minik bir uzay aracı görmüşler. Aracı kullanan, yörüngesini kaybetmiş sevimli bir uzaylı çocukmuş. Adı Lumo olan bu çocuk, Işıl Tarlası’nın nerede olduğunu bildiğini ama tek başına haritayı okuyamadığı için kaybolduğunu söylemiş.

Nova ona gülümseyerek elini uzatmış: “Hiç üzülme Lumo! Bizimle gelebilirsin. Eğer güçlerimizi birleştirirsek, yolu çok daha kolay buluruz.”

Üç yeni arkadaş hemen iş bölümü yapmış:

Lumo, kendi dilindeki uzay haritasını okumuş. Piksel, burnundaki özel radarla uzaydaki meteor taşlarının yerini tespit edip onlara çarpmadan ilerlemelerini sağlamış. Nova, roketin direksiyonuna geçip aracı ustalıkla yönlendirmiş.

Birlikte o kadar uyumlu çalışmışlar ki, çok geçmeden etrafı pırıl pırıl parlayan, rengarenk ışıkların dans ettiği Işıl Tarlası’na ulaşmışlar. Tarlanın tam ortasında, istasyonlarına yetecek kadar büyük ve parlak bir Işık Kristali duruyormuş. Nova kristali dikkatlice almış.

Geri döndüklerinde kristali Mavi İstasyon’un motoruna yerleştirmişler. Bir anda tüm istasyon eskisinden bile daha parlak bir ışıkla aydınlanmış. Galaksi çilekleri neşeyle kıpkırmızı olmuş. Lumo da artık kendi evine dönebilmek için istasyonun iletişim cihazını kullanarak ailesine haber vermiş.

Nova o gün çok önemli bir şey keşfetmiş: Uzay ne kadar büyük, karanlık ve bilinmez görünürse görünsün; iyi dostlarla ve yardımlaşarak çıkılan her yolculuk, evrendeki en parlak yıldızdan bile daha aydınlıktır.

Gökten üç parlak yıldız kaymış;

Biri cesareti ve zekasıyla istasyonu kurtaran Nova’nın kaskına, biri dostunu hiç yalnız bırakmayan sadık robot Piksel’in antenine, diğeri de gökyüzüne bakıp yıldızların ötesini hayal eden bu masalı okuyan güzel çocukların omuzlarına konmuş!

Bir varmış, bir yokmuş. Güneşin her sabah altın sarısı ışıklarıyla gülümsediği, yemyeşil ağaçların rüzgarla şarkılar söylediği Yıldıztepe Kasabası’nda okulların kapanma vakti gelmiş. Öğrenciler, karnelerini alıp sevinçle evlerine koşarken içlerinde tatlı bir heyecan varmış. Ancak tatilin üzerinden henüz birkaç gün geçmişken; Emre, Kerem ve Zeynep mahalledeki kocaman bir çimenlikte can sıkıntısıyla otururken bulmuşlar kendilerini.

Kerem büyük bir esnemeyle gerinmiş ve “Bütün kış bu uzun tatili bekledim ama şimdi ne yapacağımı bilemiyorum,” demiş. “Bütün gün gölgede oturup dinlenmek de bir süre sonra sıkıcı gelmeye başladı.”

Emre omuzlarını düşürmüş, “Ben de sabahtan akşama kadar parkta koşturuyorum ama hep aynı şeyleri yapıyoruz, yeni bir oyun bulamıyorum,” diye eklemiş.

Onların bu can sıkıntısını duyan, kasabanın en sevilen ve bilge kişisi Elif Öğretmen, elindeki kitaplarla ulu çınar ağacının gölgesine, çocukların yanına gelmiş. Gülümseyerek çantasından eski, rulo haline getirilmiş bir parşömen kağıt çıkarmış.

— “Sevgili çocuklar,” demiş Elif Öğretmen şefkatli bir sesle, “Yaz tatili sadece boş durmak veya sıkılmak için değil, kendinize yeni renkler katmak için harika bir fırsattır. Size ‘Yıldıztepe Yaz Maceraları Haritası’nı getirdim. Bu haritadaki görevleri tamamlarsanız, hayatınızın en güzel yazını geçirirsiniz.”

Çocuklar heyecanla haritanın etrafına toplanmışlar. Haritada birbirinden farklı ve eğlenceli dört durak varmış:

Birinci durak: Kitaplar Şelalesi: Elif Öğretmen, “Tatil, okulda okumaya vakit bulamadığınız o heyecanlı masalları ve macera kitaplarını okumak için en güzel zamandır,” diye açıklamış. “Kitaplar sizi oturduğunuz yerden bambaşka dünyalara götürür, hayal gücünüzü büyütür.”

İkinci durak: Yetenek Çayırı: “Burada yeni bir şeyler öğrenmelisiniz. Okul yokken yeni bir hobi edinmek çok keyiflidir. Belki resim yapmak, belki kilden şekiller üretmek, belki de yeni bir müzik aleti çalmayı denemek…”

Üçüncü durak: Doğa Dedektifliği: “Çevrenizdeki bitkileri, böcekleri ve yıldızları inceleyin. Doğanın nasıl çalıştığını, karıncaların nasıl yuva yaptığını, bitkilerin nasıl büyüdüğünü gözlemleyin.”

Çocukların gözleri sevinçle parlamış. Haritadaki maceraları tamamlamak için hemen işe koyulmuşlar. Emre, en sevdiği meşe ağacının gölgesine geçip her gün yeni bir macera kitabı okumaya başlamış. Okudukça hayal gücü o kadar gelişmiş ki, arkadaşlarına o güne kadar hiç oynamadıkları harika oyunlar icat etmiş. Meraklı Zeynep, Yetenek Çayırı’nda renkli taşlardan ve kuru yapraklardan muazzam tablolar yapmayı öğrenmiş. Kerem ise Doğa Dedektifi olup parktaki farklı çiçekleri incelemiş; akşamları ise annesine sofrayı kurarken ve mutfağı toplarken yardım ederek Yardımlaşma Tepesi görevini başarıyla tamamlamış.

Yaz tatilinin sonuna geldiklerinde hiçbiri bir daha “Canım sıkıldı” dememiş. Aksine hepsi yepyeni şeyler öğrenmiş, ailelerine destek olmuş ve doyasıya eğlenmişler. Anlamışlar ki; yaz tatili sadece uyumak değil; okuyarak, keşfederek, yeni hobiler edinerek ve sevdikleriyle paylaşımlarda bulunarak geçirildiğinde çok daha sihirli bir serüvene dönüşüyormuş.

Gökten üç elma düşmüş; biri tatilini hem eğlenip hem kendini geliştirerek geçiren tüm zeki öğrencilerin başına, biri onlara yol gösteren öğretmenlerin başına, diğeri de bu masalı keyifle okuyan güzel çocukların başına!

Bir varmış, bir yokmuş. Yeşilin binbir tonunu barındıran, rüzgar estikçe yaprakların neşeyle fısıldaştığı Neşeli Orman’da, Orman Okulu’nun son günü gelip çatmış. Minik Sincap Ceviz ve arkadaşları, o sabah erkenden büyük bir heyecanla uyanmışlar. Çünkü bugün, bütün bir kış boyunca verdikleri emeklerin karşılığı olan “Bahar Karnesi”ni alacakları günmüş.

Ceviz okula vardığında, tahtadan yapılmış geniş sınıfın içi cıvıl cıvılmış. Zıpzıp Tavşan, Yavru Ayı Balpençesi ve Minik Kuş Pırpır çoktan yerlerini almışlardı. Birazdan öğretmenleri Bilge Baykuş içeri girmiş. Kocaman, yuvarlak gözlüklerinin üzerinden gülümseyerek öğrencilerine bakmış ve üzerinde palamut damgaları olan karneleri sırayla dağıtmaya başlamış.

Karneler dağıtıldığında sınıfta büyük bir sevinç yaşanmış. Zıpzıp Tavşan “Engel Atlama” dersinden, Balpençesi ise “Orman Meyvelerini Tanıma” dersinden tam not almış. Ceviz’in karnesi de harikaymış; “Hızlı Tırmanma”, “Kışlık Erzak Saklama” ve “Orman Kuralları” derslerinin hepsi yıldızlı pekiyiymiş!

Ancak bu büyük sevincin ortasında Ceviz’in aklına bir soru takılmış. Parmağını kaldırıp heyecanla sormuş: — “Bilge öğretmenim, karnelerimizi aldık ve artık okulumuz kapanıyor. Peki biz bu upuzun yaz tatilinde ne yapacağız? Sadece uyuyup boş boş mu oturacağız? Ben okulda sizinle yeni şeyler öğrenmeyi çok seviyordum, sıkılmaktan korkuyorum.”

Bilge Baykuş şefkatle gülümsemiş ve kanatlarını çırparak yavaşça Ceviz’in yanına yaklaşmış: — “Sevgili yavrularım,” demiş gür ama yumuşak bir sesle, “Okul binaları kapanabilir ama öğrenmek asla bitmez! Yaz tatili, hayatın en büyük, en eğlenceli okuludur. Size bu yaz için çok özel bir ödev veriyorum: Doğa Ana’nın sırlarını keşfedeceksiniz. Kitaplardan okuduğunuz her şeyi, şimdi yaşayarak, eğlenerek deneyimleyeceksiniz. Bol bol dinlenin, yeni oyunlar icat edin ve bolca anı biriktirin.”

Bu sözler Ceviz’in içini ferahlatmış. O gün okul zili son kez çalmış ve orman halkı için unutulmaz yaz tatili başlamış.

Tatil boyunca orman, Ceviz ve arkadaşları için kocaman bir oyun parkına dönüşmüş. Günler o kadar dolu dolu geçiyormuş ki Ceviz sıkılmaya hiç fırsat bulamamış. Sabahları Neşeli Dere’nin serin sularında yüzme yarışları yapmışlar. Akşamüstleri en yüksek meşe ağacına tırmanıp batan güneşi izlemişler. Yavru Ayı Balpençesi onlara dağ çileklerinin en kırmızısını nasıl seçeceklerini öğretirken, Pırpır gökyüzündeki bulutların şekillerinden hikayeler uydurmayı göstermiş.

Ceviz ise dere kenarında bulduğu ince dallardan minik tekneler yapıp suya bırakmış; böylece suyun nasıl aktığını, rüzgarın yaprakları nasıl ittiğini kendi gözleriyle öğrenmiş. Geceleri ise hep birlikte ateş böceklerinin ışığında çimenlere uzanmışlar, gökyüzündeki parlak yıldızları sayıp birbirlerine hayallerini anlatmışlar.

Yaz tatilinin sonlarına doğru Ceviz anlamış ki; Bilge Baykuş çok haklıymış. Okulda öğrendikleri bilgileri yaz tatilinde doğada yaşayarak pekiştirmişler. Üstelik doyasıya oynamış, güneşin, temiz havanın ve arkadaşlığın tadını çıkarmışlar. Yaz tatili, bedeni dinlendirmek, ruhu neşelendirmek ve yeni bir yıla enerji toplamak için verilen sihirli bir molaymış.

Günler günleri kovalamış, sonbahar rüzgarları hafiften esmeye başladığında okul zili tekrar çalmış. Minik Sincap Ceviz, bu kez okula çok daha mutlu, çok daha güçlü ve anlatacak bir sürü yeni hikayeyle dönmüş.

Gökten üç palamut düşmüş; biri karnesini alıp yaz tatilinin tadını doyasıya çıkaran tüm çocukların başına, biri çocuklara bu güzel oyun alanlarını sunan doğa ananın başına, diğeri de dinlenmenin ve oyun oynamanın en az ders çalışmak kadar önemli olduğunu bilen güzel okurların başına!

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, şırıl şırıl akan sularıyla ünlü Fısıldayan Nehir’in kıyısında, doğadaki her canlıyla konuşmayı çok seven Can adında meraklı bir çocuk yaşarmış. Can, her sabah nehrin kenarına iner, kurbağaların şarkılarını dinler, kuşlara günaydın dermiş.

Güneşin pırıl pırıl parladığı bir sabah, Can nehir kenarında yürürken çok hafif bir ağlama sesi duymuş. Sesin geldiği yere doğru yaklaştığında, ana nehirden kopuk kalmış, kurumak üzere olan küçük bir su birikintisinin içinde çırpınan minik bir balık görmüş. Pulları güneş ışığında gümüş gibi parladığı için ona “Gümüş Yüzgeç” adını vermiş.

Gümüş Yüzgeç, üzüntüyle Can’a bakmış: “Lütfen bana yardım et! Gece yağan şiddetli yağmurda büyük bir kaya yuvarlanıp nehrin bu kolunu kapattı. Sular çekiliyor ve ben yuvama, ailemin yanına dönemiyorum.”

Can hemen büyük kayayı itmeye çalışmış ama kaya o kadar ağırmış ki yerinden milim bile kıpırdamamış. Bunun üzerine Can, ormandaki dostlarına seslenmiş. Yardıma ilk koşan, sırtında kocaman eviyle Bilge Kaplumbağa olmuş. Durumu gören Bilge Kaplumbağa: “Kayayı yerinden oynatamayabiliriz ama birleşirsek suya yeni bir yol açabiliriz,” demiş.

Bu söz üzerine ormandaki diğer canlılar da işe koyulmuş:

Hızlı tavşanlar güçlü arka ayaklarıyla toprağı hızla kazarak yeni bir kanalın taslağını oluşturmuşlar. Akıllı kargalar gagalarında taşıdıkları çakıl taşlarını yeni kanalın kenarlarına dizerek, suyun toprağı yutmasını engellemişler. Can, eline aldığı kalın bir dal parçasıyla, tavşanların kazdığı yolu genişletip nehirden birikintiye doğru birleştirmiş.

Sonunda Can, aradaki son toprak parçasını da kaldırdığında, Fısıldayan Nehir’in serin ve temiz suları coşkuyla yeni yola dolmuş. Kurumak üzere olan su birikintisi bir anda canlanmış ve ana nehirle birleşmiş.

Gümüş Yüzgeç, neşeli bir takla atarak Can’a ve orman dostlarına seslenmiş: “Hepinize ne kadar teşekkür etsem az! Farklı yeteneklerinizi birleştirdiniz ve bana yeniden hayat verdiniz.” diyerek nehrin derinliklerinde süzülüp ailesine doğru yola çıkmış.

Can, o gün eve dönerken yüzünde kocaman bir gülümseme varmış. Çünkü çok değerli bir ders öğrenmiş: Dünyadaki her canlının kendine has bir yeteneği vardır ve bu yetenekler bir araya geldiğinde aşılamayacak hiçbir engel yoktur.

Gökten üç elma düşmüş; biri farklılıklarıyla birbirini tamamlayanların, biri zorluklar karşısında pes etmeyenlerin, diğeri de bu masalı dinleyip kalbinde iyiliği büyüten güzel çocukların başına.

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş… Dünyanın en yüksek dağının tepesinde, bulutların hemen altında kurulmuş Gökköy adında gizemli bir köy varmış. Bu köyün çocukları, geceleri gökyüzündeki yıldızları izlemeyi ve onların yaydığı tatlı ışıkta saklambaç oynamayı çok severlermiş. Köyde yaşayan iki yakın arkadaş vardı: Güneş ve Gece. Güneş pırıl pırıl enerjisiyle bilinirdi; Gece ise sessizdi ve ahşaptan harika oyuncaklar yapan çok yetenekli bir çocuktu.

Bir sonbahar akşamı, çocuklar meydanda toplandı. Fakat o gece garip bir şey oldu; gökyüzündeki en parlak yıldız olan Kutup Yıldızı birdenbire gözden kayboldu. Onun gitmesiyle gökyüzü karanlık oldu ve diğer küçük yıldızlar da korkudan ışıklarını kıstılar. Çocukların neşesi kaçmıştı, çünkü karanlıkta oyun oynamak imkansızdı.

Güneş, Gece’nin yanına koştu: “Gece, Kutup Yıldızı olmadan gökyüzü çok mutsuz görünüyor. Onu bulmak için yukarıya, bulutların ötesine çıkmalıyız!” dedi. Gece gülümsedi: “Haklısın Güneş. Gökyüzüne ulaşmamız gerekiyorsa, bulutlara uzanacak sihirli bir merdiven inşa edelim.”

İki dost hemen işe koyuldu. Gece, kurumuş çınar dallarını özenle kesti ve basamaklar haline getirdi. Güneş ise rüzgarın getirdiği yumuşak bulut parçalarını toplayarak bu basamakların etrafını sardı, tırmanırken ayakları hiç acımayacaktı. Köyün diğer çocukları Asya ve Mert de boş durmadılar. Asya güçlü halatları getirdi, Mert fenerler hazırladı. Çocuklar el ele verdiğinde, merdiven yükseldi ve ucu bulutlara gizlendi.

Güneş ve Gece, fenerlerini yakarak yukarı tırmandılar. Bulutların üzerine çıktıklarında, Kutup Yıldızı’nın ağladığını gördüler. Işığı tamamen sönmek üzereydi. Güneş şefkatle sordu: “Neden buraya saklandın güzel yıldız? Aşağıda tüm çocuklar seni bekliyor.” Yıldız titreyen sesle cevap verdi: “Dünyayı aydınlatmaktan yoruldum. Kimsenin beni fark ettiğini, bana değer verdiğini düşünmüyordum. Yalnız hissettim.”

Gece öne çıktı ve kendi elleriyle oyduğu, üzerinde köydeki tüm çocukların isimleri yazan ahşap yıldız figürünü çıkardı. “Bu bizim köyün kalbi,” dedi. “Biz her gece senin ışığın sayesinde bir araya gelip dostluğumuzu büyütüyoruz. Sen asla yalnız değilsin, neşemizin kaynağısın.”

Çocukların bu içten sevgisini gören Kutup Yıldızı’nın içi sıcacık oldu. Mutluluktan birdenbire eskisinden daha parlak, altın sarısı bir ışık yaymaya başladı. Işığıyla gökyüzünde tatlı bir şarkı yankılandı. Güneş ve Gece, yıldızla vedalaşarak aşağı indiler. Onlar meydana ayak bastıklarında, tüm gökyüzü yeniden ışıl ışıl parlıyordu. Artık biliyorlardı ki dünyaya ışık veren sadece yıldızlar değil, kalplerindeki dostluktu.

Gökten üç yıldız düşmüş: Sevgi dolu çocuklara, üreten ellere ve kendi yıldızını hayal eden sizlere… İyi uykular!

Masalı sesli dinleyin:

Bir zamanlar, gökyüzünde iki tane dolunayın aynı anda parladığı, devasa ağaçların bulutlara dokunmak ister gibi yükseldiği Zaman Ötesi Orman adında gizemli bir yer vardı. Bu ormanda, diğer dinozorlardan biraz farklı olan, mercan rengi pullara sahip genç bir Parasaurolophus yaşardı. Adı Alaz’dı. Alaz’ın başının arkasında uzun, geriye doğru uzanan bir tacı vardı ve bu taç sayesinde rüzgarı harika melodilere dönüştürebiliyordu.

Alaz, sadece otları çiğneyip gününü geçiren bir dinozor değildi; onun kalbi her zaman keşif heyecanıyla atardı. En büyük hayali ise ormanın en derin yerindeki Sisli Vadi’de gizlendiği söylenen, antik çağlardan kalma “Yıldız Kristali”ni bulmaktı.

Bir sabah, Alaz sırt çantasına benzer büyük bir palmiye yaprağını kuşanıp yola çıktı. Tek başına gitmiyordu; ona en yakın dostu, gökyüzünün en hızlı uçan afacan Talarurus’u Pırpır eşlik ediyordu. Pırpır küçük, zırhlı ve kuyruğunun ucunda topuzu olan bir dinozordu ama cüssesinden çok daha büyük bir cesarete sahipti.

Yol boyunca ormanın derinliklerine doğru ilerlediler:

Sular o kadar hızlı akıyordu ki geçmek imkansız gibiydi. Alaz, tacından derin ve kalın bir ses çıkardı. Bu ses frekansı, nehir kenarında uyuklayan devasa bir Brachiosaurus’u uyandırdı. Dev dostları, uzun boynunu köprü gibi uzatarak onların karşıya geçmesini sağladı.

İçerisi tamamen karanlıktı ve rüzgar kayaların arasından geçerken ürkütücü sesler çıkarıyordu. Pırpır, kuyruğunu kayalara vurarak ritmik bir güven sesi çıkardı ve Alaz’ın tacından yayılan hafif parıltıyla yollarını buldular. Nihayet Sisli Vadi’ye vardıklarında, vadinin tam ortasında, devasa bir çınar ağacının kökleri arasında gökyüzü renginde parıldayan Yıldız Kristali’ni gördüler. Kristal, etrafına büyüleyici bir ışık yayıyordu.

Ancak tam kristale yaklaşacaklarken, çalılıkların arasından ormanın en çok çekinilen canlısı belirdi: Genç bir Tyrannosaurus Rex, yani Gölge! Gölge, keskin dişlerini göstererek hırladı. Ama gözlerinde öfkeden ziyade, şaşkınlık ve yalnızlık vardı.

Alaz geri adım atmadı. Tacını kullanarak vadiyi sakinleştiren, adeta bir ninnini andıran yumuşacık ve barışçıl bir melodi çalmaya başladı. Melodinin dalgaları Gölge’nin kulaklarına ulaştığında, genç T-Rex’in o sert duruşu yumuşadı ve şaşkınlıkla yere oturdu. Bugüne kadar herkes ondan kaçmıştı, ilk defa birisi ona zarar vermek yerine güzel bir müzikle yaklaşmıştı.

Alaz müziği bitirdiğinde Gölge’ye doğru bir adım attı: “Biz buraya savaşmaya değil, bu kristalin sırrını çözmeye geldik. Eğer istersen, sen de bizimle bir kaşif olabilirsin,” dedi. Gölge, büyük başını sallayarak teklifi kabul etti. Üç arkadaş el ele (ya da pati patiye) verip kristale dokunduklarında, vadi birden rengarenk ışıklarla doldu. Kristal onlara yeni dünyaların, keşfedilmemiş adaların haritasını gökyüzünde gösterdi.

O günden sonra Alaz, Pırpır ve Gölge, Zaman Ötesi Orman’ın en ünlü kaşif grubu oldular. Anladılar ki; en büyük güç keskin dişler ya da büyük cüsseler değil, farklılıklara saygı duyup bir arada olabilmekti.

Gökten üç dev yumurta düşmüş: Biri içindeki keşif duygusunu hiç kaybetmeyen cesur çocuklara, biri arkadaşlığın değerini bilen ve ön yargısız yaklaşan kalplere, biri de bu güzel masalı dinleyip tatlı rüyalara dalmaya hazırlanan kaşiflere… Şimdi dinlenme vakti, iyi uykular!

Masalı sesli dinleyin:

Bir zamanlar, rüzgarın hep aynı yöne estiği Sakin Kasaba’da yaşayan, hayalleri gökyüzü kadar geniş bir çocuk varmış. Adı Kerem’miş. Kerem, herkesin yere baktığı bu kasabada hep yukarıya, bulutların hareketine bakarmış. En büyük hayali, ufuk çizgisinin ötesinde ne olduğunu görmekmiş.

Bir gün Kerem, kasabanın dışındaki eski bir kulübede terk edilmiş, tozlu bir sandık bulmuş. Sandığın içinde gümüş parıltılı bir yelken bezi ve eski bir pusula varmış. Kerem, bu yelkeni tahta bir sala bağlamış. O an mucizevi bir şey olmuş; yelken rüzgarı değil, bulutları yakalamış! Sal yavaşça yerden yükselmiş. Kerem, yanına sadece cesaretini ve küçük köpeği Kıvırcık’ı almış.

Bulut Gemi yükseldikçe kasaba küçücük kalmış. Kerem ve Kıvırcık, pamuk şekerine benzeyen bulutların arasından süzülmüşler. Yolda, kanatları mücevher gibi parlayan dev kuşlarla selamlaşmışlar. Kerem bazen korkmuş çünkü rüzgar sertleşmiş ve pusula çılgınca dönmeye başlamış. Ama o, yıldızların rehberliğine güvenmiş. “Korku, maceranın tuzu biberidir,” diyerek yola devam etmiş.

Gecenin sonunda, daha önce hiçbir haritada olmayan, gökyüzünde asılı duran Işık Ülkesi’ne ulaşmışlar. Buradaki ağaçlar gümüşten, nehirler ise erimiş yıldız ışığındanmış. Kerem orada, her şeyi merak etmenin ve denemenin ne kadar kıymetli olduğunu öğrenmiş. Işık Ülkesi’nin sakinleri ona, “Dünya, sadece gördüğün yer değil, hayal etmeye cesaret ettiğin yerdir,” demişler.

Kerem kasabasına döndüğünde artık eski Kerem değilmiş. Cebinde Işık Ülkesi’nden getirdiği parlayan taşlar, kalbinde ise sayısız anı varmış. Kasabadaki diğer çocuklara maceralarını anlatmış ve artık kimse sadece yere bakmıyormuş. Kerem öğretmiş ki; gerçek yolculuk sadece ayaklarınla değil, hayallerinle yapılır.

Gökten üç elma düşmüş; biri keşfetmeyi sevenlere, biri yıldızlara bakıp hayal kuranlara, biri de bu masalı dinleyen cesur kalpli çocuklara.