Yemyeşil ağaçların arasında, rengârenk çiçeklerin kokusuyla dolup taşan şirin mi şirin bir orman vardı. Bu güzel ormanda Minik Kirpi Diken adında sevimli bir kirpi yaşardı. Diken, yumuşacık kahverengi tüyleri ve parıl parıl parlayan siyah gözleriyle herkesin sevgilisiydi. Her akşam güneş tepelerin arkasında süzülürken ormandaki tüm sevimli hayvanlar yataklarına çekilirdi. Ancak Diken, yıldızlar gökyüzünde ışıl ışıl parlamaya başladığında bile uykusunu bir türlü bulamazdı. Kendi kendine yumuşak yatağında döner durur, gökyüzündeki sevimli ayı izlerdi.

Bir akşam üstü tatlı bir rüzgâr eserken Diken yine derin bir nefes aldı. Yatağından yavaşça kalkıp ormanın kalbinde yer alan huzurlu Uyku Bahçesi’ne doğru minik adımlarla yürümeye karar verdi. Bu bahçe, gece olunca mis kokulu mor leylaklar ve yumuşak çimenlerle kaplanırdı. Yolda ilerlerken kocaman kanatlı, bilge Baykuş Benek ile karşılaştı. Bilge Baykuş Benek, kalın bir ağaç dalında sakince oturmuş, minik kirpiye gülümsüyordu. Diken, sevimli sesiyle gözlerini kırpıştırarak ‘İyi akşamlar Benek Bey, bu gece de gözlerime bir türlü uyku girmiyor’ dedi.

Bilge Baykuş Benek, kanatlarını yavaşça açıp kapayarak minik dostunun yanına süzüldü. ‘Uyku dediğin şey, zihnini sakin bir nehir gibi akıttığında sana fısıltıyla gelir küçük dostum’ diye mırıldandı. ‘Önce derin bir nefes almalı, sonra vücudundaki tüm gerginliği çimenlere bırakmalısın.’ Diken, bilge dostunun tavsiyesine uyarak burnundan derin bir nefes aldı ve yavaşça dışarı verdi. Gerçekten de içini tatlı bir sıcaklık ve hafiflik kaplamaya başlamıştı. Baykuş Benek ona gülümsedi ve ‘Şimdi bahçedeki gümüş dereye doğru yürü, orada sana eşlik edecek dostların var’ dedi.

Minik Kirpi Diken, tıpış tıpış yürüyerek şırıl şırıl akan gümüş derenin kenarına geldi. Dere suyu ay ışığında gümüş bir şerit gibi ışıldıyordu. Derenin kenarında oturan sevimli Tavşan Puf, pofuduk kuyruğunu çimlere uzatmış sakin sakin dinleniyordu. Diken’i görünce neşeyle ‘Hoş geldin Diken, biz de burada derenin tatlı melodisini dinliyorduk’ dedi. Diken, Puf’un yanına yumuşacık çimlerin üzerine uzandı. Dere Suyu ‘Şırıl şırıl, ninniler söylerim ben geceye’ diyerek akıyordu.

Puf ve Diken bir süre derenin dinlendirici sesini dinlediler. Derenin sesi sanki onlara güzel bir uyku ninnisi söylüyor gibiydi. Gece rüzgârı ağaçların yapraklarını hafifçe sallıyor, ‘Hışır hışır’ diye tatlı bir melodi katıyordu bu ortama. Diken’in minik göz kapakları yavaş yavaş ağırlaşmaya başlamıştı. Ormandaki her şey, taşlar, çiçekler ve ağaçlar bile geceye teslim olmuş, derin bir uykuya hazırlanıyordu. Diken dostuna dönüp ‘Gece ne kadar da huzurluymuş Puf’ diye fısıldadı.

Tavşan Puf gülümsedi ve ‘Evet Diken, gece bizlerin dinlenmesi ve güzel rüyalar görmesi için en özel zamandır’ dedi. O sırada gökyüzünden minik bir kayan yıldız süzüldü ve neşeyle parıldadı. Diken içinden tatlı bir dilek tuttu ve gözlerini hafifçe kapattı. Zihninde canlanan rengârenk uyku bahçeleri onu sabırsızlıkla bekliyordu. Ormanın bereketi, gecenin sakinliği ve dostlarının sevgisi kalbini sıcacık yaptı.

Artık Minik Kirpi Diken uykunun tatlı kucağına kendini tamamen bırakmaya hazırdı. Yavaşça esnedi, minik patilerini çenesinin altına koydu ve yumuşak çimlerin üzerinde yuvarlandı. Bütün orman derin ve huzurlu bir uykuya daldı. Gökyüzündeki ay, minik kirpinin üzerine gümüşten bir yorgan örttü. Yıldızlar ona en güzel rüyaları fısıldarken Diken mışıl mışıl uyumaya başladı.

Yemyeşil ağaçların yükseldiği sakin bir ormanın derinliklerinde minik bir baykuş yaşardı. Bu minik baykuşun adı Gümüş idi çünkü kanatları geceleri ay ışığında parıl parıl parlardı. Gümüş her akşam gökyüzünü izlemeyi ve yıldızların dansını seyretmeyi çok severdi. Gökyüzü karardığında tatlı bir esinti başlar ve ormandaki tüm canlılar uykuya hazırlanırdı. Gümüş de yuvasından çıkarak en yüksek meşe ağacının dalına konardı. Buradan gökyüzündeki parlak yıldızları saymak onun en sevdiği akşam oyunu haline gelmişti.

Bir akşam gökyüzünde daha önce hiç görmediği kocaman ve ışıl ışıl bir yıldız belirdi. Bu yıldız diğerlerinden farklı olarak mor ve pembe ışıklar saçıyordu. Gümüş şaşkınlıkla gözlerini kocaman açtı ve yeni arkadaşına bakmaya başladı. Yıldız adeta minik baykuşa göz kırpıyor ve onu selamlıyordu. Gümüş içinden bu parıltılı yıldızla konuşmak ve ona sıcak bir merhaba demek geçirdi. Kanatlarını çırparak hafifçe havalandı ve meşe ağacının en tepe noktasına doğru süzüldü.

Tepeye ulaştığında hafif bir fısıltı duydu. Bu ses gökyüzündeki pembe ışıklı Masal Yıldızı’ndan geliyordu. Yıldız tatlı bir ses tonuyla minik baykuşa gülümsedi. Ormandaki çocuklara ve minik hayvanlara güzel rüyalar getirdiğini söyledi. Gümüş bu duruma çok sevindi çünkü kendisi de ormandaki arkadaşlarına masallar anlatmayı çok severdi. Birlikte o gece ormana huzur dağıtmaya karar verdiler.

İlk olarak nehrin kenarındaki minik tavşan ailesinin yuvasına doğru süzüldüler. Küçük tavşanlar henüz uyumamış ve yuvalarında kıpırdanıp duruyorlardı. Gümüş yumuşak kanat çırpışlarıyla onların pencerelerine yaklaştı. Pembe yıldızın ışığı tavşanların odasını sıcacık ve güvenli bir parlaklıkla doldurdu. Tavşanlar ışığın güzelliğini görünce gülümsediler ve yumuşak yataklarına uzandılar.

Gümüş onlara tatlı bir dille küçük bir uyku masalı anlatmaya başladı. Mavi bir gölün ve o gölde yüzen sevimli ördeklerin hikayesini fısıldadı. Sesinin dinginliği ve yıldızın huzur veren ışığı minik tavşanların gözlerini ağırlaştırdı. Birkaç dakika içinde küçük tavşanların hepsi tatlı rüyalara daldı. Anne tavşan Gümüş’e ve Masal Yıldızı’na sessizce teşekkür etti.

Yolculuklarına ormanın diğer tarafındaki koca çam ağacına doğru devam ettiler. Orada minik sincap ailesi yaşıyordu ve en küçük sincap henüz uyuyamamıştı. Minik sincap gün boyu topladığı kozalakları düşünmekten gözlerini kapatamıyordu. Gümüş onun yanına yaklaştı ve kanatlarını yavaşça sallayarak tatlı bir rüzgar oluşturdu. Pembe yıldız ise odanın tavanına minik desenler yansıttı.

Gümüş sincaba yarın yine güneşin doğacağını ve yeni oyunlar oynayacaklarını söyledi. Dinlenmenin ne kadar önemli ve güzel bir şey olduğunu yumuşacık bir sesle hatırlattı. Minik sincap tavanındaki yıldız ışıklarını izlerken esnemeye başladı. Sıcak yorganına daha da sokuldu ve gözlerini yavaşça kapattı. Orman her geçen dakika daha da sessizleşiyor ve huzurla doluyordu.

Daha sonra derenin karşı kıyısındaki sevimli ayı yuvasına uğradılar. Yavru ayı Pofuk yatağında dönüp duruyor ve uykuya geçmekte zorlanıyordu. Gümüş onun başucuna kondu ve Masal Yıldızı en parlak ama en dinlendirici ışığını yaydı. Odanın içi ılık bir masal diyarına dönüştü. Yavru ayı burnunu battaniyesine gömdü ve derin bir nefes aldı.

Gümüş sevimli yavru ayının kulağına rüyasında yeşil vadilerde gezineceğini fısıldadı. Gece gökyüzünün onları koruduğunu ve her şeyin çok güvende olduğunu söyledi. Yavru ayı bu güzel sözleri duyunca rahatladı ve mışıl mışıl uykuya daldı. Gümüş ve Masal Yıldızı görevlerini tamamlamış olmanın mutluluğunu yaşadılar.

Ormandaki tüm minik canlılar artık mışıl mışıl uyuyordu. Ormanı kaplayan derin huzur ve sessizlik geceyi daha da güzelleştiriyordu. Gümüş gece rüzgarının tatlı esintisiyle kendi meşe ağacına geri döndü. Yuvası sıcacık ve çok konforluydu. Masal Yıldızı gökyüzündeki yerinden ona sevgiyle bakıyordu.

Gümüş kanatlarını kapattı ve başını yumuşak tüylerinin arasına sakladı. Masal Yıldızı’na bakarak iyi geceler diledi. Yıldız da ona tatlı bir parıltıyla karşılık verdi. Artık minik baykuş için de dinlenme vakti gelmişti. Gözlerini yavaşça kapattı ve derin bir uykuya daldı.

Gökten üç pembe ışık damlası düştü. Biri bu güzel masalı dinleyen minik çocuğa, biri ormandaki sevimli hayvanlara, diğeri ise rüyaları süsleyen Masal Yıldızı’na. Orman ve gökyüzü sabahın ilk ışıklarına kadar tatlı bir uykuda buluştu.

Masalı sesli dinleyin:

Evvel zaman içinde, yanakları elma gibi kırmızı, teni pamuk gibi bembeyaz, saçları ise gece gibi simsiyah olan çok tatlı bir kız yaşarmış. Adı Pamuk Prenses’miş.

Çoğu masalda prenseslerin kocaman şatolarda oturup bütün gün süslendiği anlatılır. Ama bizim Pamuk Prenses’imiz biraz farklıymış! O, sarı ve mavi renkli güzel elbisesini giyer ama şatoda oturmak yerine hemen ormana koşarmış. En sevdiği şey toprağa dokunmak, çiçekleri koklamak ve ağaçların arasındaki gizemli patikaları keşfetmekmiş. Bu yüzden dizlerinde hep birazcık çamur, saçlarında ise mutlaka küçük bir papatya olurmuş.

Bir gün Pamuk Prenses ormanın derinliklerinde dolaşırken, sarmaşıklarla kaplanmış, minicik ve çok şirin ahşap bir kulübe bulmuş. Kulübe uzun zamandır boşmuş ve birazcık dağınıkmış. Pamuk Prenses, “Burası ormandaki minik hayvanlar için harika bir yuva olabilir!” diye düşünmüş. Kollarını sıvamış, şarkılar söyleyerek camları silmiş, yerleri süpürmüş ve bahçeye rengarenk çiçek tohumları ekmiş.

Onun o güzel sesini ve neşesini duyan orman hayvanları yavaş yavaş kulübeye gelmeye başlamış. Tam yedi tane minik dostu olmuş: Zıpzıp bir tavşan, pofuduk kuyruklu bir sincap, meraklı bir kirpi, yavaş ama bilge bir kaplumbağa, mavi bir kuş, benekli bir yavru geyik ve maskeli tatlı bir rakun.

Pamuk Prenses ve yedi dostu her günü birlikte geçiriyormuş. Birlikte meyve topluyor, oyunlar oynuyor ve yorulduklarında o tertemiz kulübede mışıl mışıl uyuyorlarmış.

Günlerden bir gün, ormandan geçen yaşlı ve sevimli bir teyze kulübenin önünde durmuş. Pamuk Prenses ona hemen bir bardak taze kaynak suyu ve orman meyveleri ikram etmiş. Yaşlı teyze bu iyiliğe çok sevinmiş ve sepetinden pırıl pırıl parlayan, kocaman, kırmızı bir elma çıkarıp Pamuk Prenses’e hediye etmiş.

Pamuk Prenses elmayı almış ve “Ne kadar da güzel bir elma! Ama ben bunu tek başıma yersem hiç tadı çıkmaz ki,” demiş. Hemen mutfağa gidip kırmızı elmayı tam sekiz eşit parçaya bölmüş. Bir parçasını kendine almış, diğer yedi parçayı da orman dostlarına dağıtmış.

İşte tam o anda harika bir sihir gerçekleşmiş! Bu elma, aslında “Paylaşım Elması”ymış. Elmayı dostlarıyla paylaştığı an, kulübenin etrafındaki topraktan aniden gümüş ve altın rengi ışıklar saçan, daha önce hiç görülmemiş güzellikte sihirli çiçekler açmaya başlamış. Ormanın her yeri mis gibi bir kokuyla dolmuş.

Pamuk Prenses o gün çok önemli bir şey öğrenmiş: Dünyadaki en güzel sihir, elimizdekileri sevdiklerimizle paylaşmakmış. Yedi minik dostuyla birlikte, o sihirli bahçenin içinde sonsuza kadar mutlu, neşeli ve sevgi dolu bir hayat sürmüşler.

Gökten üç elma düşmüş; biri elindekini arkadaşlarıyla paylaşanların başına, biri doğayı ve hayvanları koruyanların başına, diğeri de bu masalı dinleyip tatlı rüyalara dalan güzel çocukların başına.

Masalı sesli dinleyin:

Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, rengarenk çiçeklerle ve meyve ağaçlarıyla dolu kocaman bir bahçesi olan şirin bir evde Asya adında dünya tatlısı bir kız çocuğu yaşarmış. Asya’nın güneşte parlayan yumuşacık saçları ve sevgiyle parıldayan kocaman ela gözleri varmış. O kadar güzel, o kadar iyi kalpli bir çocukmuş ki, ona bakan herkesin içi ısınırmış.

Bir ilkbahar sabahı, Asya bahçede çiçekleri sularken çalıların arasından incecik, titrek bir ses duymuş: “Miyav… miyav…” Ela gözlerini merakla kocaman açarak sesin geldiği yere doğru usulca yaklaşmış. Çalıları araladığında bir de ne görsün? Eski, hasır bir sepetin içinde birbirine sokulmuş üç tane minik kedi yavrusu duruyormuş. Kedicikler çok üşümüş ve acıkmış gibi görünüyorlarmış.

Asya hemen mutfağa koşup onlara ılık bir süt ve yumuşacık bir battaniye getirmiş. Minik kediler sütlerini kana kana içtikten sonra canlanmış ve neşeyle Asya’nın etrafında zıplamaya başlamışlar. İçlerinden biri bembeyaz tüylü, yusyuvarlak ve tıpkı bir yün yumağı gibiymiş. Asya onu kucağına alıp burnuna küçük bir öpücük kondurmuş ve “Senin adın Yumak olsun,” demiş. Yumak, bu ismi çok sevmiş olacak ki Asya’nın kucağında mutlu mutlu “Mırrr, mırrr” diye sesler çıkarmaya başlamış.

Günler geçmiş, minik kediler büyümüş ve Asya’nın en iyi arkadaşları olmuşlar. Bütün gün bahçede kelebekleri kovalıyor, çimenlerin üzerinde neşeyle yuvarlanıyorlarmış. Yumak, kardeşleri arasında en meraklı ve en yaramaz olanıymış.

Bir gün, altın sarısı kocaman bir kelebeğin peşinden koşarken bahçedeki yaşlı erik ağacına tırmanıvermiş. Daldan dala atlarken oldukça yükseğe çıkmış. Fakat kelebek uçup gidince Yumak aşağıya bakmış ve ne kadar yüksekte olduğunu fark edip çok korkmuş. Bulunduğu dala sıkıca tutunup ağlamaya başlamış: “Miyav! Miyav!”

Asya, ela gözlerini ağaca diktiğinde Yumak’ın titrediğini görmüş. Hiç panik yapmamış. Hemen koşup ağacın altına Yumak’ın en sevdiği puf minderi yerleştirmiş. Ardından kollarını yukarı doğru açarak, ona cesaret veren o tatlı ve sakin sesiyle seslenmiş: “Korkma Yumak, ben buradayım! Hadi, yavaşça inebilirsin. Sana güveniyorum.”

Asya’nın sevgi dolu sesini duyan Yumak sakinleşmiş. Minik patilerini dikkatlice dallara basarak yavaş yavaş aşağı inmiş. Son adıma geldiğinde ise hop diye doğrudan Asya’nın güvenli kollarına atlamış. Asya onu sımsıkı sarıp okşamış. O gün Asya, minik dostlarımızı sevmenin sadece onlarla oynamak değil, aynı zamanda zor zamanlarında onlara cesaret vermek ve korumak olduğunu çok iyi anlamış.

Akşam olup da gökyüzünde yıldızlar parlamaya başladığında, Asya yatağına uzanmış. Yumak ve diğer minik kediler de onun ayak ucuna kıvrılıp, günün yorgunluğuyla mışıl mışıl uykuya dalmışlar.

Gökten üç elma düşmüş; biri ela gözlü güzel Asya’nın başına, biri yaramaz Yumak ve kardeşlerinin başına, diğeri de hayvanları çok seven ve bu masalı dinleyen tüm iyi kalpli çocukların başına.

Masalı sesli dinleyin:

Evvel zaman içinde, masmavi okyanusun en derin, en renkli ve en huzurlu köşesinde, mercan kayalıklarının arasında Pırıl adında çok sevimli bir ahtapot yaşarmış. Pırıl’ın rengarenk parlayan cildi, kocaman meraklı gözleri ve upuzun, yumuşacık sekiz tane kolu varmış.

Pırıl, okyanustaki en hamarat ve en yardımsever çocuk olmak istermiş. Sabah güneş doğarken uyanır uyanmaz okyanusun altını üstüne getirirmiş. “Benim sekiz kolum var, her şeyi aynı anda yapabilirim!” diye düşünerek büyük bir telaşla işe koyulurmuş. Bir koluyla denizyıldızlarını toplar, diğeriyle yosun bahçesini sular, öbürleriyle küçük balıklara oyuncak uzatır, diğer kollarıyla da kumdan kaleler yapmaya çalışırmış. Her şeyi aynı anda ve aceleyle yapmaya çalıştığı için gün boyu bir o yana bir bu yana koşturup dururmuş.

Ancak bir gün, okyanusta büyük bir “Mercan Festivali” düzenlenecekmiş. Herkes hazırlık yaparken Pırıl yine her zamanki gibi aceleci davranmış. Aynı anda hem midye kabuklarını boyamak, hem renkli yosunları asmak, hem de minik yengeçlere yemek götürmek istemiş. Hızla kollarını dört bir yana sallarken birden… Eyvah! Sekiz kolu birbirine düğüm düğüm dolanmış!

Pırıl ne yapacağını bilememiş, olduğu yerde daireler çizerek dönmeye başlamış. Kollarını bir türlü çözemiyormuş ve gözleri dolmuş. Tam o sırada, okyanusun en yaşlı ve en bilge sakinlerinden biri olan Tonton Kaplumbağa Dede yavaşça yanına yaklaşmış. Yumuşak ve şefkatli ses tonuyla şöyle demiş:

“Güzel yavrum Pırıl… Sekiz kolun doğanın sana verdiği harika bir armağan. Ama unutma ki her şeyi aynı anda ve dağınık bir şekilde yapmaya çalışmak sadece seni yorar ve kollarını düğümler. Başarılı ve huzurlu olmanın sırrı; işleri sırasıyla, sabırla ve planlı yapmaktır.”

Tonton Kaplumbağa Dede’nin bu akıllıca sözleri Pırıl’ın kalbini aydınlatmış. Derin bir nefes almış, acele etmeyi bırakıp kollarını yavaşça ve dikkatle çözmüş. Sonra da kendine çok güzel bir günlük plan hazırlamış:

Birinci ve ikinci koluyla midye kabuklarını özenle boyamış. Üçüncü ve dördüncü koluyla renkli yosunları festival alanına asmış. Beşinci ve altıncı koluyla minik yengeçlere lezzetli deniz yosunu kurabiyeleri ikram etmiş. Yedinci ve sekizinci koluyla da festival alanının son hazırlıklarını tamamlamış.

Pırıl işlerini sırayla, sakinlikle ve düzenli yaptığında hiç yorulmamış; aksine her şeyi kusursuz bir şekilde bitirmiş. Mercan Festivali başladığında bütün deniz halkı Pırıl’ın düzenli çalışmasına ve harikalar yaratan sekiz koluna hayran kalmış. O günden sonra Pırıl, acele etmenin değil; planlı ve düzenli çalışmanın ne kadar değerli olduğunu çok iyi anlamış.

Gökten üç elma düşmüş: Biri işlerini planlı yapanların başına, biri sabırlı ve düzenli çocukların başına, diğeri de bu güzel masalı dinleyen miniklerin başına.

Masalı sesli dinleyin:

Orman Okulu’nda son zil neşeyle çalmış, ulu çınar ağacının altındaki tüm yavrular sevinçle havaya zıplamış. Sonunda beklenen o uzun yaz tatili gelmiş! Ormanın en hareketli ve oyuncu sincabı Fındık, okul çantasını koşturarak evdeki dolabın en derin köşesine saklamış. “Oh be!” demiş kendi kendine, “Bütün yaz sadece uyuyacağım, ceviz yiyeceğim ve hiçbir şey yapmayacağım. Yaşasın tembellik!”

İlk üç gün Fındık tam da planladığı gibi yapmış. Sabahları güneş tepeye çıkana kadar uyumuş, kalkıp koca bir tabak fındık ezmesi yemiş, sonra da bir ağaç dalına uzanıp öylece bulutları izlemiş. Ama dördüncü gün tuhaf bir şey olmuş: Fındık inanılmaz derecede sıkılmış! Sürekli yatmak, onun gibi kıpır kıpır bir sincaba hiç de iyi gelmemiş. Üstelik bütün gün hiçbir şey yapmamak onu daha da yorgun hissettirmeye başlamış.

Can sıkıntısıyla ormanda yürüyüşe çıkan Fındık, en yakın arkadaşı Kaplumbağa Tosbi’nin evine uğramış. Bir de ne görsün? Tosbi bahçesinde neşeyle oturmuş, elindeki renkli boyalarla dev bir tuvale ormanın resmini çiziyor. Yanındaki ahşap masada ise pırıl pırıl parlayan, sayfaları renkli hikaye kitapları duruyor.

Fındık şaşkınlıkla yanına yaklaşmış: “Tosbi, tatildeyiz unuttun mu? Neden boya yapıyor ve kitap okuyorsun? Bütün gün yatıp dinlensene!”

Tosbi gülümseyerek fırçasını suya batırmış ve akıllıca bir cevap vermiş: “Tatildeyiz diye eğlenmeyi ve yeni şeyler öğrenmeyi bırakmalı mıyız Fındık? Bütün gün sadece uyursak tatilin ne sihri kalır ki? Ben kendime bir Yaz Macerası Planı hazırladım. Sabahları kuş cıvıltıları eşliğinde biraz kitap okuyup yeni maceralara dalıyorum. Öğleden sonraları resim yapmayı öğreniyorum. Anneme bahçeyi sulamasında yardım ediyorum. Ve inanır mısın, geriye oyun oynamak için kocaman, harika bir vaktim kalıyor!”

Fındık kulaklarını kaşımış. Kendi geçirdiği üç sıkıcı günü, bir de Tosbi’nin neşe dolu, parlayan gözlerini düşünmüş. “Sanırım haklısın Tosbi,” demiş usulca. “Sadece yatarak zaman geçmiyor ve hiç de eğlenceli değil. Bana da resim yapmayı öğretir misin?”

Tosbi sevinçle ona fazladan bir fırça uzatmış. O günden sonra Fındık da kendi yaz planını yapmış. Sabahları Tosbi ile ceviz ağacının gölgesinde oturup uzay ve yıldızlar hakkında heyecanlı masal kitapları okumuşlar. Ormandaki farklı yaprakları toplayıp bir “Doğa Defteri” hazırlamışlar. Fındık, annesiyle birlikte kış için fındık kurutmayı bile öğrenmiş. Üstelik her gün seksek oynamak, derede yüzmek ve ağaçlara tırmanmak için eskisinden daha çok enerjisi varmış!

Yaz bittiğinde Fındık okula dönerken çantasını büyük bir heyecanla hazırlamış. Çünkü artık biliyormuş ki; dinlenmek çok güzeldir ama zamanı planlamak, yeni şeyler öğrenmek ve sevdiklerine yardım etmek, tatili dünyanın en eğlenceli macerasına dönüştürür!

Gökten üç elma düşmüş: Biri zamanını verimli değerlendirenlerin başına, biri yeni şeyler öğrenmeyi sevenlerin başına, diğeri de bu masalı okuyan akıllı çocukların başına.

Masalı sesli dinleyin:

Evvel zaman içinde, ulu ağaçların gökyüzüne uzandığı, rengarenk çiçeklerin açtığı Neşeli Orman adında harika bir yer varmış. Bu ormanda şırıl şırıl akan bir derenin kenarında, tüyleri yumuşacık, sevimli mi sevimli yavru bir ayı yaşarmış. Adı Pofuduk’muş. Pofuduk, ormanda koşuşturmayı, ağaçlara tırmanmayı ve en yakın arkadaşı tavşan Zıpzıp ile yeşil çimenlerin üzerinde saklambaç oynamayı çok severmiş.

Güneşli ve pırıl pırıl bir sabah, Pofuduk ve Zıpzıp en sevdikleri oyun alanına, derenin kenarına gitmişler. Ancak oraya vardıklarında gördükleri manzara karşısında ikisi de donakalmış. O güzelim yeşil çimenlerin üzeri parlak kağıtlar, boş kutular ve plastik şişelerle doluymuş. Önceki gün ormana gelen ziyaretçiler, ne yazık ki çöplerini toplamadan gitmişler.

Zıpzıp uzun kulaklarını üzüntüyle aşağı indirmiş. “Burası çok kötü görünüyor Pofuduk. Artık burada oyun oynayamayız,” demiş.

Pofuduk da çok üzülmüş ama pes etmeye hiç niyeti yokmuş. O sırada, küçük bir kuşun yerde duran şeffaf bir poşetin içine takıldığını ve çırpındığını görmüşler. Pofuduk hemen koşup nazik patileriyle poşeti açmış ve küçük kuşu kurtarmış. Kuş, “Cik cik, teşekkür ederim!” diyerek sevinçle gökyüzüne uçmuş.

Pofuduk, Zıpzıp’a dönerek kararlı bir sesle, “Orman bizim evimiz Zıpzıp. Eğer evimizi temiz tutmazsak, burada yaşayan tüm hayvanlar ve bitkiler zarar görebilir. Çevremizi korumak bizim görevimiz, bu çöpleri hemen toplamalıyız!” demiş.

İki arkadaş hemen işe koyulmuşlar. Pofuduk büyük şişeleri kucaklıyor, Zıpzıp ise küçük kağıtları toplayıp bir araya getiriyormuş. Ama çöp o kadar çokmuş ki, ikisi de kısa sürede yorulmuş. “Bunu tek başımıza başaramayacağız sanırım,” diye iç çekmiş Pofuduk.

Tam o sırada, ulu bir çınar ağacının dalında oturan Bilge Baykuş, olan biteni izliyormuş. Kanatlarını çırparak yanlarına inmiş. “Çocuklar, doğayı korumak için gösterdiğiniz bu çaba çok değerli,” demiş. “Ama büyük işler, büyük bir dayanışma gerektirir.” Ardından derin bir nefes alıp ormandaki tüm hayvanlara seslenmiş: “Huu huu! Orman halkı, evimizi temizlemek için yardıma gelin!”

Bilge Baykuş’un çağrısını duyan sincaplar, geyikler, kirpiler ve kaplumbağalar hemen derenin kenarına koşmuşlar. Sincaplar ceviz kabuklarını, geyikler büyük kartonları, kirpiler ise dikenlerine taktıkları yaprakların arasındaki çöpleri toplamış. Herkes el ele verince, o kocaman çöp yığını bir saat içinde tamamen temizlenmiş.

Çöpleri ormanın dışındaki geri dönüşüm kutularına taşımışlar. Bilge Baykuş onlara, “Kağıtları mavi kutuya, plastikleri sarı kutuya, camları ise yeşil kutuya atmalıyız. Böylece bu atıklar doğaya zarar vermek yerine yeniden dönüştürülüp kullanılabilir,” diyerek harika bir bilgi vermiş. Hayvanlar, çöpleri türlerine göre ayırarak doğaya en büyük iyiliği yapmışlar.

Neşeli Orman yeniden eski güzelliğine, tertemiz haline kavuşmuş. Pofuduk o gün çok önemli bir şey öğrenmiş: Doğayı korumak herkesin göreviymiş ve birlik olunca aşılamayacak hiçbir zorluk yokmuş.

Gökten üç elma düşmüş: Biri çevresini temiz tutanların başına, biri doğayı seven miniklerin başına, diğeri de birbirine her zaman yardım eden iyi dostların başına.

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, her yaprağın farklı bir tonda yeşile boyandığı, kuşların en neşeli şarkılarını söylediği kocaman bir Zümrüt Ormanı varmış. Bu ormanın hemen kenarındaki şirin kasabada, doğayı çok seven Can adında bir çocuk yaşarmış. Can, her gün okuldan sonra ormana koşar, sincap arkadaşı Kırıkceviz ile saklambaç oynar, ulu çınar ağaçlarının gölgesinde kitap okurmuş.

Ancak son zamanlarda Zümrüt Ormanı eskisi gibi neşeli değilmiş. Hafta sonları ormana pikniğe gelen bazı insanlar, çöplerini otların arasında, plastik şişelerini ise şırıl şırıl akan derenin içinde bırakıp gitmeye başlamışlar. Bir gün Can ormana girdiğinde, Kırıkceviz’in eskisi gibi daldan dala atlamadığını, derenin eskisi gibi berrak akmadığını fark etmiş. Hatta her zaman gölgesinde dinlendiği Ulu Çınar’ın yaprakları bile boynunu bükmüş.

Can üzüntüyle Ulu Çınar’ın gövdesine yaslanmış. “Neyin var güzel orman? Neden böyle sessizsin?” diye fısıldamış.

Tam o sırada, rüzgarın hışırtısına benzeyen derin ve tok bir ses duyulmuş. Bu, Ulu Çınar’ın sesiymiş:
— “Ah sevgili Can,” demiş yaşlı ağaç. “Biz ormanlar, dünyanın akciğerleriyiz. İnsanlara tertemiz bir nefes, hayvanlara sıcak bir yuva veririz. Köklerimizle toprağı tutar, selleri önleriz. Ancak insanlar bizim değerimizi unutmaya, evimizi kirletmeye başladılar. Köklerimiz çöplerden nefes alamıyor, dallarımız kurumaya yüz tutuyor.”

Bunu duyan Can’ın gözleri dolmuş. “Buna izin veremem!” demiş kararlı bir sesle. “Zümrüt Ormanı bizim de evimiz. Onu korumak için ne gerekiyorsa yapacağım.”

Can hemen kasabaya dönmüş. Arkadaşlarını, öğretmenlerini ve ailesini meydana toplamış. Onlara Ulu Çınar’ın anlattıklarını, ormanın nasıl sessizleştiğini ve hayvanların ne kadar üzgün olduğunu anlatmış. Can’ın bu içten konuşması herkesin kalbine dokunmuş.

Ertesi sabah, kasabadaki herkes ellerinde çöp poşetleri, eldivenler ve ahşap tabelalarla Zümrüt Ormanı’na gelmiş. Büyük küçük demeden herkes işe koyulmuş. Kimi derenin içindeki plastikleri toplamış, kimi ağaç diplerindeki ambalajları temizlemiş. Sonra da kendi elleriyle boyadıkları tabelaları ormanın girişine asmışlar:

“Doğa bizim evimizdir, lütfen onu temiz bırakalım!”

Birkaç gün içinde Zümrüt Ormanı eski sihrine kavuşmuş. Dere yeniden şırıl şırıl akmaya, Kırıkceviz daldan dala atlayıp ceviz toplamaya, Ulu Çınar ise yapraklarını gururla rüzgarda dalgalandırmaya başlamış. Orman o kadar mutluymuş ki, o bahar meyve ağaçları hiç olmadığı kadar tatlı meyveler vermiş.

Herkes anlamış ki, ormanları korumak aslında kendi geleceğimizi korumaktır. Ağaçlar nefes aldıkça, dünya da nefes alırmış.

Gökten üç elma düşmüş; biri doğanın değerini bilen akıllı çocukların başına, biri Zümrüt Ormanı’nı temizleyen kasaba halkının başına, diğeri de Uyuyan Güzel masallarını okuyup dünyayı güzelleştirmeye söz veren herkesin başına!

Masalı sesli dinleyin:

Bir varmış, bir yokmuş. Okyanusun en derin, en berrak sularında, rengarenk mercan kayalıklarının arasında yaşayan küçük bir balık varmış. Bu balığın adı Mercan’mış. Mercan, turuncu ve beyaz çizgileriyle o kadar sevimliymiş ki, etrafındaki tüm deniz canlıları onu çok severmiş.

Günlerini en yakın arkadaşı Denizatı Pırpır ile saklambaç oynayarak, deniz çayırlarının arasında neşeyle yüzerek geçirirmiş. Evleri o kadar güzelmiş ki; sular pırıl pırıl parlar, deniz yıldızları rengarenk ışıldar, anemonlar yumuşacık kollarıyla onlara kucak açarmış.

Ancak günlerden bir gün, okyanusun yüzeyinden aşağıya doğru tuhaf, renksiz ve yabancı cisimler süzülmeye başlamış. Bunlar uzaktan deniz analarına benziyormuş ama hiç hareket etmiyorlarmış. Parlak yosunlara benziyorlarmış ama çok sertmişler. Mercan ve Pırpır, bu tuhaf nesnelerin ne olduğunu anlamaya çalışırken, Pırpır dalgınlıkla şeffaf, torba gibi bir şeyin içine girivermiş! Ne kadar çırpınsa da, minik yüzgeçlerini ne kadar hızlı çırpsa da o tuhaf nesnenin içinden çıkamamış.

Mercan çok korkmuş ve telaşla okyanusun en yaşlı, en bilge sakini olan Deniz Kaplumbağası Tostos Dede’nin yanına yüzmüş. — “Tostos Dede! Lütfen hemen yardım et, Pırpır tuhaf ve şeffaf bir canavarın içinde sıkıştı!” diye seslenmiş.

Tostos Dede yavaşça yüzerek gelmiş, güçlü yüzgeçleriyle Pırpır’ın etrafına dolanan o tuhaf şeyi dikkatlice çekip çıkarmış. Pırpır derin bir su yudumlayıp rahatlamış. Tostos Dede ise derin bir iç çekerek okyanusun yukarısına doğru bakmış: — “Ah benim güzel yavrularım… O bir deniz canavarı değil. Ona ‘plastik poşet’ diyorlar. Maalesef, suyun çok yukarısında, karada yaşayan insanların unuttuğu ya da umursamadan rüzgara, denize bıraktığı çöpler bunlar. Sadece poşetler de değil; plastik şişeler, pipetler, eski eşyalar… Bunlar okyanusumuza düştüğünde evimizi kirletiyor, sularımızın rengini solduruyor ve bizim gibi canlılar için çok büyük bir tehlikeye dönüşüyor.”

Mercan ve Pırpır duyduklarına inanamamış ve çok üzülmüşler. Kendi güzel, tertemiz evlerinin bir çöplüğe dönmesini, arkadaşlarının zarar görmesini hiç istemiyorlarmış. — “Peki ama biz minik balıklar olarak ne yapabiliriz?” diye sormuş Mercan umutsuzlukla.

Tostos Dede şefkatle gülümsemiş: — “Biz kendi evimizi temiz tutmak için etrafımızdaki çöpleri güvenli bir kayalığın kovuğunda toplayabiliriz. Ama asıl büyük görev, karadaki akıllı çocuklara düşüyor. Onlar doğayı sevmeyi, çöplerini sadece geri dönüşüm kutularına atmayı ve denizi korumayı öğrenirse, okyanuslarımız yeniden o eski masmavi, pırıl pırıl günlerine döner.”

O günden sonra Mercan, Pırpır ve okyanustaki diğer tüm balıklar yüzgeç yüzgece verip kendi mercan kayalıklarını temizlemişler. Ve her akşam deniz yüzeyine çıkıp, iyi kalpli çocukların onları duyabileceğini umut ederek minik baloncuklarla şarkılar fısıldamışlar.

Eğer sen de bir gün deniz kenarına gidersen, gözlerini kapatıp dalgaların sesini iyice dinle. Belki Mercan’ın sana söylediği o gizli şarkıyı duyarsın: “Denizler bizim evimiz, lütfen onu tertemiz tutalım!”

Gökten üç deniz kabuğu düşmüş; biri doğayı ve hayvanları çok seven minik okurların başına, biri denizleri temiz tutmak için çabalayan kahraman çocukların başına, diğeri de bu masalı Uyuyan Güzel gibi mışıl mışıl ve keyifle dinleyen herkesin başına!

Bir varmış, bir yokmuş. Zamanın su gibi akıp gittiği, herkesin sürekli bir yerlere koşuşturduğu Tezayak Kasabası’nda yaşayan, içi içine sığmayan kıpır kıpır bir kız varmış. Bu kızın adı Lila’ymış. Lila çok zeki ve meraklıymış ama kocaman bir huyu varmış: Çok ama çok sabırsızmış!

Bir tohum ektiğinde ertesi gün ağaç olmasını bekler, resim yaparken boyaların hemen kurumasını ister, annesi kek yaparken fırının kapağını on defa açıp bakarmış.

Tezayak Kasabası’nın tam ortasında, yaprakları yedi renk parlayan devasa bir Gökkuşağı Çınarı varmış. Bu ağaç kasabanın neşesiymiş. Fakat kasabalılar o kadar aceleciymiş ki, kimse ağacın dibinde oturup dinlenmez, dallarındaki kuşların şarkılarını dinlemez, köklerine su dökmez olmuş.

Bir sabah uyanmışlar ki ne görsünler? Gökkuşağı Çınarı’nın o güzelim renkleri solmaya, yaprakları griye dönmeye başlamış. Kasabalılar çok üzülmüş ama ağacı nasıl iyileştireceklerini bilememişler.

Lila hemen işe koyulmuş. İcat çantasını kapıp boya fırlatan hızlı bir makine yapmış. Ağacı saniyeler içinde baştan aşağı renklere boyamış! Lila çok mutluymuş ama akşam yağan ilk yağmurda bütün boyalar akıp gitmiş. Ağaç daha da hüzünlü ve gri görünüyormuş.

Lila çaresizce ağacın dibinde otururken, kasabanın en yaşlı ve en yavaş sakini Bilge Kaplumbağa Tostos usulca yanına gelmiş.

— “Aceleyle yapılan iş, yağmurda akan boyaya benzer Lila,” demiş gümrah ve yavaş bir sesle. “Ağacı dışarıdan boyayarak kurtaramazsın. Onu içeriden iyileştirmen gerek. Bunun için sana verdiğim bu tohumu büyütmelisin.”

Tostos, Lila’nın avucuna gri, küçücük ve gösterişsiz bir tohum bırakmış. Lila sabırsızca sormuş: — “Bu hemen büyür mü? Yarına kocaman olur mu? Ne kadar sürer?”

Tostos gülümsemiş: — “Büyümesi için üç şeye ihtiyacı var: Biraz su, biraz güneş ve bolca sabır. Eğer onu acele ettirmeden, severek beklersen, ağacı iyileştirecek sihirli enerjiyi sana verecektir.”

Lila tohumu saksıya ekmiş ve sulamış. Ertesi sabah heyecanla uyanıp saksıya koşmuş ama hiçbir şey yokmuş! İkinci gün bakmış, yine yok. Üçüncü gün, normalde olsa saksıyı bir kenara bırakacak olan Lila, bu kez ağacı kurtarmak için pes etmemiş. Her gün tohumu sulamış, saksıyı güneş alan bir yere koymuş ve ona güzel şarkılar mırıldanmış.

Tam bir hafta sonra, toprağın içinden minicik, parlak yeşil bir filiz başını uzatmış. Lila o an kalbinde büyük bir heyecan hissetmiş. Kendi emeğiyle, yavaş yavaş ve bekleyerek bir şeyin büyümesini izlemek ne kadar da muazzam bir duyguymuş!

Filiz büyüdükçe etrafına ışıltılı, sihirli bir toz yaymaya başlamış. Lila saksıyı kucaklayıp Gökkuşağı Çınarı’nın yanına götürmüş. Dev çınar ağacı, o küçücük filizden yayılan sakin, sevgi dolu ve “sabırlı” enerjiyi hissedince derin bir nefes almış.

Köklerinden dallarına doğru bir sıcaklık yayılmış. Gri yapraklarına yavaş yavaş kırmızı, sarı, mavi, yeşil renkler geri dönmüş. Gökkuşağı Çınarı eskisinden bile daha parlak, daha canlı olmuş!

O gün Lila ve tüm kasaba çok önemli bir şey öğrenmiş: En güzel şeyler, sevgiyle ve zamanla büyür. O günden sonra Tezayak Kasabası’nda kimse eskisi kadar acele etmemiş. İnsanlar birbirlerini dinlemek, doğayı izlemek ve anın tadını çıkarmak için zaman ayırmaya başlamışlar.

Gökten üç elma düşmüş;

Biri sabretmenin ne kadar tatlı bir ödülü olduğunu öğrenen Lila’nın başına, biri sevgi ve ilgiyle yeniden renklenen Gökkuşağı Çınarı’nın kalbine, diğeri de her güzel şeyin biraz zamana ihtiyacı olduğunu bilen, bu masalı okuyan akıllı ve güzel çocukların başına!