Masalı sesli dinleyin:

Bir zamanlar, gökyüzünde iki tane dolunayın aynı anda parladığı, devasa ağaçların bulutlara dokunmak ister gibi yükseldiği Zaman Ötesi Orman adında gizemli bir yer vardı. Bu ormanda, diğer dinozorlardan biraz farklı olan, mercan rengi pullara sahip genç bir Parasaurolophus yaşardı. Adı Alaz’dı. Alaz’ın başının arkasında uzun, geriye doğru uzanan bir tacı vardı ve bu taç sayesinde rüzgarı harika melodilere dönüştürebiliyordu.

Alaz, sadece otları çiğneyip gününü geçiren bir dinozor değildi; onun kalbi her zaman keşif heyecanıyla atardı. En büyük hayali ise ormanın en derin yerindeki Sisli Vadi’de gizlendiği söylenen, antik çağlardan kalma “Yıldız Kristali”ni bulmaktı.

Bir sabah, Alaz sırt çantasına benzer büyük bir palmiye yaprağını kuşanıp yola çıktı. Tek başına gitmiyordu; ona en yakın dostu, gökyüzünün en hızlı uçan afacan Talarurus’u Pırpır eşlik ediyordu. Pırpır küçük, zırhlı ve kuyruğunun ucunda topuzu olan bir dinozordu ama cüssesinden çok daha büyük bir cesarete sahipti.

Yol boyunca ormanın derinliklerine doğru ilerlediler:

Sular o kadar hızlı akıyordu ki geçmek imkansız gibiydi. Alaz, tacından derin ve kalın bir ses çıkardı. Bu ses frekansı, nehir kenarında uyuklayan devasa bir Brachiosaurus’u uyandırdı. Dev dostları, uzun boynunu köprü gibi uzatarak onların karşıya geçmesini sağladı.

İçerisi tamamen karanlıktı ve rüzgar kayaların arasından geçerken ürkütücü sesler çıkarıyordu. Pırpır, kuyruğunu kayalara vurarak ritmik bir güven sesi çıkardı ve Alaz’ın tacından yayılan hafif parıltıyla yollarını buldular. Nihayet Sisli Vadi’ye vardıklarında, vadinin tam ortasında, devasa bir çınar ağacının kökleri arasında gökyüzü renginde parıldayan Yıldız Kristali’ni gördüler. Kristal, etrafına büyüleyici bir ışık yayıyordu.

Ancak tam kristale yaklaşacaklarken, çalılıkların arasından ormanın en çok çekinilen canlısı belirdi: Genç bir Tyrannosaurus Rex, yani Gölge! Gölge, keskin dişlerini göstererek hırladı. Ama gözlerinde öfkeden ziyade, şaşkınlık ve yalnızlık vardı.

Alaz geri adım atmadı. Tacını kullanarak vadiyi sakinleştiren, adeta bir ninnini andıran yumuşacık ve barışçıl bir melodi çalmaya başladı. Melodinin dalgaları Gölge’nin kulaklarına ulaştığında, genç T-Rex’in o sert duruşu yumuşadı ve şaşkınlıkla yere oturdu. Bugüne kadar herkes ondan kaçmıştı, ilk defa birisi ona zarar vermek yerine güzel bir müzikle yaklaşmıştı.

Alaz müziği bitirdiğinde Gölge’ye doğru bir adım attı: “Biz buraya savaşmaya değil, bu kristalin sırrını çözmeye geldik. Eğer istersen, sen de bizimle bir kaşif olabilirsin,” dedi. Gölge, büyük başını sallayarak teklifi kabul etti. Üç arkadaş el ele (ya da pati patiye) verip kristale dokunduklarında, vadi birden rengarenk ışıklarla doldu. Kristal onlara yeni dünyaların, keşfedilmemiş adaların haritasını gökyüzünde gösterdi.

O günden sonra Alaz, Pırpır ve Gölge, Zaman Ötesi Orman’ın en ünlü kaşif grubu oldular. Anladılar ki; en büyük güç keskin dişler ya da büyük cüsseler değil, farklılıklara saygı duyup bir arada olabilmekti.

Gökten üç dev yumurta düşmüş: Biri içindeki keşif duygusunu hiç kaybetmeyen cesur çocuklara, biri arkadaşlığın değerini bilen ve ön yargısız yaklaşan kalplere, biri de bu güzel masalı dinleyip tatlı rüyalara dalmaya hazırlanan kaşiflere… Şimdi dinlenme vakti, iyi uykular!

Bir varmış, bir yokmuş… Şehirdeki kocaman ağaçlı bir sokağın en neşeli evinde, henüz üç yaşına yeni basmış, kıvırcık saçlı ve meraklı gözlü Mete yaşarmış. Mete, her sabah uyandığında önce parmak uçlarında pencereye kadar yürür, gökyüzüne “Günaydın Güneş!” diye seslenirmiş. Mete’nin en sevdiği oyuncağı, parlak kırmızı bir kamyon ve içini her gün farklı hayallerle doldurduğu yumuşacık bir oyuncak çantasıymış.

Ancak bir Salı sabahı, Mete uyandığında çok tuhaf bir şey fark etmiş. Pencereden dışarı baktığında ne ağaçların yeşilliğini görebilmiş ne de gökyüzünün maviliğini. Sanki biri dünyanın üzerine dev bir gri battaniye sermiş gibi her yer tozlu bir kağıt rengindeymiş.

Mete’nin kırmızı kamyonu bile soluk bir pembeye dönüşmüş. Mete, “Anne, renkler nereye gitmiş?” diye sormuş. Annesi gülümseyerek Mete’nin saçlarını okşamış: “Belki de renkler bugün saklambaç oynamak istemiştir Mete. Onları bulmak için hayal gücünü kullanmalısın.”

Mete, hemen oyuncak çantasını sırtına takmış. İçine en sevdiği suluğunu, bir adet elmayı ve yardımsever dostu Robot Pip’i (hatırlarsın, Astro Kedi’nin de en sadık dostuydu) koymuş. Mete odasının ortasındaki halıya oturduğunda, halı birden yumuşacık bir çimene dönüşmeye başlamış. İşte o an, halının tam ortasında minik, tahta bir kapı belirmiş. Kapının üzerinde “Renkleri Seven Dinazorlar Bahçesi” yazıyormuş.

Mete kapıyı yavaşça araladığında karşısına çıkan manzara büyüleyiciymiş. Ama burada da renkler eksikmiş! İlk gördüğü canlı, devasa bir tabağa benzeyen ama üzerinde hiç benek olmayan bir dinazormuş. Bu, Maviş Triceratops’muş. Maviş, “Merhaba Mete,” demiş sesi hüzünlü bir rüzgar gibi çıkarak. “Gökyüzü mavisi rengimi kaybettim çünkü paylaşmayı unuttum. Arkadaşlarımla oyuncaklarımı bölüşmeyince, rengim bulutların arasına kaçtı.”

Mete, çantasından sihirli bir oyuncak top çıkarmış. “Al Maviş, bu topu birlikte oynayabiliriz,” demiş. Maviş ve Mete topu birbirlerine atmaya başladıklarında, Maviş’in sırtındaki pullar birden en parlak deniz mavisine dönüşmüş!

Maviş neşeyle “Bip-bop!” diye öten Robot Pip’e sarılmış. Paylaşmanın ne kadar güzel olduğunu anlayan Maviş, Mete’ye yolu göstermiş. Paylaşmak, dünyanın ilk rengini geri getirmiş.

Mete biraz daha ilerlediğinde, upuzun boyunlu, çok zarif bir dinazorla karşılaşmış. Bu, Sarı Diplodokus Sisi imiş. Sisi, boynunu yere eğmiş, sapsarı olması gereken karnına bakıyormuş. “Mete, ben sağlıklı beslenmeyi biraz ihmal ettim,” demiş. “Sadece şekerleme yemek istedim ve güneşin rengini kaybettim.”

Mete, çantasındaki taze, kıpkırmızı elmayı çıkarmış ve “Sisi, bak bu elma hem çok tatlı hem de seni çok güçlü yapar,” demiş. Sisi elmadan bir ısırık alınca, vücudu bir anda altın sarısı ışıklarla parlamaya başlamış.

Mete ona ellerini yıkamanın ve sebze yemenin ne kadar önemli olduğunu anlatmış. Sisi neşeyle dans ederken, bahçenin güneşi tekrar parlamış. Artık her yer sapsarı ve sımsıcakmış.

Yolun sonunda, en büyük ve en sevimli olan dinazor duruyormuş: Yeşil T-Rex Yoyo. Ama Yoyo hiç korkunç değilmiş; aksine, gözlükleri olan ve kitap okumayı seven bir dinazormuş. Yoyo’nun yeşil rengi gitmiş, yerine gri bir duman gelmiş. “Mete, ben çevreyi korumayı unuttum,” demiş Yoyo. “Yerdeki çöpleri toplamadım, çiçekleri sulamadım. Bu yüzden doğanın yeşili benden saklandı.”

Mete hemen kolları sıvamış. Yoyo ile birlikte yerdeki küçük kağıt parçalarını toplamışlar, kurumuş çiçeklere suluğundaki sudan vermişler. Doğaya sevgiyle dokundukları an, Yoyo’nun pulları yemyeşil, taptaze orman rengine bürünmüş. Yoyo, Mete’ye “Doğayı korumak, kendimizi korumaktır,” diye fısıldamış.

Birden, gökyüzünde dev bir gökkuşağı belirmiş! Kırmızı, mavi, sarı ve yeşil renkler birbirine sarılmış. Mete, paylaştığı, sağlıklı beslendiği ve doğayı koruduğu için tüm renklerin geri geldiğini anlamış. Bahçedeki tüm dinazorlar—Maviş, Sisi ve Yoyo—Mete’ye kocaman sarılmışlar.

Mete yavaşça gözlerini kırpıştırmış. Bir de bakmış ki, kendi odasında, yumuşacık yatağının içinde… Annesi başında duruyor, ona “Uykun geldi mi küçük kahraman?” diye soruyormuş. Kırmızı kamyonu masanın üzerinde ışıl ışıl parlıyor, pencereden ise Ay Dede ona göz kırpıyormuş. Mete, dinazor dostlarına içinden bir teşekkür etmiş.

O gece Mete, rüyasında rengarenk bir dünyada, dinazor sırtında yıldızlara doğru kaydırak kaydığını görmüş. Uyku, en tatlı renklerle bezenmiş bir macera gibi Mete’yi sarmalamış. Çünkü o artık biliyormuş ki; iyilik, paylaşmak ve sevgi, dünyanın en parlak renkleridir.

Diğer 3 yaş masalları okumak için kategorimize göz atabilirsiniz.

Bir akşam, gökyüzündeki şatolardan birinde yaşayan perilerin lideri Ceyhta, tüm perilere özel bir görev verdi. Ceyhta, “Sevgili perilerim,” dedi, “Bugün sizlere önemli bir görevim var. Sizlerin büyülü güçlerinizle, dünyadaki çocuklara sevinç getirmek istiyorum. Her biriniz, çocuklara sürpriz yumurtalar bırakacak ve onları mutlu edeceksiniz.” Periler, bu büyülü görevle heyecanlandılar. Her biri, renkli kanatlarıyla gece olunca yeryüzüne inmeye hazırlandı. Ceyhta, onlara sürpriz yumurtaların içine sevgi, neşe ve küçük sürprizler eklemelerini önerdi.

Gecenin ilerleyen saatlerinde periler, çocukların evlerine doğru uçmaya başladılar. Gökyüzünden inen renkli ışıklar, perilerin varlığını belli etmeden etrafa yayıldı. Her biri, sevilen çocukların kapılarına ulaştı ve yumurtalarını bıraktı.

Sabah olduğunda, çocuklar uykudan uyanıp evlerinin kapılarını açtıklarında büyük bir sürprizle karşılaştılar. Kapılarının önünde renkli yumurtalar ve içlerinde küçük hediyeler bulunuyordu. Örneğin oyuncak pasta, dinazor, uçak, kuş, araba gibi oyuncaklar bulunuyordu. Çocuklar, sevinçle çığlık attılar, şaşkınlıklarını gizleyemediler. O an, gökyüzündeki perilerin büyülü dokunuşları sayesinde başlamıştı.

Çocuklar, annelerine koşup “Periler geldi! Periler geldi!” diye heyecanla anlattılar. Anneler de sevgiyle gülümsediler ve çocuklarını kucakladılar. Her gece, anneler peri masalları okurken, çocuklar gökyüzündeki perileri hayal eder, onlarla dans eder ve şarkı söylerlerdi.

Perilerin sürpriz yumurtaları, o günden sonra her sabah çocukların kapılarında belirir oldu. Çocuklar, her seferinde yeni sürprizleri keşfetmek için sabırsızlanıyorlardı. Gökyüzündeki perilerin bu gizemli hediyeleri, çocukların hayatlarına renk, neşe ve umut katmıştı.

Ve böylece, perilerin sevgi dolu eylemleri, dünyanın dört bir yanındaki çocuklara mutluluk ve masalsı bir dünya getirdi. Gökyüzünde bulutların üzerindeki şatolardan yayılan bu güzellik, Ceyhta’nın liderliğindeki perilerin kalplerinde sonsuza kadar sürecek bir sevgi bağı yaratmıştı.